အခန်း ၂၈၂

အခန်း (၂၈၂) ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ငါ ဝယ်ချင်တယ်

"ဘာက မလောက်တာလဲ..."

ယွဲ့ချင်းက ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အလွန်နားရှုပ်သွား၏။

ဤအချိန်တွင် မုတ်ဆိတ်နှင့် ဟူဆန်းက လျှောက်လာပြီး ယွဲ့ချင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်၏။

"ဘာဖြစ်ရမှာလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျောက်လင် အရူးဟန်ဆောင်ပြီး ဒုက္ခသည်တစ်ထောင်ကို ဝယ်ဖို့ ငွေတွေ အများကြီး သုံးခဲ့တာကို ဆိုလိုတာပေါ့... သူ့ကြွေးရှင်တွေက ငွေလာတောင်းတာဖြစ်ရမယ်... အခု သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့လို့ မင်းဆီကနေ နည်းနည်းလောက် ချေးချင်နေတာလေ..."

ဟူဆန်းက မထောက်ထားဘဲ သူ့ကို စတင် သရော်လေ၏။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ဟူဆန်းသည် စကားတစ်ခွန်းတည်းအပေါ် အခြေခံ၍ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဒုက္ခသည်များကို ဝယ်ရန် ကျောက်လင်သည် လူများစွာထံမှ ငွေအမြောက်အမြား ချေးခဲ့ရမည်ဟု သူက ထင်နေပြီး ယခု ကျောက်လင် ပြန်မဆပ်နိုင်သောအခါ ယွဲ့ချင်းထံမှ ငွေလာချေးကာ အဆင်ပြေအောင် ဖြေရှင်းနေသည်ဟု တွေးထင်နေ၏။

"ဟင်..."

ကျောက်လင်သည် တကယ်ပင် ထိုသို့ဖြစ်နေသလောဟု တွေးလိုက်မိ၏။

"ငါ့မှာ စုထားတဲ့ ငွေပြားငါးဆယ်ရှိတယ်... အဲ့ဒါ အကုန်လုံး မင်းကို ပေးမယ်..."

ယွဲ့ချင်းက အလေးအနက်ထားဟန်ဖြင့် ကျောက်လင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်လင်က အပြုံးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ယွဲ့ချင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ငါ ကျောက်လင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငွေလိုနေရမှာလဲ..."

"မလောက်ဘူးဆိုတာက ဒုက္ခသည်တစ်သောင်းခွဲက မလောက်ဘူးလို့ ပြောတာ..."

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော... ဒီနေ့ မင်ချွမ်ဒုက္ခသည်စခန်းက ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်လိုက်မယ်..."

"နောက်တော့ ယွဲ့ချင်း... မင်းက တခြားမြို့တွေက ဒုက္ခသည်တွေကို ပြောင်းရွှေ့ပေး... ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ အကုန်လုံးကို ငါဝယ်မယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်..."

ယွဲ့ချင်းက ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လုံးဝ မှင်တက်သွားသည်။

၎င်းကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။

"အိုး... အိုး... အိုး..."

"ဘယ်လောက်တောင် ကြွားလုံးထုတ်နေတဲ့ လေသံလဲ..."

"မင်းက ဒုက္ခသည်တစ်သောင်းခွဲလုံးကို လိုချင်တာလား... ပြီးတော့ တခြားမြို့တွေက ဒုက္ခသည်တွေကိုပါ ဝယ်ချင်သေးတယ်ပေါ့... မင်းကိုယ်မင်း နတ်ဘုရားလို့များ ထင်နေသလား..."

"ဟမ့်... ကြွားလုံးထုတ်တတ်တဲ့ လူတွေကို ငါ မြင်ဖူးပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းလို ကြွားတဲ့လူမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးဟူဆန်းမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း ထို့နောက် ရယ်မောကာ သူ့ကို အညှာအတာမဲ့စွာ လှောင်ပြောင်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားလျှင် မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒုက္ခသည်တစ်သောင်းခွဲကို ဝယ်ရန်အတွက် အနည်းဆုံး ငွေပြားလေးသောင်းခန့် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

ဒုက္ခသည် တစ်သောင်းခွဲကို ကျွေးမွေးရခြင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပေမည်။ မင်ချွမ်မြို့ တစ်မြို့လုံးသည် နေ့စဉ် ကောက်နှံ အကန့်အသတ်ကိုသာ ထုတ်ပေးပြီး ၎င်းတို့အားလုံးကို ကျောက်လင်တစ်ယောက်တည်းထံ ရောင်းချရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် ငွေတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ။

ဟူဆန်းက ပိုတွေးလေလေ ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ရန် ငွေပြား လေးသောင်းကို သုံးစွဲပြီး ထိုထဲမှ အများစုကို ငတ်မွတ်သေဆုံးစေမည်ဆိုသည်ကို ပို၍ မယုံကြည်နိုင်လေလေဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ ဒုက္ခသည်များက တာဝန်ယူရမည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား..."

ကျောက်လင်က သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ဟူဆန်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ ငါက မယုံဘူး... ဝက်ကမှ အဲ့ဒီလိုဟာကို ယုံလိမ့်မယ်..."

ဟူဆန်းက ကျောက်လင်၏ အကြည့်ကို လုံးဝ မကြောက်ရွံ့ဘဲ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ကြမလား..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟွန့်... ငါက မင်းကို ကြောက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"မင်း ဘယ်လို လောင်းချင်တာလဲ..."

ဟူဆန်းလည်း ဒေါသထွက်သွား၏။

ကျောက်လင်သည် ဒုက္ခသည်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ယွဲ့ချင်းကို အဆင့်တက်စေကာ ယခုအခါ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာစေခဲ့ပြီး ဟူဆန်း၏ အထက်လူကြီး ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ ဟူဆန်းသည် ကျောက်လင်အပေါ် ကြီးစွာသော အမုန်းတရားကို သိမ်းဆည်းထား၏။

"ဒီနေ့ ငါက ဒုက္ခသည် အားလုံးကို ဝယ်လိုက်ရင် မင်းက ဒုက္ခသည်စခန်းကနေ နှုတ်ထွက်ပေးရမယ်..."

"ဘယ်လိုလဲ..."

ကျောက်လင်က သူ့ကို ရန်စလိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ဟူဆန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟွန့်..."

"မင်း မဝယ်နိုင်ရင်ကော..."

ဟူဆန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အော်လိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ငွေပြားတစ်သောင်း ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲနှိုက်ကာ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ တန်ဖိုးတစ်သောင်းရှိသော ငွေစက္ကူတစ်ရွက် ဖြစ်သည်။

"အာ..."

ချက်ချင်းပင် ဟူဆန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွား၏။

ကျောက်လင်က ငွေစက္ကူ တစ်သောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားလည်သွားသည်။

ကျောက်လင်သည် ငွေစက္ကူ တစ်သောင်းကို လွယ်ကူစွာ ထုတ်ပြနိုင်ခြင်းက ကျောက်လင်သည် ငွေကြေးလုံးဝ မပြတ်လပ်ကြောင်းကို ဆိုလိုပြီး သူသည် ယွဲ့ချင်း၏ စကားကို အမှန်တကယ် အထင်လွဲသွားခြင်း ဖြစ်၏။

"ဘယ်လိုလဲ... မင်း လောင်းဦးမှာလား..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ဟင့်အင်း... ငါ ဆက်မလောင်းတော့ဘူး..."

ဟူဆန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကျောက်လင်နှင့် လောင်းကြေးထပ်ရန် သတ္တိမရှိတော့ပေ။

ဤဒုက္ခသည်စခန်းရှိ အလုပ်သည် ဟူဆန်း၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ ဘဏ္ဍာစိုးဟူသော ဤရာထူးမရှိဘဲ ဟူဆန်းသည် မင်ချွမ်မြို့တွင် မည်သို့ ရပ်တည်နိုင်ပြီး သူ၏ မိသားစုကို မည်သို့ ကျွေးမွေးနိုင်မည်နည်း။

"ထွက်သွားစမ်း..."

ထိုသို့ဖြစ်နေသောကြောင့် ကျောက်လင်သည် ဟူဆန်းနှင့် ငြင်းခုံရန် စိတ်ရှည်မှု ကုန်ဆုံးသွား၏။

ဟူဆန်းက ပြန်လည် မချေပရဲဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွဲ့ချင်းလည်း တည်ငြိမ်သွား၏။

"ကျောက်လင်... မင်း တကယ်ပဲ ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား..."

ယွဲ့ချင်းက ကျောက်လင်ကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့..."

"ငါ့ကို တာဝန်ခံကို သွားတွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေး..."

ယွဲ့ချင်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ပြီး ရှေ့မှ ဦးဆောင်လမ်းလျှောက်ကာ ကျောက်လင်ကို တန်ရှောက်၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

မကြာမီပင် ကျောက်လင်က တန်ရှောက်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

"တာဝန်ခံ... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်တပ်သူငယ်ချင်း ကျောက်လင်ပါ... သူက ကျွန်တော်တို့ ဒုက္ခသည်စခန်းရဲ့ အကြီးဆုံး ဝယ်လက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်..."

ယွဲ့ချင်းက ထို့နောက် စတင်ရှင်းပြလေ၏။

ကျောက်လင်က သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ကမ်းပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံ.. ကျွန်တော်က ကျောက်လင်ပါ... ဒီနေ့ ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အပေးအယူကြီးတစ်ခု ရှိတယ်..."

တန်ရှောက်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျောက်လင်နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ကျွန်တော့်နာမည်က တန်ရှောက်ပါ... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

"ကျောက်လင်... မင်းက ငါတို့ ဒုက္ခသည်စခန်းကနေ စုစုပေါင်း ဒုက္ခသည် တစ်ထောင့်တစ်ရာကျော်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီးပြီ... ဒီနေ့မှပဲ မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရလို့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."

တန်ရှောက်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ကျောက်လင်က ထိုင်လိုက်၏။

"တာဝန်ခံ... ကျွန်တော် ဒုက္ခသည်စခန်းမှာရှိတဲ့ ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ချင်တယ်..."

ကျောက်လင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခွမ်း…”

တန်ရှောက်သည် လက်ဖက်ရည်ငှဲ့ရန် ခွက်ကို ကိုင်ထားစဉ် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်သွားပြီး ခွက်က မြေကြီးပေါ်သို့ ကျကွဲသွား၏။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

တန်ရှောက်က ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ကျောက်လင်ကို အလွန်တရာ အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစကားမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော စကားရပ်ပင် ဖြစ်၏။

သူတို့ကို အကုန်လုံး ဝယ်လိုက်မည်။

တာဝန်ခံတစ်ဦးအနေဖြင့် တန်ရှောက်သည် နေ့စဉ် အစားအစာဝယ်ယူရန် ကယ်ဆယ်ရေးရန်ပုံငွေများစွာကို ချွေတာနိုင်ရန်နှင့် ဒုက္ခသည်များ ငတ်မွတ်သေဆုံးသွားပါက နာရေးစရိတ် ပေးချေရခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် ဒုက္ခသည်အားလုံးကို သဘာဝကျကျပင် ရောင်းထုတ်ချင်နေခဲ့သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်မလို့လား..."

တန်ရှောက်က လျင်မြန်စွာပင် ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်၏။

"ဒါပေါ့... ကျွန်တော် ငွေစက္ကူတွေ အကုန်လုံး ယူလာခဲ့တယ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ကျောက်လင်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲနှိုက်ကာ တန်ဖိုး တစ်သောင်းရှိသော ငွေစက္ကူ လေးရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တန်ရှောက်၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် တွန်းပေးလိုက်သည်။

"အာ..."

"ငွေပြား လေးသောင်း..."

ကျောက်လင်က နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း တန်ရှောက် နားလည်သွားသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

"လက်ရှိမှာတော့ ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ အမျိုးသားဒုက္ခသည် တစ်သောင်းနှစ်ထောင်နဲ့ အမျိုးသမီးဒုက္ခသည် သုံးထောင် ရှိတယ်..."

"ရောင်းဈေးအရ အမျိုးသားဒုက္ခသည် တစ်ယောက်ကို ငွေပြား သုံးပြားကျသင့်ပြီး စုစုပေါင်း ငွေပြား သုံးသောင်းခြောက်ထောင် ဖြစ်ကာ အမျိုးသမီးဒုက္ခသည်တွေကတော့ တစ်ယောက်ကို ငွေပြား နှစ်ပြားကျသင့်လို့ စုစုပေါင်း ငွေပြား ခြောက်ထောင်ဖြစ်တယ်..."

"စုစုပေါင်းဆိုရင် ငွေပြား လေးသောင်းနှစ်ထောင် ကုန်ကျလိမ့်မယ်..."

"ငါ မင်းကို လျှော့ဈေးပေးပါ့မယ်... အဲ့ဒါကြောင့် ငွေပြား လေးသောင်းတစ်ထောင်ပဲ ထားလိုက်ပါ..."

တန်ရှောက်က လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်ပြီး ကျောက်လင်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်သည် တန်ရှောက်၏ စကားများနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က သူ၏ ဝတ်ရုံထဲနှိုက်ကာ ငွေပြား တစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူ နှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံ... ကျွန်တော် ငွေစက္ကူတွေ ထုတ်ယူပြီးပါပြီ..."

"အကြွေကို သိမ်းထားလိုက်ပါ တာဝန်ခံ... ပိုနေတဲ့ငွေတွေကို ခင်ဗျား သင့်တော်သလို ခွဲဝေပေးနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေါ့... ဒီပိုနေတဲ့ငွေတွေကို တာဝန်ခံအတွက် ဆုကြေးအနေနဲ့ ပေးပြီး ကျွန်တော် တာဝန်ခံဆီက အကူအညီတစ်ခုလည်း တောင်းချင်သေးတယ်..."

တန်ရှောက်က ငွေပြားတစ်ထောင်ကို လာဘ်ငွေအနေဖြင့် အရိပ်အမြွက် ပြခဲ့သောကြောင့် ကျောက်လင်က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ဒုက္ခသည်များ ဝယ်ယူခြင်းကို လျင်မြန်စွာ ပြီးမြောက်စေရန်သာ အာရုံစိုက်ထား၏။

တန်ရှောက်က ငွေစက္ကူအားလုံးကို ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"ကျောက်လင်... မင်း ငါ့ကို ပြောစရာတစ်ခုခု ရှိလို့လား..."

တန်ရှောက်က အတော်လေး ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က မင်ချွမ်ဒုက္ခသည်စခန်းမှာရှိတဲ့ ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ချင်ရုံတင် မကဘူး... တာဝန်ခံက တခြားမြို့က ဒုက္ခသည်စခန်းတွေကို သွားပြီး အဲ့ဒီက ဒုက္ခသည်အားလုံးကိုပါ ဝယ်ပေးဖို့ ကူညီပေးစေချင်တာပါ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

တန်ရှောက်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ကျယ်လာပြီး ကျားမျက်လုံးများကဲ့သို့ ကြီးမားသွား၏။