အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈)

ကြင်နာတတ်သော အုပ်ချုပ်မှုနှင့် တိတ်ဆိတ်သော ရေစီးကြောင်းများ

ကျောက်တုံးကြီး၏ အတွင်းဘက်တွင်မူ သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော လယ်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးက အဆုံးအစမရှိ ဖြန့်ကြက်တည်ရှိနေလေ၏။

ထိုလယ်ကွင်းများထဲတွင်မူ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော စပါးပင်လေးများက သန်စွမ်းစွာ ရှင်သန်ကြီးထွားနေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အသက်ဝင်နေသော မြင်ကွင်းမှာ သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ လူသူကင်းမဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ် နေသော မြေရိုင်းပြင်ကြီးနှင့် လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေကာ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ငရဲပြည်ကဲ့သို့ ကွာခြားလှပေ သည်။

အဝေးဆီမှ ရွာတစ်ရွာ၏ ပုံရိပ်ကိုလည်း ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ထိုရွာလေးမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး မီးခိုးခေါင်းတိုင်များမှ မီးခိုးငွေ့တန်းလေးများ လွင့်တက်နေကာ နေ့စဉ်ဘဝ ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် အသက်ဝင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ရွာအဝင်ရှိ လယ်ကန်သင်းရိုးများပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသောအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် ကလေးငယ် အချို့ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြသည်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ပြီး သူတို့၏ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံများက လွင့်ပျံလာခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ... တကယ်ပဲ အစစ်အမှန်လား... ဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြလေသည်။

ကျန်းလောင်ဆန်းမှာ သူ၏မျက်လုံးများကိုပင် သူ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရလေသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပြင်းစွာ ဆွဲလိမ်ကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက ဤအရာမှာ ထင်ယောင် ထင်မှားဖြစ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ့အား ပြောပြနေလေ၏။

ဤသည်မှာ လူတစ်ယောက် ငတ်မွတ်၍ မသေဆုံးမီ ဖန်တီးပေါ်ပေါက်လာတတ်သည့် တံလျှပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာသည် တကယ်ကိုပင် ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး ငြိမ်းချမ်းလှသော ပရဒိသုဘုံတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဝါး...။”

ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘွားအိုတစ်ဦးမှာ သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ဒူးများမှာ ခွေကျသွားခဲ့ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေ၏။ ရေကာတာကျိုးကျသွားသည့်အလား ညစ်နွမ်းနေသော မျက်ရည်များက သူမ၏ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့လေသည်။

သူမသည် ငိုကြွေးရင်း သူမ၏ နဖူးကို မာကျောသော လမ်းမပေါ်သို့ အားပြင်းစွာ ဆောင့်ချလိုက်လေ၏။

“ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိရှိတယ်...၊ တကယ်ပဲ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တာပဲ...။”

သူမ၏ ငိုကြွေးသံမှာ အချက်ပြလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

“ဝါး...။”

ကာလရှည်ကြာစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ နာကျင်မှု၊ နာကြည်းမှုများနှင့် ဘေးဒုက္ခမှ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သည့်အတွက် သက်သာရာရမှုတို့မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

ဒုက္ခသည် ရာနှင့်ချီကာ စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းများနှင့် ငြိမ်းချမ်းသော ရွာလေးကို မျက်နှာမူလျက် တစ်ပြိုင် နက်တည်း ဒူးထောက်ကာ အသံထွက်၍ ငိုကြွေးလိုက်ကြလေ၏။

သူတို့သည် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော ချစ်ရသူများအတွက်၊ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲ များအတွက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်သန်ရန် လမ်းစတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဖြစ်သော မျှော်လင့်ချက်များ အတွက် ငိုကြွေးနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် စစ်စိမ်းရောင်ဝတ်စုံများကို တူညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံများနှင့် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင်လေး များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် အစောင့်တစ်စုမှာ အဝေးဆီမှ သပ်ရပ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြေးလာကြ လေ၏။

ခြိမ်းခြောက်နေသည့်ပုံပေါက်သော ထိုအစောင့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒုက္ခသည်များ၏ ငိုကြွေးသံများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့က ချက်ချင်း ဆိုသလို အစားထိုး နေရာယူသွားခဲ့လေသည်။

ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ... ဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြလေ၏။

*သူတို့က ငါတို့ကို မောင်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...၊ ငါတို့ကို သတ်ပစ်ကြဦးမှာလား...။*

ကျန်းလောင်ဆန်း၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ခြေအထိ ထိုးကျသွားခဲ့ရလေသည်။

သို့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားခဲ့သော နှင်ထုတ်မှုနှင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတို့မှာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

အစောင့်တပ်မှူးသည် သူတို့၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သနားဂရုဏာ သက်သွား မိသော်လည်း ကျယ်လောင်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“အားလုံးပဲ မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့... ၊ ကျွန်တော်တို့က အင်မော်တယ်ဖန်းရဲ့ အမိန့်အရ ခင်ဗျားတို့ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ...။”

“ဒုက္ခသည်အားလုံး ခရိုင်အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ယာယီနေရာချထားရေးစခန်းကို ကျွန်တော်တို့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ ပါ...။ အဲဒီမှာ ပူနွေးတဲ့ ယာဂု၊ သန့်ရှင်းတဲ့ရေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ကုသပေးမယ့် သမားတော်ရှိပါတယ်...။”

“ကျွန်တော် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောပါမယ်...၊ ချင်းရှီးခရိုင်ထဲကို ဝင်ရောက်လာသူတိုင်း အသက်ရှင်သန်ဖို့ လမ်းစရှိရမယ်လို့ အင်မော်တယ်ဖန်းက အမိန့်ချမှတ်ထားပါတယ်...။ အားလုံး စားစရာ ရှိရပါမယ်...။”

အစောင့်တပ်မှူး၏ စကားများမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဒုက္ခသည်အားလုံး၏ စိတ်အစဉ် ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားခဲ့လေသည်။

*ငါတို့ ဘာကြားလိုက်ရတာလဲ...၊ သူတို့က ငါတို့ကို နှင်ထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား....။ ပြီးတော့...၊ သူတို့က ငါတို့ ကို စားစရာတောင် ပေးဦးမှာလား...။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဖျားနာမှုတွေကိုလည်း ကုသပေးမယ် ဟုတ်လား...။*

ကျန်းလောင်ဆန်းမှာ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားခဲ့ရလေ၏။

သူသည် အထင်အမြင်သေးမှု မရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စည်းကမ်းသေဝပ်လှသည့် အစောင့်များကို ကြည့်လိုက် ပြီးနောက် သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ မျှော်လင့်ချက်ကို ကိုယ်စားပြုနေသော မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များက ထိန်းမရသိမ်းမရဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် စီးကျလာခဲ့ပြန်လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုမျက်ရည်များမှာ ဝမ်းနည်းမှုမျက်ရည်များ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျေးဇူးတင်မှုမျက်ရည်များ သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

“ဒုတ်...”

သူသည် လေးလံစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ချင်းရှီးခရိုင်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ဦးသုံးကြိမ် ချလိုက်လေ၏။

“အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် အင်မော်တယ်ဖန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။”

“အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် အင်မော်တယ်ဖန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။”

ရာနှင့်ချီသော ဒုက္ခသည်များကလည်း သူ၏နောက်သို့ လိုက်ကာ ထိုအရပ်ဆီသို့ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာဖြင့် ဦးညွှတ် လိုက်ကြလေ၏။

ယာယီနေရာချထားရေးစခန်းတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော ဆန်ယာဂုများကို ဒုက္ခသည်တစ်ဦးချင်း စီထံသို့ ပေးဝေလိုက်သောအခါ လူတိုင်းက ကလေးငယ်များကဲ့သို့ ငိုကြွေးရင်း အငမ်းမရ စားသောက်ကြလေ တော့သည်။

ဤယာဂုတစ်ပန်းကန်မှာ သာမန်အစာအာဟာရတစ်ခုထက် ပိုမိုလှပေသည်။

ဤသည်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ နွေးထွေးမှုနှင့် အသက်ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

အပြင်ဘက်မှ ငရဲကမ္ဘာနှင့် ချင်းရှီးခရိုင်၏ ပရဒိသုဘုံတို့မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် သိသာထင်ရှားလှပြီး အံ့မခန်း ဖွယ် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ အင်မော်တယ်ဖန်း ဟူသော အမည်နာမမှာ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကယ်တင်ရှင် ဟူသော စကားလုံးနှင့် အဓိပ္ပါယ်တူတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

ပထမအသုတ် ဒုက္ခသည်များကို အောင်မြင်စွာ နေရာချထားပေးနိုင်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ အံ့မခန်းဖွယ် အရှိန်အဟုန် ဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေ၏။

“ချင်းရှီးခရိုင်က တကယ်ပဲ ဒုက္ခသည်တွေကို လက်ခံပေးတယ်ဟေ့...။”

“အဲဒီကိုသွားရင် ပူနွေးတဲ့ ယာဂုကို တိုက်ွေးပြီး ဖျားနာခဲ့ရင်တောင် သမားတော်က အခမဲ့ ကုသပေးတယ်တဲ့...။”

“အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူရဲ့ နယ်မြေထဲကို ဝင်လာတာနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစပေးမယ်လို့ အင်မော်တယ်ဖန်းက ပြောထားတယ်တဲ့...။”

ဤသတင်းစကားများမှာ သေလုမျောပါး အခြေအနေတွင် ရုန်းကန်နေရသူများအတွက် လောကတွင် အလှပဆုံး သော တေးဂီတတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် ပိုမိုများပြားသော ဒုက္ခသည်များမှာ အရပ်ဆယ်မျက်နှာမှနေ၍ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ချင်းရှီးခရိုင်ဆီသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်ရှိလာကြလေတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် လူအနည်းငယ် ရာဂဏန်းခန့်သာ ရှိရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် ထောင်ဂဏန်း၊ ထို့နောက် သောင်းဂဏန်း အထိ ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

ချင်းရှီးခရိုင်၏ နယ်စပ်မှာ ရုတ်တရက်ပင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်ကြပ်တည်းသွားခဲ့လေသည်။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော လူဦးရေဖိအားကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အသစ်ခန့်အပ်ခံထားရသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ထျင်းမှာ ပူလောင်နေသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရ လေ၏။

ကျွေးမွေးရမည့် လူအရေအတွက် များပြားလွန်းလှသဖြင့် စီမံခန့်ခွဲမှု အနည်းငယ် လွဲချော်သွားပါက အဓိကရုဏ်း များ အလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဖန်းဟန်မှာမူ ထူးထူးခြားခြားပင် တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်လေ၏။

သူသည် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏အမြင်တွင် ဤဒုက္ခသည်များမှာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံးသော သယံဇာတများပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပရမ်းပတာဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးတွင် မည်သည့်အရာက အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပါသနည်း။

ရွှေ သို့မဟုတ် ငွေ မဟုတ်သလို မြေယာများလည်း မဟုတ်ပေ၊ လူများသာ ဖြစ်လေသည်။

လူဦးရေပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူများရှိမှသာ စစ်သည်အင်အား၊ လုပ်သားအင်အားနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံး ရှိလာမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ခရိုင်မြို့အပြင်ဘက်ရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်အချို့တွင် အကြီးစား ဒုက္ခသည်စခန်းများကို တရားဝင် တည်ဆောက်ရန် ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် ခန့်အပ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

သူသည် သူ၏ တတိယမြောက်ဇနီးဖြစ်သူ လျူရူမေအား ဒုက္ခသည်စခန်း၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်ပြီး ဒုက္ခသည်များအားလုံးကို လက်ခံခြင်း၊ နေရာချထားခြင်းနှင့် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများအပေါ် အပြည့်အဝ စီမံ ခန့်ခွဲခွင့်ကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

ဤခန့်အပ်မှုမှာ ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်၍ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

လျူရူမေသည် ပြည့်တန်ဆာမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး အမှောင်မိုက်ဆုံးနှင့် မျှော်လင့်ချက်အမဲ့ဆုံးသော အချိန်ကာလများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးကြောင်း ဖန်းဟန် သိရှိထားပေသည်။ သူမသည် ဤဒုက္ခသည်များ၏ နာကျင်မှုနှင့် လိုအပ်ချက်များကို အကောင်းဆုံး နားလည်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ ရှိနေခြင်းက အနှစ်သိမ့်ရဆုံးသော အရာပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဖန်းဟန်က ဤတာဝန်ကို လျူရူမေထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် ရင့်ကျက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အမြော်အမြင်ရှိသော ဤအမျိုးသမီးမှာ ပထမတွင် ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမသည် အိမ်တွင်း၌သာ ထားရှိရသည့် လှပသော ပန်းအိုးတစ်လုံး မျှသာ မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးပေ။

*သူက ငါ့ကို ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ ပေးအပ်ဝံ့တယ်...။* ဟု တွေးလိုက် မိလေသည်။

ဤသည်မှာ ယုံကြည်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လေးစားမှုတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“အရှင်...၊ ကျွန်မ...၊ ကျွန်မ အရှင့်ကို လုံးဝ စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး...။”

လျူရူမေသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ရင်း ရှိုက်သံပါပါဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

မိသားစုများနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ထိုဒုက္ခသည်များကို ကြည့်ရင်း သူမသည် ရွှံ့နွံထဲတွင် ရုန်းကန်နေ ရကာ အထီးကျန်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့နေခဲ့ရသော သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်မြင်ယောင်လာမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရ လေသည်။

ခိုင်မာလှသော တာဝန်သိစိတ်နှင့် ကိုယ်ချင်းစာတရားတို့က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

လျူရူမေသည် ထိုအမိန့်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့ပြီး အလုပ်ထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ နှစ်မြှုပ်လိုက်လေ တော့သည်။

သူမသည် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်တတ်မှုနှင့် စည်းရုံးရေးစွမ်းရည်တို့ကို မှတ်သားလောက်ဖွယ်ရာ ပြသ နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ စနစ်တကျ ရှိနေခဲ့လေ၏။

အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများကို ခွဲခြားထားပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများ၊ ဖျားနာသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများကို သီးသန့်နေရာတစ်ခုတွင် အထူးဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးထားလေသည်။

သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ ကြောက်ရွံ့နေသော ဒုက္ခသည်များကို ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့် ပေးပြီး အစားအစာများနှင့် ဆေးဝါးများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝေငှပေးခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ညင်သာမှု၊ ကြင်နာမှုနှင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ဆောင်မှုတို့က ဒုက္ခသည်အားလုံးအတွက် အချိန်ကြာ မြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော နွေးထွေးမှုနှင့် လေးစားမှုတို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် 'သက်ရှိဗောဓိသတ္တ' ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်မှာ ဒုက္ခသည်စခန်း တစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန့်နှံ့သွား ခဲ့လေတော့သည်။

ဤလှပပြီး ကြင်နာတတ်သော အမျိုးသမီးမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိရှိနိုင်သော်လည်း သူမသည် သူတို့ ကို ကယ်တင်ရန် အင်မော်တယ်ဖန်းက စေလွှတ်လိုက်သူဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူတို့ သိရှိထားကြလေသည်။