အခန်း ၂၈၁

အခန်း (၂၈၁) ဒုက္ခသည် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ

ကျောက်လင်နှင့် ရွှမ်ယွမ်ဇီတို့သည် ထင်းရှူးနက်တောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

ချင်းဟိုင်က အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ မြင်းကို ဆွဲယူသွားပြီး ရထားလုံးနှင့် တပ်ဆင်လိုက်သည်။

"ငါ အရင်ဆုံး မင်ချွမ်မြို့ကို ပြန်သွားပြီး အဲ့ဒီ လက်ဝတ်ရတနာသေတ္တာတစ်ရာကို လာယူဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်..."

ရွှမ်ယွမ်ဇီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ခဏလောက်စောင့်ဦး..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က အော်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အာကာသတဲဆီသို့ ချက်ချင်း လှည့်ပြေးသွားလေသည်။

သူ ပြန်ပြေးလာသောအခါ ကျောက်လင်၏ လက်ထဲတွင် သစ်သားသေတ္တာကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

"ဒီမှာ ဝိညာဉ်သစ်သီးတချို့ရှိတယ်... မင်းက ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီ ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ နယ်ပယ်ကို မြှင့်တင်လိုက်ပါ..."

ကျောက်လင်က ရွှမ်ယွမ်ဇီ ငြင်းဆန်ခွင့် မရစေရန် သစ်သားသေတ္တာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုသေတ္တာထဲတွင် မိုးကြိုးပုံစံ ရွှေရောင်သစ်သီးဆယ်လုံး ပါရှိပြီး ရွှမ်ယွမ်ဇီ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးရန် လုံလောက်ပေသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဇီက ကျောက်လင်အနေဖြင့် ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ရွှမ်ယွမ်မိသားစုထံသို့ သွားရောက် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ ရွှမ်ယွမ်ဇီ သူ၏ ဇနီးဖြစ်လာရန်မှာ သေချာနေပြီဟု ကျောက်လင်က ယုံကြည်ထား၏။

ကျောက်လင်က သူ၏ ဇနီးအား သေချာပေါက် အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဇီက သွေးတစ်စက်မျှ အဆုံးရှုံးမခံရန် ငြင်းဆန်ထားသောကြောင့် ကျောက်လင်အနေဖြင့် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်စေရန် ဝိညာဉ်သစ်သီးများ ပေးခြင်းဖြင့်သာ ကူညီနိုင်လေသည်။

"အာ... နင့်ဆီမှာ စတုတ္ထအဆင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးတောင် ရှိနေတာပဲ..."

ရွှမ်ယွမ်ဇီမှာ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ သူမက သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်သစ်သီး ဆယ်လုံးကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမက ကျောက်လင်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မျက်ဝန်းများ၌ မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း လျန်ရှီးခရိုင်ရှိ တောင်တန်းနက်ကြီးများတွင် ဝိညာဉ်သစ်သီးများ ထွက်ရှိမှု သိပ်မများလှဘဲ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးများအဖြစ် ကြီးထွားလာရန် အခွင့်အလမ်းမှာလည်း နည်းပါးလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် ကျင့်ကြံရေးပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးများကို အလွယ်တကူ မရနိုင်ပေ။

ကျောက်လင်က မိုးကြိုးပုံစံ ရွှေရောင်သစ်သီးဆယ်လုံးကို ချက်ချင်း ပေးအပ်လိုက်ခြင်းက ရွှမ်ယွမ်ဇီအား သေချာပေါက် အံ့ဩမှင်တက်သွားစေခဲ့၏။

"မင်းက ငါ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဇနီးပဲလေ... ဒီဝိညာဉ်သစ်သီးလောက်ကတော့ ဘာအရေးလဲ..."

"မင်း ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ ကျောက်စိမ်းခန္ဓာနယ်ပယ်ကို ထပ်ပြီး တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ငါ ကူညီပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က ရွှမ်ယွမ်ဇီ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို ရုတ်တရက် ထိကိုင်လိုက်လေသည်။

သန်မာသော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး မည်သည့် ယောက်ျားနှင့်မျှ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာကို ထိကိုင်လိုက်သော ကျောက်လင်၏ အမူအရာကြောင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပူနွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ချက်ချင်းပင် ရွှမ်ယွမ်ဇီက သစ်သားသေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရထားလုံးဆီသို့ အမြန် ပြေးသွားလေသည်။

ချင်းဟိုင်လည်း ရထားလုံးကို အမြန် မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွား၏။

"ဒီအက်စ်အဆင့်အတွက် နောက်ဆုံးတော့ မျှော်လင့်ချက်ရှိလာပြီပဲ..."

"ခုနစ်ရက်အတွင်း ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို မဖြစ်မနေ တက်လှမ်းရမယ်..."

ကျောက်လင်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် တန်ထိုက်ပေါင်ပေါင်၏ အာကာသတဲဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။

"ငါရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ဖို့ လိုတယ်..."

မင်ချွမ်မြို့ ဒုက္ခသည်စခန်း။

ယွဲ့ချင်းသည် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုး၏ အထက်အရာရှိဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သဘာဝကျကျပင် မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးမှာ အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေ၏။

ဤအချိန်တွင် မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက တာဝန်ခံ တန်ရှောက်၏ ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"တာဝန်ခံ... ကျွန်တော်က မဟာလီမင်းဆက်ကနေ မဟာချင်မင်းဆက်အထိ ခင်ဗျားနောက်ကို ဆယ်နှစ်တိတိ လိုက်လာခဲ့တာပါ..."

"ဒီဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော် ကြီးကြီးမားမား စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တာမျိုး မရှိရင်တောင်မှ သေချာပေါက် အလုပ်ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်..."

မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက နာကျင်ခံစားနေရသော အမူအရာဖြင့် ဝင်လာခဲ့၏။

"ဟူဆန်း... မင်း ငါ့ကို ဘာပြောချင်နေတာလဲ..."

တန်ရှောက်က မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုး ဟူဆန်းကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ယွဲ့ချင်းက ဒုက္ခသည်စခန်းကို ရောက်လာတာ နှစ်လပဲ ရှိသေးတယ်... သူက ကျွန်တော့်ထက် ရာထူးပိုကြီးနေပြီ... အဲ့ဒီတော့ ကျွန်တော်က ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရပ်တည်ရမှာလဲ..."

"ဒါ့အပြင် ယွဲ့ချင်းက ကျောက်လင်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ယွဲ့ချင်းသာ ဒုက္ခသည် အများကြီးကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့ရင် သူက ခင်ဗျား နေရာကိုပါ အစားထိုးယူသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"တာဝန်ခံ.. ခင်ဗျားအပေါ်ထားတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုက ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပါပြီ..."

"ကျွန်တော်တို့က တစ်လှေတည်းစီးသူတွေပါ..."

"တာဝန်ခံ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီမှဖြစ်မယ်... အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ရာထူးက ယွဲ့ချင်းနဲ့ တန်းတူ ဖြစ်နေသင့်တယ်..."

မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးဟူဆန်းက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အမြန် ပြောပြလိုက်၏။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တန်ရှောက်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ထိုအရာက အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်နေ၏။

"ဒီလိုလုပ်... ဒီလထဲမှာ မင်းက ဒုက္ခသည် အယောက်တစ်ရာ ရောင်းထွက်အောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ယွဲ့ချင်းနဲ့ ရာထူးတူတဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

တန်ရှောက်က ပြန်မဖြေမီ သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဟူဆန်းအနေဖြင့် ယွဲ့ချင်းကို ချိန်ခွင်လျှာညှိရန် သေချာပေါက် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယွဲ့ချင်းက ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောင်းချနိုင်ခဲ့သောကြောင့် တန်ရှောက်အနေဖြင့် သူ့အား ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ ယွဲ့ချင်းကို တန်ပြန်နိုင်ရန်အတွက် တန်ရှောက်က ဟူဆန်းအတွက် သတ်မှတ်ချက်ကို လျှော့ချပေးခဲ့ပြီး ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးမတိုးမီ ဒုက္ခသည် အယောက်တစ်ရာသာ ရောင်းချရန် လိုအပ်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာဝန်ခံ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟူဆန်းက တန်ရှောက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကားကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တန်ရှောက်က ဟူဆန်းကို ရာထူးတိုးပေးချင်သည်ဆိုလျှင် ဟူဆန်းအနေဖြင့် ရလဒ်အချို့ ရရှိအောင် လုပ်ပြရမည်ဖြစ်သည်။ ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ ဟူဆန်းအတွက် အလွန် ခက်ခဲလွန်းလှပြီး ဒုက္ခသည် အနည်းငယ် သို့မဟုတ် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ဖြင့် ရာထူးတိုးပေးမည်ဆိုပါက တန်ရှောက်အတွက် လိုက်လျောရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဟူဆန်းအား ဒုက္ခသည် အယောက်တစ်ရာ ရောင်းချခိုင်းခြင်းဖြင့် တန်ရှောက်က သူ့ကို ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးခဲ့ခြင်းမှာ ဝန်ထမ်းအားလုံးကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ဟူဆန်းက ဒုက္ခသည်စခန်း ခန်းမဆောင်ဆီသို့ တက်ကြွသော စိတ်ဓာတ်များဖြင့် ပြန်လာခဲ့၏။

"ဟေ့... အသုံးမကျတဲ့ချင်း... မင်း အလုပ်လုပ်ရမယ့် အလှည့်ရောက်ပြီ..."

"လဝက်တောင် ရှိနေပြီ... မင်း ဒုက္ခသည် ဘယ်လောက်တောင် ရောင်းပြီးသွားပြီလဲ..."

"မင်းက ငါတို့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးလေ... ငါ့လို ဘဏ္ဍာစိုး သာမန်တစ်ယောက်ကိုတော့ အရှုံးမပေးရဲဘူး မဟုတ်လား..."

ယွဲ့ချင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဟူဆန်းက ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ မလှောင်ပြောင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွဲ့ချင်းက အစပိုင်းတွင် ပြန်လည်ချေပချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူက ရှက်ရွံ့နေဟန် ပေါ်နေ၏။

အမှန်ပင် ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည်တစ်ထောင်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ယွဲ့ချင်း ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖြစ်လာခဲ့ချိန်မှစ၍ သူက နောက်ထပ် ဈေးဦးမပေါက်ခဲ့ပေ။

အဓိက ပြဿနာမှာ ဖောက်သည်များက ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ လာရောက်၍ ယွဲ့ချင်း၏ ဘယ်ဘက်လက် ကျိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပုံရိပ်က ချက်ချင်း ထိခိုက်သွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ သူနှင့် စကားပြောဆိုလိုခြင်း မရှိကြသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ယွဲ့ချင်းက ဒုက္ခသည်များကို မရောင်းချနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဘာလို့ဘာမှမပြောတာလဲ..."

"စောစောက မင်းရဲ့ မာနတွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

"အသုံးမကျတဲ့ချင်း... ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... ကျောက်လင်က မင်းကို ခဏတဖြုတ်တော့ ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ထာဝရတော့ မဟုတ်ဘူး..."

ယွဲ့ချင်းက ပြန်မပြောရဲသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူဆန်းက ပို၍ မောက်မာလာခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည်စခန်း ခန်းမဆောင်၏ အဝင်ဝ၌ ပေါ်လာလေသည်။

ကျောက်လင်၏ အနောက်တွင် ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် တောင့်တင်းသန်မာသော ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက်တို့ လိုက်ပါလာကြသည်။

ကျောက်လင်၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် သူက ယွဲ့ချင်းအပေါ် ဟူဆန်း၏ လှောင်ပြောင် သရော်မှုများကို သဘာဝကျကျပင် ကြားလိုက်ရ၏။

"ယွဲ့ချင်း... ငါ ရောက်လာပြီ..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်၏ အသံက ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ယွဲ့ချင်းမှာ အစပိုင်းတွင် စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့သော်လည်း ရင်းနှီးနေသော ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောက်လင်ဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဘာလို့... သူ ဘာလို့ ထပ်ရောက်လာပြန်တာလဲ..."

ဟူဆန်း၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ အလိုအလျောက်သိစိတ်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ပြောနေ၏။

ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ လာတိုင်း ဒုက္ခသည် တစ်သုတ်ကို ဝယ်ယူပြီး ထွက်သွားလေ့ရှိသည်။ ဟူဆန်းက ကျောက်လင်သည် ယွဲ့ချင်းထံမှ ဒုက္ခသည်များကို ထပ်မံ ဝယ်ယူရန် ရောက်လာမည်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

"ကျောက်လင်... မင်းကို မတွေ့ရတာ အတော်တောင် ကြာပြီပဲ..."

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ငါ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို သွားခဲ့ပေမဲ့ မင်းကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး..."

ယွဲ့ချင်းက ကျောက်လင်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ယွဲ့ချင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ခဏလောက် အပြင်ထွက်သွားလို့ မင်းနဲ့ မဆုံတာက ပုံမှန်ပါပဲ..."

"ဒီနေ့ ငါ မင်းကို ကိစ္စတစ်ခု ပြောပြဖို့ လာခဲ့တာ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"ဟင်..."

"ဘာကိစ္စလဲ... ပြောပြပါဦး..."

ယွဲ့ချင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"ငါ မင်းကို မေးပါရစေ... ဒုက္ခသည်စခန်းထဲမှာ မရောင်းရသေးတဲ့ ဒုက္ခသည် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ..."

ကျောက်လင်က မေးလိုက်၏။

"ဒုက္ခသည် တစ်သောင်းခွဲကျော် ကျန်သေးတယ်... အဲ့တာဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲ..."

ယွဲ့ချင်းက ကျောက်လင်ကို နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အိုး... ဒုက္ခသည် တစ်သောင်းခွဲလောက်ပဲ ကျန်တော့တာလား..."

"ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး..."

ကျောက်လင်က တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။