အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁)

ချင်းရှီးခရိုင်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်

အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ထျင်းသည် ထိုနေ့က လျိုရှီးရွာမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး နောက် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ တံခါးများကို ပိတ်ချလိုက်လေ၏။

သူသည် ချင်းရှီးခရိုင်၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အစာရှောင်ပြီး ရေမိုးချိုးကာ ဆုတောင်းမည်ဟု အကြောင်းပြ ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူသည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့ခေတ် ချင်းရှီးခရိုင်တွင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးက နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ခွင့်မရှိတော့ကြောင်းကို သူ ကောင်း စွာ သိရှိထားလေသည်။

လျိုရှီးရွာရှိ ဖန်း ဟူသော မျိုးရိုးနာမည်နှင့် လူငယ်လေးသည်သာ အမှန်တကယ် သခင်တစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခရိုင်လုံး၏ အခြေအနေမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် လျင်မြန် စွာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းမိသားစု၏ ကုန်သွယ်ရေးယာဉ်တန်းက ပထမဆုံး စားနပ်ရိက္ခာများကို မျှတသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ပြန်လည် သယ်ဆောင်လာပြီးနောက်တွင် ဆန်ဈေးနှုန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ထိုးကျသွားခဲ့လေသည်။ ဆန်များကို သိုလှောင် ထားခဲ့ကြသော ဒေသခံသူဌေးများမှာ သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် ဤလျင်မြန်ပြီး ပြတ်သားသော လုပ်ရပ် ကြောင့် ဆိုးရွားလှသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခုကို ခံလိုက်ကြရလေသည်။

သူတို့သည် ခုခံဆန့်ကျင်လိုခဲ့ကြသော်လည်း သွေးနံ့များ ဆက်လက်ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သော လီမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုတို့၏ အိမ်တော်နှစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သောအခါတွင်လည်းကောင်း၊ ပြာကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော လေနက်တောင်ဓားပြစခန်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါတွင်လည်းကောင်း သူတို့၏ အတွေးများအားလုံးမှာ အရိုးကွဲမတတ် အေးစိမ့်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဖန်းဟန် ဟူသော ဤနာမည်သည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချင်းရှီးခရိုင်ရှိ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ထားလျက် ရှိနေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤအရာများအားလုံးအတွက် အင်အားများစွာ စိုက်ထုတ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

အစိုးရ၏ နာခံမှု၊ သူဌေးများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ပြည်သူများ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့မှာ သူ မျှော်လင့်ထား သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့အပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျား လျား ရှိနေခဲ့လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ကမ္ဘာကြီးတွင် နိုင်ငံရေးအာဏာသည် သေနတ်ပြောင်းဝ မှသာ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ၏။

ငွေကြေးနှင့် ကျေးဇူးပြုမှုများဖြင့် ဝယ်ယူထားသော သစ္စာစောင့်သိမှုသည် ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိဘဲ လူတို့၏ အရိုးများထဲအထိ မိမိ၏ဆန္ဒကို နက်ရှိုင်းစွာ ရိုက်နှိပ်ထားနိုင်မှသာလျှင် အမှန်တကယ် သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသော ကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနေ့နံနက်ပိုင်းတွင် လူနှစ်ရာအထိ တိုးချဲ့ထားသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ လေးနက်တည် ငြိမ်နေခဲ့လေသည်။

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့သည် တန်းစီနေသူများ၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ စိတ်လှုပ် ရှားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ယာယီစင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ရိုးရှင်းသော်လည်း ရိုသေလေးစားမှု အပြည့်ရှိနေသော မျက်နှာများကို တည်ငြိမ်စွာ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်လေ၏။

သူသည် စကားမပြောဘဲ နျူအာကို ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။

နျူအာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ စာများရေးသားထားသော စက္ကူလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် စတင်ဖတ်ပြလိုက်လေ၏။

“ဖန်းမိသားစု အစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ ဆုပေးဒဏ်ပေး စည်းမျဉ်းများ...။”

ခေါင်းစဉ်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် အောက်ဘက်ရှိ တပ်ဖွဲ့ဝင်များအကြားတွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ သည်။

“ပထမစည်းမျဉ်း...၊ လစာအဆင့်သတ်မှတ်ချက်...။ ကျွန်ုပ်၏ အစောင့်တပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်သူအားလုံးသည် ပထမတန်းစား အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး လစဉ်လစာ ငွေတစ်ကျပ် ရရှိမည်ဖြစ်ကာ တစ်နေ့လျှင် ထမင်း သုံးနပ် အဝစားရမည့်အပြင် အနပ်တိုင်းတွင် အသားပါရမည်...။”

“ဝေါ...။”

လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဆူညံသွားခဲ့လေ၏။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ ခံစားခဲ့ ရပြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများက ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတော်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

နျူအာသည် လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်ဖတ်ပြလိုက်လေသည်။

“လေ့ကျင့်ရေးတွင် ထူးချွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ပြီး အကဲဖြတ်မှုများတွင် ထိပ်ဆုံးမှ ရပ်တည်နိုင်သူများကို ဒုတိယ အဆင့် အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး လစဉ်လစာ ငွေတစ်ကျပ်နှင့် ငါးမူး ရရှိမည်...။”

“တိုက်ပွဲတွင် စွမ်းဆောင်ရည်ပြသနိုင်ပြီး ရန်သူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်နိုင်သူတိုင်း ငွေငါးကျပ် ဆုချီးမြှင့်ခံရမည်...။ ထိုသူတို့ကို တတိယအဆင့် စစ်သည်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး လစဉ်လစာ ငွေနှစ်ကျပ် ရရှိမည်...။”

“လူဆယ်ဦးကို တစ်ယောက်တည်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သူ သို့မဟုတ် စစ်မြေပြင်တွင် ကြီးမားသော စွမ်း ဆောင်ရည်များ ပြသနိုင်သူတိုင်းကို တပ်စုမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး လစဉ်လစာ ငွေငါးကျပ် ရရှိမည်...။ ထို့အပြင် မြေကွက်နှင့် အိမ်တစ်လုံးကိုလည်း ခွဲဝေချထားပေးမည်...။”

“တပ်စုမှူး၏ အထက်တွင် ဒုတပ်ခွဲမှူးနှင့် တပ်ခွဲမှူး ရာထူးများရှိပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကျိုးခံစားခွင့်များ ရရှိ မည်...။”

စည်းမျဉ်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖတ်ပြလိုက်သောအခါ တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ အသက်ရှူသံများမှာ ပြင်းထန်လာ ခဲ့ကြလေတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ စိမ်းလန်းသော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာခဲ့လေ၏။

လူ့အသက်သည် ခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် တန်ဖိုးနည်းပါးလှသည့် ဤငတ်မွတ်ခေါင်းပါးသော နှစ်ကာလတွင် သခင်လေးဖန်းက သူတို့ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်မှာ အလုပ်အကိုင်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက် လှမ်းနိုင်မည့် ခိုင်မာသော လမ်းစတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သင် ကြိုးစားချင်စိတ်ရှိသရွေ့ သင့်အတွက် နာမည်တစ်လုံး ရရှိနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးအရာ မဟုတ်သေးပေ။

နျူအာသည် လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်ပြီး အောက်ပါ စည်းမျဉ်းများကို ဆက်လက်ဖတ်ပြလိုက်လေ၏။

“အပိုဒ် နှစ်...။ လျော်ကြေးငွေပေးချေမှု စည်းမျဉ်းများ...။”

“တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံးအတွက် ဆေးကုသစရိတ် အား လုံးကို ဖန်းမိသားစုက ကျခံပေးမည်...။ ပြန်လည်ကျန်းမာလာမည့် အချိန်ကာလအတွင်းတွင်လည်း သူတို့၏ လစာများကို ဆက်လက်ပေးချေသွားမည်...။”

“တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ကံမကောင်းစွာဖြင့် မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တိုင်းကို ဖန်း မိသားစုက တစ်သက်တာလုံး ထောက်ပံ့ပေးသွားမည်...။ ထိုသူတို့ သေဆုံးသည့်အချိန်အထိ လစဉ် ပင်စင်လစာ အဖြစ် ငွေတစ်ကျပ် ရရှိမည်...။”

“ကံမကောင်းစွာဖြင့် တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားသော အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံးအတွက်...။”

နျူအာသည် ဤနေရာတွင် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး တံတွေးတစ်ချက် မျိုချကာ သူ၏ ခွန်အားအပြည့်ဖြင့် အော်ဖတ် လိုက်လေသည်။

“သူ၏ မိသားစုဝင်များကို ဖန်းမိသားစုက ထောက်ပံ့ပေးသွားမည်...။ ထိုသူ၏ မိဘများကို ဖန်းမိသားစုက စောင့် ရှောက်ပေးပြီး ဘဝအဆုံးသတ်အထိ ကြည့်ရှုပေးမည်...။ ထိုသူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ဖန်းမိသားစုက ပြုစု ပျိုးထောင်ပေးမည်...။ ထိုသူ၏ သားသမီးများသည် အရည်အချင်းပြည့်မီပါက အစောင့်တပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန် ဦးစားပေးခံရမည်...။ အကယ်၍ ထိုသားသမီးများ ပညာသင်ကြားလိုပါက ဖန်းမိသားစုက ထိုသူတို့အတွက် နာမည်ကြီး ဆရာများကို ငှားရမ်းပေးမည်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းလခနှင့် ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ကျခံပေးမည်...။”

“...။”

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားနှစ်ရာမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် အေးခဲသွားသည့်အလား မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ ခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်မှာ ဘာတွေများနည်း။

သူတို့သည် ဖန်းမိသားစုအတွက် အလုပ်လုပ်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့လျှင်ပင် ဖန်းမိသားစုက ကုသပေးပြီး လစာများကို လည်း ဆက်လက်ပေးနေမည် ဖြစ်သည်။

မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားပါက ဖန်းမိသားစုက တစ်သက်တာလုံး ထောက်ပံ့ပေးမည် ဖြစ်သည်။

သူ သေဆုံးသွားလျှင်တောင်မှ ဖန်းမိသားစုက သူ၏ မိဘများ၊ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို စောင့်ရှောက်ပေးမည် ဟုတ်ပါသလား။

ထို့အပြင်...

သားသမီးဖြစ်သူ၏ အနာဂတ်ကိုပင် တာဝန်ယူပေးမည် မဟုတ်ပါလား။

ဤသည်မှာ...၊

မည်မျှ ကြီးမားလှသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ဖြစ်ပါသနည်း။

ရှေးခေတ်ကာလကတည်းက စစ်သည်များသည် စားနပ်ရိက္ခာ အနည်းငယ်ရရှိပြီး သူတို့၏ အသက်များကို အမြဲတမ်း စတေးခဲ့ကြရကာ သေဆုံးသွားသောအခါတွင် ကောက်ရိုးဖျာတစ်ချပ်ဖြင့်သာ လိပ်၍ ပစ်ထားခြင်းခံခဲ့ ကြရပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မကြုံစဖူး လျော်ကြေးငွေပေးချေမှု စည်းမျဉ်းမျိုးကို မည်သူက ကြားဖူးခဲ့ပါသနည်း။

ဤသည်မှာ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ ဒုတိယအကြိမ် အသက်ပြန်ပေးသော မိဘများကဲ့သို့ ကြီးမားလှသည့် ကျေးဇူးတရားပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဘုတ်...။”

အသက်သုံးဆယ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ဒူးများ မှာ ခွေကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ဒူးထောက်ကျသွားကာ သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် မြေပြင် ထိရိုက်မိသံ တုံးတိတိ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ကျွန်တော် ကျန်းဆန်းရဲ့ အသက်က ဒီနေ့ကစပြီး သခင်လေးအတွက်ပါပဲ...။”

“ဘုတ်... ဘုတ်...။”

ဒိုမီနိုအုတ်ချပ်များ ပြိုကျသွားသည့်အလား တပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ရာသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်ထံသို့ အရူးအမူး ဦးညွှတ်လိုက်ကြလေ၏။

မာပေါ်ကော့သည်လည်း လူအုပ်ထဲတွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ လေသည်။

သူသည် စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေကို ရရှိရန်နှင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်တစ်ခုကို ဖန်တီး ရန်အတွက် ဖန်းဟန်၏ဘက်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုရရှိခဲ့ကြောင်းကို ယခုမှသာ သူ နားလည်သဘောပေါက် သွားခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ သခင်နှင့် အစောင့်အကြားရှိ ရိုးရှင်းသော ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

သခင်လေးဖန်းသည် သူတို့ကို အမှန်တကယ် မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အောက်ဘက်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာမူ ခံစားချက်ကင်းမဲ့ နေဆဲပင် ဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး အောက်သို့ နှိမ့်ချလိုက်လေသည်။

ဆူညံနေသော မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ လူတိုင်းက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရူးသွပ်သွားလုမတတ် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

“ငါက မင်းတို့ကို အများကြီး ပေးထားတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်ကောင်းထင်နေလိမ့်မယ်...။”

“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ငါ့အတွက် လုပ်ပေးနေတာတွေနဲ့ ကာကွယ်ပေးနေတာတွေက ငါ ဖန်းဟန် တစ်ယောက်တည်း အတွက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်းတို့ကို ငါ ပြောချင်တယ်...။”

သူသည် ရွာရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီးနောက် ပို၍ ဝေးကွာသော ခရိုင်မြို့ရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုး ပြလိုက်လေသည်။

“မင်းတို့ ကာကွယ်ပေးနေတာက မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုတွေကိုပဲ...။ မင်းတို့ရဲ့ အိုမင်းနေတဲ့ မိဘတွေ၊ မင်းတို့ ရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ သားသမီးလေးတွေကိုပဲ...။”

“မင်းတို့ ကာကွယ်ပေးနေတာက မင်းတို့ ပန်းကန်ထဲက မွှေးကြိုင်နေတဲ့ ဆန်ဖြူဖြူ ထမင်းတစ်ပန်းကန်နဲ့ မင်းတို့ သားသမီးတွေ စားချင်နေတဲ့ အသားတစ်တုံးကိုပဲ...။”

“မင်းတို့ ကာကွယ်ပေးနေတာက ငတ်မွတ်နေတဲ့ ဝံပုလွေတွေ ကိုက်ချီသွားမှာကို ဒါမှမဟုတ် ဓားပြတွေ ဝင်တိုက် ခိုက်မှာကို စိုးရိမ်ပူပန်စရာမလိုဘဲ ညဘက်တွေမှာ မင်းတို့ မိသားစုတွေ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်နိုင်မယ့် တောက်ပ တဲ့ အနာဂတ်ကိုပဲ...။”

“ပြီးတော့ ငါက... ”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီး ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာနှင့် စွမ်းအားများ ပါဝင် နေခဲ့လေသည်၊

“ငါက ဒီအရာတွေအားလုံးကို ပေးစွမ်းတဲ့သူပဲ...။ ပြီးတော့ ဒီအရာတွေအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးတဲ့သူပဲ...။”

“မင်းတို့ရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုက ငါ ဖန်းဟန်အတွက် မဟုတ်ဘူး...။ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုတွေအတွက်ပဲ... ။ မင်းတို့ရဲ့ သတ္တိက ငါ ဖန်းဟန်အတွက် မဟုတ်ဘူး...။ မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်အတွက်ပဲ...။”

“ငါတို့အားလုံး အတူတူ ကြီးပွားတိုးတက်ကြမယ်...။ ပြီးတော့ ငါတို့အားလုံး အတူတူ ဒုက္ခခံကြမယ်...။”

“နားလည်ကြလား...။”