အခန်း ၂၄၉

အပိုင်း(၂၄၉)

ကျူးပါကျဲ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားဆိုသည်မှာ ကျန်းလျိုအတွက်တော့ အမြဲတမ်း ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ဝက်တစ်ကောင်အဖြစ် မွေးဖွားလာပြီး သဘာဝအရ ပျင်းရိနေတတ်၍လော သို့မဟုတ် တစ်ချိန်က ထျန်းဖုန်စစ်သူကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်လားမသိ... ကျူးပါကျဲသည် ကျမ်းစာပင့်ဆောင်ရေးကို အရေးပါသည်ဟု သဘောမထားခဲ့ပေ။ သူသည် ခွန်အားမကုန်အောင် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်တတ်ပြီး အခွင့်အရေးရတိုင်း တာဝန်များကို ပျင်းရိစွာ ရှောင်လွှဲတတ်သူ ဖြစ်၏။

အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်လာပြီး အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သည့်အခါ ကျူးပါကျဲသည် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်လာနိုင်မည်နည်း။

ယခုတော့ ကျန်းလျို မြင်တွေ့ခွင့် ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒေါသထွက်နေချိန်တွင် ကျူးပါကျဲသည် စွန်းဝူခုန်းကိုပင် လွင့်စဉ်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဗောဓိသတ်ပင်လျှင် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုများကို တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ချင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျူးပါကျဲ မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သိသာနိုင်ပေသည်။

အသက်ကိုပါ ပဓာနမထားတော့သည့် အခြေအနေက လူများကို သူ့အနား မကပ်ရဲအောင် ဖြစ်စေခဲ့ခြင်းလည်း ပါပေလိမ့်မည်။

ကျူးပါကျဲ၏ သောင်းကျန်းမှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသော်လည်း ကျန်းလျိုသည် တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်သည်။

သူသည် ကျူးကျူးကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရဘဲ အနီးနားတွင် လဲကျနေသော ပင့်ကူမိစ္ဆာကြီး၏ အမည်းရောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကိုသာ တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ယင်းက ကျန်းလျို၏ ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် လေးလံသွားစေခဲ့၏။ ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်ပေသည်။

"ဒီအခြေအနေကြီးက တစ်ခုခုတော့ လွဲနေသလိုပဲနော်… ဗောဓိသတ်က တကယ်ကြီး ဒီလောက်တောင် ဗြောင်ကျကျ လုပ်တတ်တာလား..."

ကျူးကျူး၏ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျိုမှာ ပို၍ပင် ပဟေဠိဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ကျူးကျူးနှင့် ကျူးပါကျဲတို့၏ အခြေအနေသည် ဗောဓိသတ်မှ ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသလား။ ဤအရာက ရာခိုင်နှုန်း ရှစ်ဆယ်ကျော်လောက် သေချာသည်ဟု ကျန်းလျို ခံစားမိနေသည်။

ထို့အပြင် ကျူးပါကျဲက အနောက်အရပ်သို့ ကျမ်းစာပင့်ဆောင်သည့် ခရီးစဉ်တွင် ဇနီးတစ်ယောက် ခေါ်လာခြင်းကို မဟာယနဂိုဏ်းက သေချာပေါက် သဘောတူမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည်မှာလည်း အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည် ဆိုဦးတော့ ဗောဓိသတ်က ကျူးပါကျဲ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ကျူးကျူးကို အမှန်တကယ် သတ်ပစ်လိုက်သည်လား…။

ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရာတွင် သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ အမြဲတမ်း အကွက်ချ စီစဉ်တတ်သူ မဟုတ်ပါလော…။

သူမက ကျူးပါကျဲနှင့် ကျူးကျူးတို့ကို အတူမနေစေချင်ရုံ၊ ကျူးပါကျဲအပေါ် လက်စားချေချင်ရုံ သက်သက်ဖြင့် မိန်းမ မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် မပတ်သက်ရဘူးဟု ပြောပြီး တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်သည်လား…။

ထိုအရာက ဗောဓိသတ်၏ စရိုက်လက္ခဏာနှင့် လုံးဝကို ကွဲလွဲနေပေသည်။

ဆိုရိုးစကားတစ်ခုရှိသည် မဟုတ်ပါလော။ အားသုံးကြိုးပမ်းမှု တစ်ခုသည် သုံးကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင် ကုန်ခမ်းသွားတတ်သည် ဟူ၍...။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဥပဒေသကဲ့သို့သော နတ်စွမ်းရည်ပညာရပ်များအောက်တွင် ရူးသွပ်နေသော ကျူးပါကျဲသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ခွဲခြမ်းပစ်နိုင်လောက်သည့် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ခဏတာ ရှောင်တိမ်းနေပြီးနောက် ဗောဓိသတ်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ ကျောက်စိမ်းရေစင်ပုလင်းထဲမှ မိုးမခကိုင်းကို ယူ၍ ကျူးပါကျဲဆီသို့ ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်နွယ်များ ပေါ်လာကာ ကျူးပါကျဲ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်သွားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အကြီးအကျယ် ဟန့်တားပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျူးပါကျဲက သစ်ကိုင်းများကို တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း ချိုးဖဲ့ကာ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း သူ့ကို ရစ်ပတ်ထားသော ထူထပ်လှသည့် မိုးမခကိုင်းများကြောင့် အပြည့်အဝ ရုန်းထွက်နိုင်ရန်မှာ အချိန်တိုအတွင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျူးပါကျဲ ယခုအခါ မိမိ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဗောဓိသတ်သည် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရလေသည်။

အတော်လေး နောက်ဆုတ်ပေးခဲ့ရပြီးနောက်တွင်တော့ ယခုအချိန်သည် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ကာ ဆိုဆုံးမရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဗောဓိသတ်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို မည်သည့်နေရာတွင် သွားထားရမည်နည်း။

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

ကျူးပါကျဲ၏ ရိုက်ပုတ်မှုကြောင့် လွင့်စဉ်သွားခဲ့သော စွန်းဝူခုန်းသည် ကျန်းလျိုအနားသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လန့်ဖြန့်သွားခြင်းမရှိဘဲ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးလိုက်ပြီး ဝင်ပါရန်ပင် အားတက်သရော ဖြစ်နေပုံရသည်။

အကယ်၍ ဗောဓိသတ်ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရမည် ဆိုပါက ၎င်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုအနေဖြင့် စွန်းဝူခုန်းက မြင်နေပေသည်။ သူ၏ဆရာထံမှ နတ်စွမ်းရည်များ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့်သာဆိုလျှင် သူနှင့် ကျူးပါကျဲတို့ ပူးပေါင်းပါက ဗောဓိသတ်ကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူနိုင်ကောင်း ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

အနောက်ဘုံသို့ ရောက်သည်အထိ စောင့်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ ယခုချက်ချင်းပင် လက်စားချေနိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလော။

"မင်း ဘာမှ ထင်ရာစိုင်းမလုပ်နဲ့နော်..."

စွန်းဝူခုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သတိပေးလိုက်လေသည်။ ယခုအချိန်သည် မဟာယနဂိုဏ်းနှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်တောက်ရမည့် အချိန်မဟုတ်သေးပေ။

ဗောဓိသတ်သည် ကျူးပါကျဲကို ချုပ်နှောင်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ မိုးမခကိုင်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဝရဇိန်ဂါထာ…

မှော်ပညာရပ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုက ကျူးပါကျဲအပေါ် ကျရောက်လာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ဤသည်က လူတို့၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ကျူးပါကျဲအပေါ်သို့ ဝရဇိန်ဂါထာကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားလေတော့သည်။

ဗောဓိသတ်၏ တိုက်ခိုက်မှုက ကျူးပါကျဲအပေါ် ကျရောက်သွား၏။

ကျူးပါကျဲ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သွေးတန်းမှာ ရုတ်တရက် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ကျဆင်းသွားသည်ကို ကျန်းလျို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ပျက်စီးမှု ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို လျှော့ချထားတာတောင်မှ ဒီတိုက်ခိုက်မှုက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေသေးတာလား… တကယ်လို့ လျှော့ချမထားဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ကျူးပါကျဲရဲ့ သွေးက တစ်ဝက်လောက်ပဲ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား… တော်တော် ရက်စက်တာပဲ..."

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

"ဟင်..."

သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ကျူးပါကျဲအပေါ် ကျရောက်သွားသော်လည်း ထိခိုက်ပျက်စီးမှုက သူမ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ နည်းပါးနေသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဗောဓိသတ်၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားလေသည်။

ခွာသံများက တိမ်တိုက်များကို တိုးဖြတ်သွားပြီးနောက် နဂါးမြင်းဖြူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားကာ ကျန်းလျိုကို လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဥပဒေသ ပုံစံဖြင့် ရှိနေသော ကျူးပါကျဲကို ကျောခိုင်း၍ ကောင်းကင်ယံရှိ ကွမ်ယင်ထံသို့ မျက်နှာမူလိုက်၏။

"အောမိတော်ဖော… ရွှမ်ကျန်း… မင်းမှာ ဒီလို နတ်စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ကျူးပါကျဲ၏ အရှေ့တွင် ဝင်ရောက်ကာကွယ်ပေးလိုက်သော ကျန်းလျိုကို ကြည့်ကာ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည် ဗုဒ္ဓဂါထာကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... သူ... သူက ကျူးကျူးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်… ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သူ့ကို..."

ကျူးပါကျဲ၏ မျက်လုံးများက လုံးဝ နီရဲနေသော်လည်း သူသည် အသိစိတ် လွတ်သွားခြင်းတော့ မရှိပေ။ စောစောက သူ့ကို ကူညီရန် ဝင်ရောက်လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သူမှာ ကျန်းလျိုမှန်း သူ သိနေပေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ယင်ကောင်တစ်ကောင်အလား သေးငယ်နေပုံရသော ကျန်းလျိုကို ကြည့်ရင်း သူက ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဘာမှ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ကျန်းလျိုသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ဥပဒေသ ပုံစံဖြင့် သူ၏အနောက်တွင် ရှိနေသော ကျူးပါကျဲကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နဂါးမြင်းဖြူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော ကျန်းလျိုသည် ကွမ်ယင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပါကျဲက ကျွန်တော်ရဲ့ တပည့်ပါပဲ… တကယ်လို့ သူက အမှားတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်ပါရမယ့် တာဝန် ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးနိုင်မလား..."

"ငါက စေတနာနဲ့ လုပ်ခဲ့တာပါ..."

ကျန်းလျို၏ မေးခွန်းကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်သည် သူမလုပ်ရပ်က မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားနေရပြီး ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိတော့ဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါက ဒီနေရာကို လမ်းကြုံလို့ ဖြတ်လာရင်းနဲ့ ပင့်ကူမိစ္ဆာတစ်ကောင်က ပါကျဲကို ကိုက်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်… ကြည့်ရတာ သူ့ကို စားတော့မယ့်ပုံပဲ… ဒါကို မြင်လျက်သားနဲ့ ငါက ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ..."

"ငါက ပင့်ကူမိစ္ဆာကို ရှင်းလင်းပေးပြီး သူ့ကို ကူညီခဲ့တာလေ… ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက သူက ငါ့ကို သေမလောက် ရန်ငြိုးဖွဲ့ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်နေတယ်လေ..."

‘ကျူးကျူးက ပါကျဲကို စားတော့မလို့လား… ဗောဓိသတ်က တစ်ခုခုကို အထင်လွဲသွားတာများလား… နားလည်မှုလွဲသွားဟန်ဆောင်ပြီး သေရေးရှင်ရေး အမှားတစ်ခုကို လုပ်လိုက်တာလား...’

ကွမ်ယင် ဗောဓိသတ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလျိုသည် သူမက ကျူးပါကျဲနှင့် ကျူးကျူးတို့ ရင်းနှီးနေကြသည်ကို မြင်ပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ရှာလိုက်ခြင်းများလား ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။

"ဗောဓိသတ်... ကျုပ်က ကျူးကျူးရဲ့ အစားခံရဖို့ ကိုယ်တိုင် သဘောတူထားတာဗျ… ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ကျန်းလျိုက ကျူးပါကျဲကို အမှန်တရားအား မေးမြန်းရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ကျူးပါကျဲက ကွမ်ယင်ကို လုံးဝ အကျိုးအကြောင်းမသင့်သော အမူအရာဖြင့် အသံကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ပါကျဲ... မင်းဆိုလိုတာက ကျူးကျူးက မင်းကို တကယ်ကြီး စားချင်နေတာလား..."

ကျူးပါကျဲ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ကျန်းလျိုမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

***