အခန်း ၇၃

အခန်း (၇၃)

ကြေးမီးဖိုကြီးကို ပင့်မနိုင်သော ခွန်အားဖြင့် စစ်နတ်ဘုရား လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာခြင်း။

“အခုပဲ အားလုံး ယူနီဖောင်းတွေ လဲဝတ်လိုက်ကြ...။”

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် အဖွဲ့သားအားလုံးမှာ သူတို့၏ ဝမ်းသာအားရမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ဘဲ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကြလေ၏။

သူတို့သည် အသစ်စက်စက် လက်နက်ကိရိယာများကို ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်လိုက်ကြပြီး ‘ဆန်းကြယ်အကြေးခွံ ချပ်ဝတ်’ ပေါ်ရှိ ထိုးမဖောက်နိုင်သော ခိုင်ခံ့သည့်အလွှာကို ပွတ်သပ်ကာ ‘တိမ်လှိုင်းစီးဖိနပ်’ ၏ သက်တောင့် သက်သာရှိပြီး ရုန်းကန်နိုင်စွမ်းရှိသော ရော်ဘာဖိနပ်အောက်ခံကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်နှာများထက် တွင် အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

သူတို့ ဝတ်စုံအပြည့်အစုံကို ဝတ်ဆင်ပြီးသွားသောအခါ တစ်ဖွဲ့လုံး၏ အသွင်အပြင်မှာ ကြီးမားစွာ ပြောင်းလဲသွား ခဲ့ချေပြီဖြစ်၏။

မူလက သန်မာသော်လည်း တောဆန်ဆန် ရွာသားများအဖြစ်မှ ယခုအခါတွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အံ့သြချီးကျူးဖွယ်ရာ ထိပ်တန်းတပ်ဖွဲ့တစ်ခုအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ တစ်ပြေးညီ စစ်စိမ်းရောင် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံများက သူတို့အား တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများထဲရှိ ကြမ်းကြုတ်သော ကျားရိုင်းများနှင့် တူနေစေလေ၏။

သူတို့ဝတ်ဆင်ထားသော အထက်ပိုင်းမြင့်သည့် စစ်ဖိနပ်များက သူတို့အား ပိုမိုမတ်မတ်ရပ်နိုင်စေရန် ပံ့ပိုးပေး ထားလေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်မှ အစွမ်းထက်သော ယုံကြည်မှုတစ်ခုက တောက်ပလျက်ရှိနေပေသည်။

မုဆိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် မာပေါ်ကော့၏ လေးနှင့်မြှားအပေါ် ချစ်မြတ်နိုးမှုမှာ သူ၏ အရိုးထဲအထိ စွဲနက်လျက်ရှိ လေသည်။

သူသည် ‘ကြယ်ဖမ်းသူ’ ဟုခေါ်သော ပေါင်းစပ်လေးကို ပထမဆုံး ကိုင်မြှောက်လိုက်သူ ဖြစ်၏။

ထိုလေးမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အေးစက်ကာ လေးလံနေပြီး သူ ယခင်က အသုံးပြုခဲ့ဖူးသမျှ အမဲလိုက်လေး များထက် ပို၍ လေးလံနေခဲ့လေသည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သခင်ကြီးဖန်း၏ ပြသမှုကို အတုယူကာ မြှားကို လေးကြိုး ပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။

မူလက ဤမျှကြီးမားသော သံမဏိလေးကို ဆွဲရန် သူ၏ ခွန်အားအားလုံး လိုအပ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ ပေသည်။

သို့သော် သူ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားစိုက်လိုက်သောအခါ လေးကြိုးမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသုံး ပြုရ လွယ်ကူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

စက်သီးစနစ်က သူ၏ ခွန်အားကို အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြှင့်ပေးလိုက်ရာ သူသည် ခွန်အားတစ်ဝက်ပင် မသုံး လိုက်ရဘဲ လေးကြိုးကို အဆုံးအထိ လွယ်ကူစွာ ဆွဲနိုင်ခဲ့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည့် မကြုံစဖူးသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အလှမ်းတစ်ရာ့ငါးဆယ် အကွာရှိ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန် အထူးပြုလုပ်ထားသော သံပြားပါးပါး ဖုံးအုပ် ထားသည့် သစ်သားတိုင်ပစ်မှတ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်လေ၏။

“ရွှစ်...။”

သူသည် ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို ဖြေလျှော့လိုက်လေသည်။

တုန်ခါနေသော လေးကြိုး၏ မြည်ဟည်းသံ မရှိခဲ့ဘဲ လေထုကို ထိုးဖောက်သွားသည့် စူးရှသော လေချွန်သံ တစ်ခုသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

အနက်ရောင် ကာဗွန်မြှားတစ်စင်းမှာ အနက်ရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်လွန်းလှပြီး ၎င်း၏ သွားရာလမ်းကြောင်းကို သာမန်မျက်စိဖြင့် ဖမ်းယူရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ။

“ဒုတ်...။”

သွားများကိုပင် ကျဉ်တက်သွားစေမည့် တုံးတိတိအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ခြေလှမ်းတစ်ရာ့ငါးဆယ် အကွာရှိ ခိုင်ခံ့သော သံပြားဖုံး သစ်သားတိုင်မှာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကွဲကြေသွားခဲ့ လေ၏။

မြှားတစ်စင်းလုံးမှာ သံပြားနှင့် ထူထဲသော သစ်သားတိုင်ကို မည်သည့် အဟန့်အတားမျှမရှိဘဲ ဖောက်ထွင်းသွား ကာ နောက်ကွယ်ရှိ မြေသားနံရံအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး မြှားတောင်ပံလေးများသာ တုန်ခါလျက် ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။ ထိုမြှား၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြောင့် အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်လျက် မှင်သက်သွားကြလေသည်။

ခြေလှမ်းတစ်ရာ့ငါးဆယ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန် လေးနှင့်မြှားများ၏ ပစ်ခတ်နိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက်ကို များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ၎င်းက သံပြားကို လွယ်ကူစွာ ဖောက်ထွင်းနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤမြှားဖြင့်သာ လူတစ်ဦးကို ပစ်ခတ်လိုက်ပါက သံချပ်ကာအထူကြီး ဝတ်ဆင်ထားသူပင်လျှင် နေရာမှာတင် ဖောက်ထွင်းခံရမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“ဘယ်လို...၊ ဘယ်လို လေးမျိုးလဲ...။ တကယ့် နတ်လေးပါလား...။”

မာပေါ်ကော့မှာ သူ၏ ချစ်သူကို ပွတ်သပ်နေသည့်အလား သူ၏ လက်ထဲရှိ ပေါင်းစပ်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

“သခင်ကြီး...၊ သခင်ကြီးက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ...။”

“သခင်ကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...။”

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းမှ နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အားလုံးက ဖန်းဟန်ကို ကြည့်ရှုနေကြသည့် အကြည့်များမှာ ရိုးရှင်းသော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုမျိုး မဟုတ်တော့ ဘဲ အရူးအမူး ကြည်ညိုမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဖန်းဟန်သည် ဤအရာအပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့ပြီး သေတ္တာငယ်အချို့ကို သယ်ဆောင်လာစေခဲ့လေ သည်။

“ဒါက ‘စစ်ချီဆေးလုံး’ ပဲ...။ စစ်ပွဲကာလအတွင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို သုံးလုံးစီ ဝေပေးမယ်...။ ဆေးတစ်လုံးက မင်းတို့ကို နေ့ရောညပါ ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေစေပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းနဲ့ ရေငတ်ခြင်းတွေကနေ ကင်းဝေး စေလိမ့်မယ်...။”

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော ဖိသိပ်ထားသည့် ဘီစကွတ်ချပ်များနှင့် လေလုံ အောင် ထုပ်ပိုးထားသော အမဲသားခြောက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အဖွဲ့သားများသည် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ၎င်းတို့ကို ယူလိုက်ကြပြီး ထုပ်ပိုးမှုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ကြလေ၏။

အစေ့အဆန်များနှင့် အသားတို့ ရောနှောနေသည့် ထူးဆန်းသော မွှေးရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားခဲ့ လေသည်။

အဖွဲ့သားတစ်ဦးသည် သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် ဖိသိပ်ထားသော ဘီစကွတ်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရလေ၏။

ထိုမုန့်ချပ်များမှာ မာကျောသော အထိအတွေ့ရှိသော်လည်း အရသာမှာမူ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် ချိုမြိန် နေခဲ့လေသည်။

ပို၍ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ အတုံးငယ်လေးတစ်တုံးကို စားပြီးသည်နှင့် ဗိုက်ထဲတွင် ပြည့်တင်းသွား သည့် ခံစားချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရပြီး နွေးထွေးကာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်တစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် အမဲသားခြောက်ကို ထပ်မံ မြည်းစမ်းကြည့်ကြပြန်ရာ ၎င်း၏ လတ်ဆတ်ပြီး မွှေးကြိုင်ကာ ဝါးရစိမ့် သော အရသာကြောင့် လုံးဝကို သဘောကျသွားကြလေတော့သည်။

“နတ်ဆေးလုံးပဲ...၊ ဒါက တကယ့်ကို နတ်ဆေးလုံးပဲ...။”

“ဒီလိုမျိုး နတ်ပစ္စည်းတွေနဲ့ဆိုရင် ငါတို့က ရိက္ခာတွေ မလိုဘဲ ခရီးအဝေးကြီး စစ်ချီနိုင်ပြီပေါ့...။”

အဖွဲ့သားများမှာ လုံးဝကို စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြပြီး သခင်ကြီးဖန်း၏ ‘နတ်ဘုရား နည်းလမ်းများ’ အပေါ် သူတို့၏ နားလည်မှုမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အသစ်တဖန် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြန်လေသည်။

သူတို့သည် လူသားများအကြား လျှောက်လှမ်းနေသော စစ်မှန်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို နောက်လိုက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သွားကြလေ၏။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းနှင့် မနီးမဝေးရှိ တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ခန့်အပ်ခံရခါစ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ထျင်း သည် သူ၏ အကြံပေး ကျန်းနှင့်အတူ အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

လက်နက်အသစ်များဖြင့် ချက်ချင်း အဆင့်မြှင့်တင်ခံလိုက်ရပြီး ယခုအခါတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက် များ ပြည့်နှက်နေသည့် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

မာပေါ်ကော့ ပစ်ခတ်လိုက်သည့် မြှား၏ မြေပြင်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော စွမ်းအားကို မြင်တွေ့လိုက်ရ သောအခါ သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားပြီး မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

“ဒါက... ဒါက...။”

ချန်ထျင်းသည် အောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ထွက်ပေါ်မလာနိုင်တော့ချေ။

အကြံပေး ကျန်းမှာလည်း ထိတ်လန့်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်ပြီး ခြောက်ကပ်နေ သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အရှင်...၊ ဒီသခင်ကြီးဖန်းက ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင် မဟုတ်ဘူး...၊ သူက မုန်တိုင်းတွေကို ဖန်တီး တော့မယ့် အစွမ်းထက်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ...။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ထျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်စိမ့်သွားခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်အပေါ် သူ၏ ရိုသေလေးစားမှုမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းစွာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ချင်းရှီးခရိုင်၏ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်လေသည်။ ယင်းအစား ၎င်းမှာ လုံးလုံးလျားလျားကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုမှစ၍ သူသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် အရာတစ်ခုကိုသာ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်တော့လေ သည်။ ၎င်းမှာ သခင်ကြီးဖန်း၏ အမိန့်တိုင်းကို မဆိုင်းမတွ နာခံရန်ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

နတ်လက်နက်များနှင့် နတ်ရိက္ခာများ၊ အင်မော်တယ်တို့၏ စားသောက်ဖွယ်ရာများပင် ဖြစ်လေသည်။

ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပေါ်လာသော အံ့ဖွယ်အဖြစ်အပျက်များက အစောင့်များအား ဖန်းဟန်ကို အရာရာတိုင်း စွမ်းဆောင်နိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် မှတ်ယူသွားစေခဲ့လေပြီ။ သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုမှာ ယုံကြည်မှု ကြောင့် ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့ပြီး လှုပ်ရှားယိမ်းယိုင်မှု မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ဖန်းဟန်သည် ဤမျှနှင့် မလုံလောက်သေးကြောင်း ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။ အဆုံးတွင် လက်နက်ကိရိယာ များ၏ စွမ်းအားမှာ ပြင်ပစွမ်းအားသာ ဖြစ်လေသည်။

တစ်ဦးချင်းစွမ်းအားကို ရိုသေလေးစားသော ဤကမ္ဘာတွင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်သိုင်းစွမ်းရည်မှာ လူတို့၏ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူရန် အယုံကြည်ရဆုံးအရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ့အား အရူးအမူး ကိုးကွယ်နေကြပြီဖြစ်သော ဤစစ်သည်စုကို သူက နောက်ထပ် အစွမ်းထက်သည့် ဆေးတစ် ခွက် ထပ်မံတိုက်ကျွေးလိုနေခဲ့လေသည်။

သူသည် သူတို့အား နတ်လက်နက်များ ပေးသနားနိုင်ရုံသာမက သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤလောကတွင် အစွမ်းအ ထက်ဆုံး ‘နတ်လက်နက်’ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်စေချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် အားလုံး ယူနီဖောင်းအသစ်များ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ထူးခြားသော ‘သိုင်းပြိုင် ပွဲ’ တစ်ခုကို တရားဝင် ကျင်းပခဲ့လေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသော မြေကွက်လပ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းထားခဲ့လေ၏။

အဖွဲ့သားအားလုံး၏ သိချင်စိတ်နှင့် မျှော်လင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် နျူအာသည် အစောင့်တပ်ဖွဲ့ထဲရှိ အသန်မာဆုံးနှင့် စွမ်းအားအကြီးဆုံး အမျိုးသား ရှစ်ဦးနှင့်အတူ ထောင့်တစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ရာကို အားကြိုး မာန်တက် သယ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ အရောင်တင်ထားသော ကျောက်စိမ်းပြာဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး လူတစ်ရပ်ခန့်၏ တစ်ဝက်ခန့် မြင့်မားသော ကျောက်တုံးသော့ခလောက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကာ ၎င်းအပေါ်တွင် မျက်စိကိုဖမ်းစားနိုင်သော စာလုံးသုံးလုံးကို ထွင်းထုထားလေသည်။ ထိုစာလုံးများမှာ ကျင်းငါးရာ ဟူ၍ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤကျောက်တုံးသော့ခလောက်မှာ မူလက ဒေသခံ လူကုံထံများနှင့် အင်အားကြီး မိသားစုများက သူတို့၏ အစောင့်များ၏ သိုင်းစွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ လီမိသားစု ပျက်စီးသွားပြီး နောက် ဖန်းဟန်က ၎င်းကို ဤနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အသန်မာဆုံး အဖွဲ့သား ရှစ်ဦးက ၎င်းကို ကွင်း၏အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်အောင် အတူတကွ သယ်ဆောင်လာ ခဲ့ရာ သူတို့မှာ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရလေပြီ။

ကျောက်တုံးသော့ခလောက်ကို ချလိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်မှ တုံးတိတိအသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားခဲ့လေသည်။

အဖွဲ့သားများသည် ထိုဧရာမအရာကြီးကို ကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရလေ၏။

ကျင်းငါးရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအလေးချိန်မှာ နွားတစ်ကောင်ကိုပင် ဖိချေပစ်နိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်သည့် နျူအာပင်လျှင် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို အနိုင်နိုင်သာ လှုပ်ခါနိုင်စွမ်းရှိပြီး အထက်သို့ ပင့်မရန်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

သခင်ကြီးက အဘယ်ကြောင့် ဤအရာကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေကြ၏။

ဤသည်မှာ အားလုံး၏ ခွန်အားကို စမ်းသပ်ခြင်းလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

အားလုံး ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြစဉ်မှာပင် ဖန်းဟန်သည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဆင်း လာခဲ့ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ ဧရာမ ကျောက်တုံးသော့ခလောက်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။