အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉)

နန်းတွင်းအဆောင်နှင့် ဝန်ကြီးအဖွဲ့၊ အသီးသီးတွင် ကိုယ်ပိုင်တာဝန်များရှိကြခြင်း

ဒုက္ခသည်များကို စိတ်အေးချမ်းသာစေရန် ပြုလုပ်ပေးနေစဉ်မှာပင် ဖန်းဟန်၏ ၎င်းတို့အား ခွဲခြားသတ်မှတ်ကာ လက်ခံနေရာချထားပေးမည့် ပြီးပြည့်စုံပြီး ထိရောက်သော စနစ်တစ်ခုသည်လည်း စတင်လည်ပတ်လာခဲ့ လေသည်။

ပထမဦးစွာ သန့်စင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းသည် စံသတ်မှတ်ချက်အတိုင်း သန့်စင်ခြင်းနှင့် ရောဂါပိုးမွှားသတ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြတ်သန်းရမည်ဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရမည် ဖြစ်ပေ၏။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ ယခင်က ညစ်ပတ်ပြီး စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဘဝဟောင်းမှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ စိစစ်ရွေးချယ်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မာပေါ်ကော့ ဦးဆောင်သော အစောင့်တပ်ဖွဲ့နှင့် ပါးနပ်သော ရွာသူကြီးအချို့ကို စေလွှတ်ကာ ဒုက္ခသည်အားလုံး၏ အထောက်အထားများကို မှတ်ပုံတင်စေပြီး ပဏာမအကဲဖြတ်မှုများကို ပြုလုပ်စေခဲ့လေ သည်။

မိသားစု သို့မဟုတ် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှု တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ သန်မာကျန်းမာသော လူငယ်လူရွယ်များထဲမှ စရိုက်လက္ခဏာကောင်းမွန်သူများကို အရန်အစောင့်တပ်ဖွဲ့အတွက် ရွေးချယ်ကာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ပန်းပဲဆရာ၊ လက်သမားနှင့် ပန်းရန်ဆရာကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့်ကျွမ်းကျင်မှုများရှိသည့် လက်မှုပညာရှင်များ ကိုမူ ဖန်းဟန်၏ အလုပ်ရုံအသီးသီးသို့ ချက်ချင်းထည့်သွင်းကာ ရက်ရောသော ခံစားခွင့်များ ပေးအပ်မည် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်ရှိနေသော အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးငယ်များ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် အားနည်းသူများကို သင့်လျော်သလို နေရာချထားပေးပြီး ပေါင်းသင်ခြင်းနှင့် ကြက်ဘဲမွေးမြူခြင်းကဲ့သို့သော သူတို့စွမ်းဆောင်နိုင်သည့် ပေါ့ပါးသော လယ်ယာလုပ်ငန်းများကို တာဝန်ပေးအပ်မည်ဖြစ်ရာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထောက်ပံ့နိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်ပေ၏။

ဤနည်းဗျူဟာများ ပေါင်းစပ်မှုမှာ အံ့မခန်းဖွယ်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့လေသည်။

ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ ဝင်ရောက်လာခြင်းဟူသော ကြီးမားသည့် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင် သည့်အရာကို ဖန်းဟန်က ခေတ်သစ်စီမံခန့်ခွဲမှု အတွေးအခေါ်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ကိုယ်ပိုင်အာဏာ ချဲ့ထွင်ရန် အတွက် အစွမ်းထက်သော တွန်းအားတစ်ခုအဖြစ် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်းရှီးခရိုင်၏ လူဦးရေမှာ တစ်လအတွင်းမှာပင် အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ စစ်တပ်၊ လက်မှုပညာရှင်အင်အားနှင့် အလုပ်သမားအင်အားတို့မှာလည်း ကြီးမားစွာ ဖြည့်တင်းပြီး ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်ခရိုင်လုံးမှာ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မသွားခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အား ဖြင့် လုပ်သားအင်အား အမြောက်အမြှား ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် မြေယာဖော်ထုတ်ခြင်းနှင့် ဆောက်လုပ်ရေး ကဲ့သို့သော ကဏ္ဍစုံတွင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး စည်ပင်ဝပြောသော မြင်ကွင်းကိုသာ ပြသနေခဲ့လေသည်။

သို့သော် နေရောင်အောက်တွင် အရိပ်ဟူသည် အမြဲတမ်းရှိစမြဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

လူများလာသည်နှင့်အမျှ ကွဲလွဲသော ထင်မြင်ယူဆချက်များလည်း မလွဲမသွေ ရှိလာမည်ပင် ဖြစ်၏။

သောင်းနှင့်ချီသော ဒုက္ခသည်များကြားတွင် အင်အားစုအသီးသီးမှ စေလွှတ်ထားသော သူလျှိုများ သဘာဝကျစွာ ပင် ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

ကျောက်ဆန်း အမည်ရှိသော လူတစ်ဦးမှာ အန်းကော်မြို့စား၏ လက်အောက်ရှိ အနက်ရောင်သံချပ်ကာ အစောင့်တပ် မှ သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ဒုက္ခသည်တစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ကာ ချင်းရှီးခရိုင် အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ ၏။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှအရာအားလုံးက သူ၏နားလည်နိုင်စွမ်းကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာမှလာသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို သွတ်သွင်းပေးလိုက် လေသည်။

တစ်ရက်လျှင် မိုင်တစ်ထောင်ခရီးကို သွားနိုင်သည့် ထိုစက်မှုထွန်စက်ကြီးပင်တည်း။

တစ်မူလျှင် ကျင်းတစ်ထောင် ထွက်ရှိခဲ့သည်ဟူသော ဒဏ္ဍာရီလာ အံ့ဖွယ်မျိုးစေ့မှာလည်း ယခုအခါ စိမ်းလန်းစို ပြေနေပြီ ဖြစ်လေ၏။

တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ဆန်းကြယ်အကြေးခွံချပ်ဝတ် နှင့် ကြယ်ဖမ်းသူ လေးတို့ကို တပ်ဆင်ထားသည့် ထိုကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်မှာလည်း စည်းကမ်းသေဝပ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လို သည့်အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် မရေမတွက်နိုင်သော လူများက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ကြည်ညိုလေးစားကြသည့် အင်မော်တယ် ဖန်း မှာလည်း မှန်းဆမရသော လုပ်ရပ်များနှင့် အကဲခတ်၍မရနိုင်သော ခွန်အားများ ရှိနေလေသည်။

ဤအရာအားလုံးက သူ့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့ပေ၏။

“ဒီနေရာ...၊ ဒီလူက...၊ ငါတို့သခင်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...။”

ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်ဆန်းသည် တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းကာ အိတ်ထဲမှ စာပို့ခိုတစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ မြင်တွေ့ကြားသိခဲ့ ရသည်များကို လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင်တွင် ရေးသားကာ ခို၏ခြေထောက်တွင် ချည်နှောင်လိုက်လေသည်။

“ကူ... ကူ...။”

စာပို့ခိုများမှာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ညအမှောင်ထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့၏။

ချင်းရှီးခရိုင်ကို ပစ်မှတ်ထားလျက် မြောက်ပိုင်းအဝေးတစ်နေရာတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်မွှေနှောက်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်းဟန်၏ စံအိမ်တော်အတွင်း၌မူ မီးရောင်များ ထိန်လင်းလျက်ရှိနေလေသည်။

သူသည် လျူရူမေ နှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူ တို့ ပြုစုတင်ပြထားသော ဒုက္ခသည်စခန်းနှင့် ပတ်သက်သည့် ထောက်လှမ်းရေးအစီရင်ခံစာများနှင့် စာရွက်စာတမ်းအမျိုးမျိုးကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

ရုတ်တရက် အရေးမပါဟုထင်ရသော မှတ်တမ်းတစ်ခုက သူ၏အာရုံကို ဖမ်းစားသွားခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ အသစ်ရောက်ရှိလာသော ဒုက္ခသည်များထံမှ ပါးစပ်ရာဇဝင်ပြောကြားချက်များကို စုစည်းထားခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ကျင်းချီဒေသမှ စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦး၏ ပြောကြားချက်အရ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးလာစဉ်အတွင်း အဝေးမှ လူတစ်စုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုပေသည်။

ထိုအုပ်စုထဲရှိ လူတိုင်းမှာ ဒဏ်ရာများရရှိထားပြီး စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော် လည်း သူတို့၏ အစောင့်အကြပ်မှာ အထူးပင် တင်းကျပ်လွန်းလှပေသည်။ ထို့အပြင် ထွက်ပြေးနေစဉ်တွင်ပင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူများမှာ သာမန်လူများ မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော မွေးရာပါ ကျက်သရေရှိမှုနှင့် မြင့်မြတ်သောအငွေ့ အသက်များကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ထိုအုပ်စုကို အနက်ရောင်သံချပ်ကာများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ္ဆေကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှား နေသည့် မြင်းစီးသူရဲတစ်စုက ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို ထိုစစ်မှုထမ်းဟောင်းက မသဲမကွဲ မြင်တွေ့ ခဲ့ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

*အနက်ရောင်သံချပ်ကာ...။*

ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေ၏။

ဤသည်မှာ ကုန်သည်အဖွဲ့တာဝန်ခံ ပြောခဲ့သည့် ဘုရင်မကို လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော အနက်ရောင်သံချပ်ကာ အစောင့်တပ် ပင် မဟုတ်ပါလော...။

သူသည် လက်ထဲရှိ အစီရင်ခံစာကို ချလိုက်ရာ သူ၏နှုတ်ခမ်းထက်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ငါးကြီးမှာ သူ၏ပိုက်ကွန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပုံရပေသည်။

ပိုင်နက်နယ်မြေ ချဲ့ထွင်လာမှုနှင့်အတူ လူဦးရေမှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာခဲ့ရာ ကိစ္စရပ်အမျိုးမျိုးက အလုံးအရင်းဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့လေတော့သည်။

လယ်ယာမြေ စီမံကိန်းချမှတ်ခြင်း၊ ဆည်မြောင်းတည်ဆောက်ခြင်း၊ ဒုက္ခသည်များကို နေရာချထားခြင်း၊ အလုပ်ရုံထုတ်လုပ်မှု၊ ကုန်သည်အဖွဲ့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး၊ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်း...။

ဤလုပ်ငန်းတာဝန် တစ်ခုစီတိုင်းကို စီမံခန့်ခွဲရန်နှင့် ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းရန်အတွက် များပြားလှသော အားထုတ် ကြိုးပမ်းမှုများ လိုအပ်လှပေသည်။

အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ချန်ထျင်း မှာ အရည်အချင်းရှိပြီး သစ္စာရှိသော်လည်း နောက်ဆုံး တွင်မူ သူသည် ခေတ်ဟောင်းမှ ဗျူရိုကရက်တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေချေသည်။ သူသည် အသစ်အဆန်းများစွာကို နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ထိရောက်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ရန် ဆိုသည်မှာ ပို၍ပင် ဝေးကွာလှပေ၏။

နျူအာ နှင့် မာပေါ်ကော့ တို့မှာ ရဲရင့်သော စစ်သူကြီးများနှင့် သစ္စာရှိသော ခွေးများဖြစ်ကြသော်လည်း ဤရှုပ် ထွေးလှသော အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရန် သူတို့အား တောင်းဆိုခြင်းမှာ ကျန်းဖေး ကို ပန်းထိုးခိုင်း ခြင်းနှင့် မည်သို့မျှ ကွာခြားမည်မဟုတ်ပေ။

ဖန်းဟန်သည် စားပွဲပေါ်တွင် တောင်လိုပုံနေသော အစီရင်ခံစာများကို ကြည့်ရင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခေါင်းကိုက်လာခဲ့မိလေသည်။

သူ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် သူသည် အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ရသည်ကို နှစ်သက်သော ခေတ်သစ်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ပဒေသရာဇ် ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ နေ့စဉ် ညဉ့်နက်သည်အထိ အစီရင်ခံစာများကို ထိုင်ဖတ်နေရန် ဆို သည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်ပေသည်။

အလွန်ထိရောက်မှုရှိပြီး တည်ငြိမ်ကာ လုံးဝသစ္စာရှိသော အမာခံစီမံခန့်ခွဲမှုအဖွဲ့တစ်ခုကို တည်ထောင်ရန်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။

ထိုအတွေးက သူ၏စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏အကြည့်များက မင်သွေးပေးကာ လက်ဖက်ရည်ငဲ့ပေးနေကြသော အလွန်တင့်တယ်လှပသည့် အမျိုးသမီး လေးဦးအပေါ်သို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ရဲတင်းသော်လည်း ထင်ရှားနေသည့် အတွေးတစ်ခုက သူ၏စိတ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုသူတို့က သူ အယုံကြည်ရဆုံးသူတွေ မဟုတ်ပါလော...။

အပြင်ဘက်တွင် ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးရှိနေသော အရည်အချင်းရှိသူများ ဆိုသည်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေမည့် အစား ကိုယ့်အမျိုးသမီးများကို အစွမ်းအစအရှိဆုံးနှင့် အကောင်းဆုံး ဇနီးမယားများဖြစ်လာစေရန် အဘယ် ကြောင့် ပြုစုပျိုးထောင် မပေးရမည်နည်း...။

ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် တရားဝင်ကိစ္စရပ်များကို ပြီးစီးပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် ထုံးစံအတိုင်း အနားယူရန် အလျင် မလိုဘဲ အမျိုးသမီးလေးဦးစလုံးကို သူ၏စာကြည့်ခန်းသို့ ခေါ်ယူလိုက်လေသည်။

သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ အချို့က နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အချို့က တက်ကြွလန်းဆန်းကာ အချို့က ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အချို့က ကျက်သရေရှိလှသော အလှပိုင်ရှင်လေးဦးကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်သည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ကာ အလွန်လေး နက်သော လေသံဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စတင်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

“ကျီရို...၊ ရွှီကျန်း...၊ ရူမေ...၊ ယွင်ရှူး...၊ မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီကို ကိုယ် လိုအပ်တယ်...။”

အမျိုးသမီးလေးဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

“အရှင်...၊ အရှင့်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်...။”

ပထမဇနီးဖြစ်သူ ပိုင်ကျီရိုက သူမ၏သဘောထားကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ပိုင်ကျီရိုကို နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“ကျီရို...၊ မင်းက အနူးညံ့ဆုံးနဲ့ အသေချာဆုံးပဲ...၊ ပြီးတော့ တခြားသူတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာလည်း အတည် ငြိမ်ဆုံးပဲလေ...။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ဖန်းမိသားစုစံအိမ်တော်နဲ့ အဓိကဂိုဒေါင်တွေအားလုံးရဲ့ အဝင်အထွက်တွေ ငွေကြေး၊ စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ စီမံခန့်ခွဲမှုအားလုံးကို မင်း တာဝန်ယူရမယ်...။”

“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ကိုယ်တို့ရဲ့ မိသားစုကြီးအတွက် အိမ်တော်ထိန်းချုပ် ပဲ...။”

ပိုင်ကျီရိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမအပေါ်ထားရှိသော အကြီးမားဆုံး ယုံကြည်မှုဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိ ထားလေ၏။

ငွေကြေး၊ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများဆိုသည်မှာ မည်သည့်အင်အားစု၏ အသက်သွေးကြောပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းက သူ၏အသက်အန္တရာယ်ကို သူမထံ အပ်နှံထားခြင်းဟူသော အချက်ကပင် သူမကို မည်သည့် ချိုသာသော စကားများထက်မဆို ပို၍ စိတ်အေးချမ်းသာစေပြီး ပျော်ရွှင်စေခဲ့လေသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်...၊ အရှင့်အတွက် အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ပေးပြီး ဘာအမှားမှမရှိအောင် သေချာလုပ်ဆောင် ပေးပါ့မယ်...။”

သူမသည် တိုးညှင်းစွာ သဘောတူလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ယိမ်းယိုင်မှုမရှိသော ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်၏အကြည့်များက တက်ကြွလန်းဆန်းသော ပိုင်ရွှီကျန်းထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

“ရွှီကျန်း...။”

“ရှိပါတယ်... ခဲအို...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် သူမ၏ကျောကို ချက်ချင်းမတ်လိုက်ရာ စစ်ဆေးမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသော စစ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ နောက်ပြောင်ချင်စရာကောင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့လေ၏။