အခန်း ၂၈၃

အခန်း (၂၈၃) လူငါးသိန်းကို ကျွေးမွေးရသည်မှာ ပြဿနာမရှိပါ

"မင်းက ဒုက္ခသည်စခန်းတွေက ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ချင်တာလား..."

မင်ချွမ် ဒုက္ခသည်စခန်းရှိ ဒုက္ခသည်များကို ဝယ်ယူမည့် ကျောက်လင်၏ အစီအစဉ်ကြောင့် တန်ရှောက်မှာ မှင်တက်နေခဲ့ရပြီး ယခု ကျောက်လင်၏ ရည်မှန်းချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက ကျောက်လင်အား သတ္တဝါဆန်းတစ်ကောင်ကို ကြည့်သည့်အလား ကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မြို့တစ်မြို့ချင်းစီရဲ့ ဒုက္ခသည်စခန်းတိုင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် ဒုက္ခသည်နှစ်သောင်းစီ ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုရော မင်း သိရဲ့လား..."

"ယွီရွှေခရိုင်မှာ မြို့ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ငါးမြို့ရှိပြီး ဒုက္ခသည် ငါးသိန်းနီးပါးရှိတယ်... မင်းက အဲ့ဒါတွေ အားလုံးကို ဝယ်လိုက်တာလား..."

တန်ရှောက်က ကျောက်လင် သတိဝင်လာစေရန် မျှော်လင့်လျက် အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်၏။

"အိုး... ကျွန်တော် အဲ့ဒီလူတွေ အားလုံးကို သေချာပေါက် ဝယ်နိုင်ပါတယ်..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။

လူငါးသိန်းဆိုသည်မှာ အသေးအဖွဲသာဖြစ်၏။ ၎င်းတို့ကို ကျောက်လင် ဝယ်ယူထားသော တောင်ကုန်း နှစ်ထောင်ကျော်တွင် ခွဲဝေချထားပေးမည်ဆိုလျှင် တောင်ကုန်းတစ်ခု၌ လူနှစ်ရာ့ငါးဆယ်ခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းက လွယ်ကူစွာပင် နေရာချထားပေးနိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်တွင် စနစ်တစ်ခု ရှိထားပြီး လူဦးရေမှလွဲ၍ ကျန်သည့် မည်သည့် အရင်းအမြစ်ကိုမဆို စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ဝယ်ယူနိုင်ပေ၏။

၎င်းတို့၏ နယ်မြေအတွင်း လူဦးရေကို အလျင်အမြန် တိုးချဲ့လိုပါက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဒုက္ခသည်များကို ဝယ်ယူရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ကမ္ဘာမြေမှ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောက်လင်က ကြီးမြတ်သည့် အရာများကို လုပ်ဆောင်ရန် လူများစွာလိုအပ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။

"မင်း..."

"ငါ လုံးဝ ယုံကြည်သွားပြီ..မင်းရဲ့ သတ္တိကို တကယ်လေးစားတယ်..."

ကျောက်လင်၏ တိကျသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တန်ရှောက်၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှုများ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် တာဝန်ခံဆီကို ငွေစက္ကူတွေ ပေးအပ်ခဲ့ပြီးပြီ... အခု ဒုက္ခသည်တွေ အားလုံးရဲ့ကျွန်စာချုပ်တွေကို လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ လူတွေကို စီစဉ်ပေးပါ..."

"ဒုက္ခသည် တစ်ထောင်ရဲ့ ကျွန်စာချုပ်တွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့ လူဆယ်ယောက် ချန်ထားခဲ့မယ်... ပြီးရင် အဲ့ဒီဒုက္ခသည်တစ်ထောင်ကို ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီ ခေါ်သွားဖို့ လူတစ်ယောက် စီစဉ်ပေးမယ်..."

"ကျွန်တော့်အနေနဲ့တော့ ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ ဆက်မနေတော့ဘူး... တခြားကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

တန်ရှောက်က ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးကို ငါ သေချာပေါက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်..."

"တခြားဒုက္ခသည်စခန်းတွေက ဒုက္ခသည်တွေ အားလုံးကို မင်း ဝယ်ယူနိုင်ဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် တန်ရှောက်က ကျောက်လင်၏ စွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူ့အား မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤမျှများပြားသော ဒုက္ခသည်များကို ဝယ်ယူနိုင်ခြင်းက ကျောက်လင်၌ ကြီးမားသည့် ဓနဥစ္စာများ ရှိနေကြောင်း ပြသရုံသာမက ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြောင်းကိုပါ ပြသနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က လူငါးသိန်းကို ကျွေးမွေးနိုင်ကြောင်း စဉ်းစားမိသောအခါ ကျောက်လင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဤမျှများပြားသော ကောက်နှံများကို ရယူနိုင်သည့် အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရှိနေကြောင်းကို တန်ရှောက် ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။

မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ တန်ရှောက်က ကျောက်လင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ခံစားနေရသည်။

ထိုသို့သော လူမျိုးနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းက ကောင်းမွန်သော်လည်း မိတ်ဆွေမဖွဲ့နိုင်ပါက သူတို့ကို မည်သည့်အခါမျှ မစော်ကားသင့်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားမှာ စွမ်းရည်အချို့ ရှိနေတာကို ကြားရတာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီ..."

"ဒီကိစ္စကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် တာဝန်ခံနဲ့ပါ မိတ်ဆွေဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

ကျောက်လင်က တန်ရှောက် မည်သို့ တွေးတောနေကြောင်းကို တိကျစွာ သိရှိထားပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့အား အာမခံချက်တစ်ခု ပေးလိုက်၏။

အကယ်၍ တန်ရှောက်က အခြား ဒုက္ခသည်စခန်းများမှ ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းက သူ၏ စွမ်းရည်ကို သက်သေပြနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကျောက်လင်အတွက် ကြီးမားသော အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ကျောက်လင်ကလည်း သူ၏ အကူအညီအတွက် သဘာဝကျစွာပင် ကျေးဇူးတင်နေမည် ဖြစ်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျောက်လင်က ရှန်ချန်းရွှယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဒုက္ခသည်စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင်က ဒုက္ခသည် သိန်းနဲ့ချီပြီး ဝယ်လိုက်တာ... သူတို့ကို ကျွေးမွေးနိုင်ပါ့မလား..."

ခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင်အား စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှန်ချန်းရွှယ်က စားသောက်နေထိုင်ရေးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ လူငါးသိန်း နေ့စဉ် စားသောက်ရန် လိုအပ်သည့် မရေမတွက်နိုင်သော ကောက်နှံများအကြောင်း တွေးမိသောအခါ သူမက သဘာဝကျစွာပင် အလွန် စိုးရိမ်သွားခဲ့၏။

"ချန်းရွှယ်... စိတ်မပူပါနဲ့..."

"ကိုယ်က ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေကို ဝယ်ဖို့ ရဲဝံ့တယ်ဆိုမှတော့ သူတို့ရဲ့ စားသောက်နေထိုင်ရေး ပြဿနာတွေကို သဘာဝကျကျ ဖြေရှင်းနိုင်လို့ပေါ့..."

ကျောက်လင်က ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

စနစ်အမှတ် သန်းနှစ်သောင်းခန့် ရှိနေသဖြင့် လိုအပ်သလောက် ကောက်နှံများကို ဝယ်ယူရန် ပြဿနာမရှိဘဲ လူငါးသိန်းကို ကျွေးမွေးရန်ပင် လုံလောက်သည်ထက် ပိုနေပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကျောက်လင်၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများက လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ပုံမှန် ဝင်ငွေများ ရရှိလာမည်ဖြစ်ကာ စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ကောက်နှံများ ဆက်လက်ဝယ်ယူရန်အတွက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မည်ဖြစ်၏။

"စားသောက်နေထိုင်ရေး ပြဿနာက ပြေလည်သွားပြီဆိုပေမယ့် လူဒီလောက်အများကြီးကို ရှင်က ဘယ်လို စီစဉ်ပေးဖို့ စဉ်းစားထားလဲ..."

"သူတို့ကို အဲ့ဒီမှာ ဒီတိုင်းစားချင်သလို စားပြီး နေချင်သလို နေခွင့်ပေးထားလို့မှ မရတာ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် အခြားမေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟား... အဲ့ဒီအတွက် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ကိုယ်က အဲ့ဒါကို သေချာ စဉ်းစားပြီးသွားပြီ... အလုပ်ရုံကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး လူငါးသိန်းကို နေရာချထားပေးဖို့က ပြဿနာမရှိဘူး..."

ကျောက်လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ကျောက်လင်က စနစ်ဈေးဆိုင်မှ ပစ္စည်းအမျိုးအစား ဆယ့်ခြောက်မျိုးကို နေ့စဉ် ဝယ်ယူနိုင်သည်။ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ကျောက်လင်က အနာဂတ်၌ တိုးချဲ့မည့် လုပ်ငန်းများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် စနစ်ဈေးဆိုင်မှ နည်းပညာဆိုင်ရာ အချက်အလက်များစွာကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင်အား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်၏။

အချိန်နှစ်လခန့် အတူတူ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင်အကြောင်းကို များစွာ သိရှိထားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်က သူမအား ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စရာများ ပေးလာနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါနဲ့... ကိုယ် မင်းကို လီကျားဆီ ခေါ်သွားမယ်..."

ကျောက်လင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင် ဘာကြောင့် သူမအား လီကျားသို့ ခေါ်သွားချင်မှန်း မသိသော်လည်း သူမက နာခံတတ်သူဖြစ်ပြီး ကျောက်လင် ပြောသမျှကို လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ယောက်က မြင်းစီးကာ လီကျားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

လီကျားသည် မင်ချွမ်မြို့၏ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့အစည်း ဖြစ်သည်။

"အိုး.. ကျောက်လင်နဲ့ သခင်မရှန်တို့ပါလား... လီကျားဆီ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ..."

မြေယာခွဲဝေပေးသည့် အရာရှိ ချင်းကျစ်အန်းက ခြံဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေစဉ် ထိုသူနှစ်ယောက်မြင်းများဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့အား နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန် သွားလိုက်သည်။

"သခင်ချင်း... ကျွန်တော်က ဆားနဲ့ သံ အရာရှိကို တွေ့ဖို့လာခဲ့တာ... သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ ရမလား..."

ကျောက်လင်က ချင်းကျစ်အန်းနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်ဆံဖူးပြီး သူ့အား လာဘ်ငွေအဖြစ် ငွေပြား တစ်ရာနီးပါး ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါ သူက ချင်းကျစ်အန်းနှင့် နက်ရှိုင်းသော မိတ်ဆွေဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ထားနိုင်ပြီဖြစ်ရာ မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှမရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဆားနဲ့ သံအရာရှိလား..."

"ဘာလဲ ကျောက်လင်... ခင်ဗျားက သတ္တုတွင်း ဝယ်ချင်လို့လား..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းကျစ်အန်းက ကျောက်လင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

မှန်ပေ၏။ သူ မှန်းဆထားသည်က မှန်ကန်နေခဲ့သည်။

"အအေးသံသတ္တုတွင်း ပိုင်ရှင် သေဆုံးသွားပြီး သတ္တုတွင်းက အခုကြီးကြပ်မယ့်သူ မရှိဘူးလို့ ကြားတယ်... ကျွန်တော် အဲ့ဒီ အအေးသံသတ္တုတွင်းကို ဝယ်ချင်လို့ပါ..."

ကျောက်လင်က လွယ်ကူစွာပင် ဝန်ခံလိုက်၏။

ဒေသတွင်း အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျသူ သုံးဦးဖြစ်သည့် သူဌေးဟွမ်၊ ကျိုးလီကျစ်နှင့် လောဟေးဇီတို့က ကျောက်လင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တပ်မက်ခဲ့ပြီး သူ့အား စုံစမ်းရန် လူလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျောက်လင်က ထိုသုံးယောက်ကို သတ်ဖြတ်ရန် သူ၏ ကြွက်လေးကို လွှတ်လိုက်သည်။

လောဟေးဇီ၏ အဓိကလုပ်ငန်းမှာ အအေးသံသတ္တုတွင်းဖြစ်၏။

ကျောက်လင် အနာဂတ်အတွက် ရည်မှန်းထားသော လုပ်ငန်းများထဲမှတစ်ခုမှာ သံရည်ကျိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက်ပင် ကိုယ်ပိုင် သံသတ္တုတွင်းတစ်ခု ရှိထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

"အိုး... အဲ့ဒါဆိုအတော်ပဲ..."

"သွားရအောင်... ယန်ရွေ့ကိုတွေ့ဖို့ ခင်ဗျားကို ခေါ်သွားပေးမယ်... သူက မင်ချွမ်မြို့ရဲ့ ဆားနဲ့ သံ အရာရှိဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီ အအေးသံသတ္တုတွင်းကို ဘယ်သူ လွှဲယူမလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူလည်း စိတ်ပူနေတာ..."

ချင်းကျစ်အန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က သူ၏ အချိန်ကိုက်ရောက်လာမှုမှာ ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီ ချင်းကျစ်အန်းက ကျောက်လင်ကို ရုံးခန်းတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး စားပွဲတစ်လုံးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသူမှာ ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာနှင့် ဖောင်းကြွနေသော ကြွက်သားများရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူကား ဆားနှင့် သံ အရာရှိယန်ရွေ့ပင်ဖြစ်သည်။

"သခင်ယန်... သူက ကျောက်လင်ပါ..."

"သခင်ယန်လည်း ကျောက်လင်ရဲ့ နာမည်ကြီးမှုကို ကြားဖူးမှာ သေချာပါတယ်... သူက မင်ချွမ်မြို့မှာ ဘယ်မြေရှင်မှ မပိုင်ဆိုင်တဲ့ တောင်ကုန်းနှစ်ထောင်ကျော်ကို ဝယ်ယူခဲ့တာလေ... သူက မင်ချွမ်မြို့ရဲ့ အစစ်အမှန် မြေယာဘုရင်ပဲ..."

ချင်းကျစ်အန်းက ပြုံး၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ပျင်းရိနေပုံပေါ်သော ယန်ရွေ့က ချင်းကျစ်အန်း၏ မိတ်ဆက်စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။

"ကျောက်လင်အကြောင်းကို သဘာဝကျကျ ကြားဖူးပါတယ်... ဒီနေ့တော့ သူ့ကို လူချင်း တွေ့လိုက်ရပြီ..."

"ဒီနေ့ ကျောက်လင်က ဘာကိစ္စရှိလို့များ လာခဲ့တာလဲ မသိဘူး..."

ယန်ရွေ့က ကျောက်လင်ကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

"သခင်ယန်... ကျွန်တော်က အအေးသံသတ္တုတွင်းကို ဝယ်ချင်လို့ပါ..."

ကျောက်လင်က ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုများကို အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ အဓိကအချက်ကိုသာ တန်းပြောလိုက်၏။