အခန်း ၇၄
Vol. 8 Ch. 74
အခန်း (၇၄)
အင်မော်တယ်မျိုးစေ့ ကျဆင်းလာခြင်း
အခန်းထဲရှိ မျက်လုံးအားလုံးမှာ သူ၏အပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။
ဖန်းဟန်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ကြောက်ရွံ့အံ့အားသင့်နေသော မျက်လုံးအစုံနှစ်ရာ၏ အကြည့်အောက်တွင် သိပ်မထူထဲလှဘဲ အနည်းငယ်
ပိန်သွယ်သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သော သူ၏လက်က ကျောက်တုံး၏ လက်ကိုင်ကို ပေါ့ပါးစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။
ထိုအချိန်တွင် အချိန်ကာလမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။
လူတိုင်းသည် အသက်ရှူအောင့်ထားကြပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးထားကာ သူတို့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော မြင်ကွင်းကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြလေ၏။
"သခင်ကြီး ဘာလုပ်မလို့ပါလိမ့်...။”
"လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မနိုင်ပါ့မလား...။”
"မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်...။”
"ဒါက လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ဘူး...။”
"ဒါက သဘာဝတရားနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်...။”
သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူတို့၏ နားလည်ထားမှုများကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့လေသည်။
ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကြွက်သားများသည် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် အလှ တရားများ ယိုဖိတ်နေသော ဖောင်းကြွနေသည့် သွေးကြောများကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။
ထို့နောက်တွင်မူ။
ထိုကြီးမားသော ကျောက်အလေးတုံးကြီးမှာ ကျင်းငါးရာအလေးချိန်ရှိပြီး ခွန်အားကြီးမားသော အမျိုးသားရှစ်ဦး မမှသာ ရနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။
သူသည် ၎င်းကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် အလွယ်တကူပင် မြှောက်တင်လိုက်လေ၏။
လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အနည်းငယ်မျှ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုမရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။
ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပင်ပန်းသည့်အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မပေါ်ဘဲ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိသည့်အပြင် အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေကာ ပေါ့ပါးသော သစ် သားတုံးလေးတစ်တုံးကို မနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။
သူသည် ကျောက်အလေးတုံးကို သူ၏ဦးခေါင်းအထက်တွင် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မြှောက်ထားပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာတည်ငြိမ်နေကာ အနည်းငယ်မျှပင် ယိမ်းယိုင်သွားခြင်း မရှိပေ။
*ဝုန်း...*
ထိုခဏတွင် ပရိသတ်အားလုံး၏ စိတ်အာရုံများကို မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သော ကြီးမားသည့် တူကြီးတစ်လက်ဖြင့် အပြင်းအထန် ထုနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အရာအားလုံးမှာ ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေသည်။
အတွေးများမှာလည်း လုံးဝ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။
နျူအာ၏ ပါးစပ်မှာ လက်သီးတစ်ဆုပ်စာ ဝင်လောက်သည်အထိ ရုတ်တရက် ဟသွားခဲ့လေသည်။
သူ၏ ရိုးသားသော မျက်နှာပေါ်တွင် အတိုင်းအဆမသိ ကြီးမားလှပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့် မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။
မာပေါ်ကော့၏ လက်ထဲမှ ကြယ်ဖမ်းသူလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း သူက လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သူသည် ရွှံ့ သို့မဟုတ် သစ်သားပန်းပုရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ နေရာတွင်ပင် လုံးဝ တောင့်တင်း သွားခဲ့လေသည်။
အခြားသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည်လည်း နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင် အဆင်းကင်းမဲ့နေကာ နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါး လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြလေ၏။
"လက်...၊ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့လား...။”
"ကျင်းငါးရာကိုလေ...။”
"ဒါ... ဒါတောင် ကစားနေသလိုမျိုးပဲလား...။”
"သူက... သူက တကယ်ရော လူပဲလား...။”
"မဟုတ်ဘူး...။”
"ဒါက လူသားများတွေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး...။”
"ဒါက နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ စွမ်းအားပဲ...။”
"ဒါက မှော်ပညာပဲ...။”
"ဒါက သာမန်လူသားတွေ ဘယ်လိုမှ မရနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုးဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားတွေနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်...။”
လူအုပ်ကြီး၏ ကမ္ဘာ့အမြင်များ ပြိုလဲပျက်စီးနေချိန်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏လက်မောင်းကို ခါယမ်းကာ ကျင်း ငါးရာရှိသော ကျောက်အလေးတုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်လေ၏။
"ဒုန်း...”
ကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ မြေပြင်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ လေသည်။
သို့သော် ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပေ။
ဖန်းဟန်သည် သူ၏လက်မှ ဖုန်မှုန့်များကို ခါချလိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အစွန်းရှိ လေ့ကျင့်ရေးစည်းမျဉ်း များကို ရေးထွင်းထားသော လူတစ်ဝက်ခန့်အမြင့်ရှိသည့် ကျောက်တုံးကြီးရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွား ခဲ့လေ၏။
ဤကျောက်တုံးကြီးမှာ အလွန်တရာ မာကျောလှပြီး သာမန်ဓားများနှင့် လက်နက်များဖြင့် ခုတ်ပိုင်းပါက အဖြူ ရောင် အစင်းရာတစ်ခုကိုသာ ချန်ထားနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။
ဖန်းဟန်သည် ကျောက်တုံးကြီးရှေ့တွင် ရပ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်လေ၏။
သူသည် ခွန်အားများကို စုစည်းခြင်း သို့မဟုတ် ပုံကြီးချဲ့ထားသော ကိုယ်ဟန်အနေအထား တစ်ခုကိုမျှ မပြုလုပ် ဘဲ လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းထုတ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပေါ့ပါးပြီး အားစိုက်ထုတ်ရခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရကာ အသံတစ်ချက်ပင် ထွက်ပေါ် လာခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် သူ၏လက်ဝါးက ကျောက်တုံးကြီးကို ထိမိသွားသော အချိန်တွင်မူ ထူးခြားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။
"ဒုတ်...”
ပင့်ကူအိမ် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ သဲ့သဲ့မျှသာရှိသော အသံတစ်ခုက လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိ လာခဲ့လေ၏။
မြေကြီးတုန်ဟည်းလောက်သော အသံလည်း မရှိခဲ့သလို ကျောက်စစလေးများ လွင့်စင်ထွက်သွားသော မြင်ကွင်း မျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် သေမင်းကိုတွေ့မြင်ရသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင်မူ အလွန်မာကျောလှသော ကျောက်တုံးကြီးပေါ်၌ လက်မအနည်းငယ် နက်သော ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် လက်ဝါးရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။
လက်ဝါးရာ၏ အကြမ်းဖျင်းပုံစံမှာ အသေးစိတ်မှစ၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပြီး လက်ဝါးပြင်ပေါ်ရှိ အရေး အကြောင်းများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်လေ၏။
အကယ်၍ ကျောက်အလေးတုံးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မြှောက်တင်ခြင်းက ခွန်အား၏ အမြင့်ဆုံး ပြသမှု ဖြစ်ခဲ့မည် ဆိုလျှင် ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးနှင့် စွမ်းအားကို အတိကျဆုံး ထိန်းချုပ်နိုင်မှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ ကျောက်တုံးကြီးကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် တစ်စစီကြေမွသွားအောင် ရိုက်ချိုးခြင်းထက်ပင် ပို၍ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းပြီး ယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မရှိလှပေ။
"ဘုတ်...။”
မည်သူက အမြင်အာရုံနှင့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို ဦးစွာ အရှုံးပေးကာ ဒူးခွေကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။
သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှု သို့မဟုတ် ကြည်ညိုမှုများ မရှိတော့ဘဲ နတ်ဘုရားများအပေါ် ထားရှိသည့် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အစစ်မှန်ဆုံးသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေလေးစားမှုများသာ ရှိနေတော့လေ၏။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်။
"ဘုတ်... ဘုတ်... ဘုတ်...။”
နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့အပါအဝင် အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသော အစောင့်နှစ်ရာလုံးမှာ တစ်ပြိုင် နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြလေသည်။
သူတို့သည် ဖုန်မှုန့်များထဲတွင် ခေါင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မြှုပ်ထားကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။
"စစ်နတ်ဘုရား...။”
မည်သူက ဦးစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။
"စစ်နတ်ဘုရား... စစ်နတ်ဘုရား... စစ်နတ်ဘုရား...။”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တောင်ပြိုကျပြီး ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီး ရိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခုက ဤကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားနှစ်ရာ၏ ပါးစပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
သူတို့သည် ဖန်းဟန်ကို ရူးသွပ်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်ခစားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန်အမင်း စွဲလန်း ရူးသွပ်နေကြတော့လေ၏။
"စစ်နတ်ဘုရား...။”
သူတို့ရှေ့ရှိ ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါးကဲ့သို့သော အမျိုးသားကို ဖော်ပြရန်အတွက် စစ်နတ်ဘုရား ဆိုသည့် စကားလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ရှိပေသည်။
ဤအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။
အစပိုင်းတွင် ကြီးမြတ်သော ကျေးဇူးရှင် မှသည် ကရုဏာရှင် သက်ရှိအင်မော်တယ် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး ယခုအခါတွင်မူ အရာအားလုံးကို အုပ်စိုးသည့် အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးဘဲ ကျူးကျော်၍မရနိုင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး စစ်နတ်ဘုရား အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံသော သစ္စာစောင့်သိမှုတစ်ရပ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။
ဤကဲ့သို့သော သစ္စာစောင့်သိမှုမျိုးမှာ ထိန်းသိမ်းထားရန်အတွက် မည်သည့် အကျိုးစီးပွား သို့မဟုတ် အယူ အဆမျှ မလိုအပ်တော့ဘဲ ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော တုန်လှုပ်မှုနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုတို့မှ မြစ်ဖျား ခံလာခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။
သေသည်အထိ မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာတရားပင် ဖြစ်ပေသည်။
စစ်နတ်ဘုရား၏ နာမည်မှာ လျိုရှီးရွာ တစ်ခွင်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။
ဖန်းဟန်သည် လူစွမ်းအားထက် ကျော်လွန်သော ခွန်အားဖြင့် ဤတပ်မတော်အတွင်း သူ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် သန့်စင်သော အဆင့်အတန်းကို လုံးဝ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။
စစ်ရေးအာဏာမှာ ယခုအခါ ထိုက်တောင်ကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မာလုံခြုံနေပြီ ဖြစ်လေ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် ဤခေတ်ကာလ၏ အခြေခံပြဿနာဖြစ်သော ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကို စတင် ဖြေရှင်းတော့မည် ဖြစ်လေသည်။
သူသည် ချင်းရှီးခရိုင် တစ်ခုလုံးကို စစ်မှန်ပြီး ကြီးပွားတိုးတက်ကာ အေးချမ်းသာယာသော နိဗ္ဗာန်ဘုံ တစ်ခုအဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲပစ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။
သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ပြည်သူများ ဘဝအခြေအနေ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်မှသာလျှင် သူ၏ အုပ်ချုပ်ရေး မှာ အခိုင်မာဆုံးသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ထိုနေ့တွင် ဖန်းဟန်သည် ချင်းရှီးခရိုင်၏ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်ရှိ ရွာများအားလုံးမှ ရွာသူကြီးများနှင့် အသစ် ခန့်အပ်လိုက်သော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ထျင်း တို့ကို လျိုရှီးရွာ၏ အစည်းအဝေးခန်းမတွင် ယခင်က မကြုံဖူး သော အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။
ချန်ထျင်းနှင့် တုန်ယင်နေသော ရွာသူကြီးများ လျိုရှီးရွာသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ရွာထိပ်တွင် လေ့ကျင့်ရေး ဆင်းနေသော ခြိမ်းခြောက်မှုအပြည့်ရှိသည့် အစောင့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန် လှုပ်သွားခဲ့ကြလေ၏။
ဆန်းကြယ်အကြေးခွံချပ်ဝတ် များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တိမ်လှိုင်းစီးဖိနပ် များကို စီးထားသော အထက်တန်းစား စစ်သည်များကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်အပေါ် သူတို့၏ အထင်ကြီးလေးစားမှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့လေသည်။
အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းတွင်မူ ဖန်းဟန်သည် ပင်မထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေလေ၏။
ချန်ထျင်းနှင့် ရွာသူကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာတို့မှာ အောက်ဘက်တွင် ရိုသေလေးစားစွာ ရပ်နေကြပြီး အသက် ကိုပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြပေ။
"ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ဒီနေရာကို ခေါ်လိုက်ရတာကတော့ ချင်းရှီးခရိုင်မှာရှိတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်မွေး ဝမ်းကျောင်းမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြေညာချင်တဲ့ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိနေတာကြောင့်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်...။”
ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အမြဲတမ်းလိုလို တည်ငြိမ်နေခဲ့လေ၏။
သူသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ နျူအာက သူ၏လူများကို ချက်ချင်း ဦးဆောင်ကာ လေးလံသော လျှော်အိတ် အချို့ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။
အိတ်ကို ဖြေလိုက်သောအခါ အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး ရွှေရောင်၊ အဝါရောင်နှင့် အဝိုင်းပုံစံရှိသော မျိုးစေ့မျိုးစုံ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။
"ဒါတွေက...။”
ရွာသူကြီးတစ်ဦးက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို ဆန့်ကြည့်လိုက်လေသည်။
အိတ်တစ်အိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ပြည့်ဖြိုးနေသော ဆန်စေ့များကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး တစ်စေ့ချင်းစီတိုင်း မှာ တက်ကြွမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေကာ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော နန်းတွင်းဆက်သသည့် ဆန် များထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။
အခြားအိတ်ထဲတွင်မူ အဝါရောင် ဘဲဥပုံစံ မျိုးစေ့များ ရှိနေလေသည်။
နောက်ထပ်အိတ်တစ်အိတ်ထဲတွင်မူ ဝါညိုရောင်ရှိပြီး အခေါင်းပေါက်များ ပါရှိသော ထူးဆန်းသည့် အမြစ် တစ်ခု ပါရှိနေလေ၏။
ချန်ထျင်းမှာလည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ သူသည် နယ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စိုက်ပျိုးရေး ကိစ္စအချို့ကို သိရှိထားသူ ဖြစ်လေ၏။ သို့သော် ဆန်မှလွဲ၍ သူ၏ရှေ့ရှိ အခြားအရာများအကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
"ဒီအရာသုံးခုက ကျုပ် ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်းမှာ အင်မော်တယ်တစ်ပါးဆီက ရခဲ့တဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့မျိုးစေ့တွေ ပဲ...။”
ဖန်းဟန်က ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော အာဏာစက်အပြည့်ပါသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ သူက ဆန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။
"ဒါက မိုးခေါင်ရေရှားမှုနဲ့ ရေကြီးရေလျှံမှုဒဏ်တွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး စိုက်ပျိုးချိန်တိုတောင်းတဲ့ အင်မော်တယ်ဆန် ပဲ...၊ အထွက်နှုန်းက...၊ တစ်မူ ကို ကျင်းတစ်ထောင်အထိ ထွက်တယ်...။”
"ဘာ...။”
"တစ်ထောင်...၊ ကျင်းတစ်ထောင်တောင်လား...။”