အခန်း ၂၈၈

အခန်း (၂၈၈) မုကျန့်ဖေး၊ စီးပွားရေးကုန်တိုက် အတူတူ တည်ဆောက်ကြရအောင်

ဟောက်ယန်ကျင့်စဉ်ထဲသို့ နှစ်သုံးဆယ်စာ ကျင့်ကြံမှုပေါင်းထည့်ပြီးနောက် ကျောက်လင်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်၏။

[နယ်ပယ်အဆင့် - ကျောက်စိမ်းဗိမာန် နယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်]

ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်မှ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နှစ်သုံးဆယ်စာ ကျင့်ကြံမှု လိုအပ်ခဲ့ခြင်းက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပါရမီ အလွန်ညံ့ဖျင်းကြောင်းကိုသာ ပြသနေ၏။

သို့သော်လည်း ကျောက်လင်က ကျေနပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျောက်လင်က ဤနှစ်သုံးဆယ်စာ ကျင့်ကြံမှုကို သူ၏ ဇနီးများထံမှ သုံးရက်အတွင်း သူ၏ ကျောက်ကပ်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးချကာ ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သုံးရက်တည်းနှင့် သူက ကျောက်စိမ်းဗိမာန်နယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့်မှ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ဖောက်ထွင်းတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့၏။

အကယ်၍ အခြားသော ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူများသာ ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရလျှင် မနာလိုဖြစ်ပြီး မျက်နှာများပင် စိမ်းပုပ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကျောက်လင်တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်၍ သဘောကျနေစဉ် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားက ကျန်းနန်စံအိမ် ဂိတ်တံခါးဝ၌ ရထားလုံးတစ်စီး ရပ်တန့်သွားကာ လူတစ်ယောက် ဆင်းလာပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်၏။

"ဟင်…”

"မုကျန့်ဖေးပဲ..."

ကျောက်လင်က ထိုလူ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိပြီး သူမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် စီရင်စုဝန် မုရင်ကဲ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်ပြီး သူ ကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်သစ်သီးဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့ရသူ မုကျန့်ဖေး ဖြစ်၏။

"မင်းတို့တွေ ခဏလောက် နားလိုက်ကြဦး... ကိုယ် မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က သူ၏ ဘေးရှိ အလှလေးသုံးဦးအား စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်းဝတ်ကာ အဆောင်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မုကျန့်ဖေးက တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်၏။

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး မုကျန့်ဖေး၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

မုကျန့်ဖေးသည် ထိုအချိန်က အိပ်ရာထဲတွင် လဲနေပြီး သတိလစ်နေခဲ့သဖြင့် ကျောက်လင်ကို မမှတ်မိချေ။

"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ..."

"ငါက မင်းရဲ့ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား..."

"ငါက ကျောက်လင်လေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အာ..."

မုကျန့်ဖေးက ကျောက်လင် သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ထောင့်ချိုးအနေအထားဖြင့် နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင်... ကျွန်တော် ဒီနေ့ ခင်ဗျားကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောဖို့ အထူးလာခဲ့တာပါ..."

မုကျန့်ဖေးက သူ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်၏။

ထို့နောက် ရထားလုံးမောင်းသူက ရထားလုံးထဲမှ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အမြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

ကျောက်လင်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ငွေစက္ကူများဖြင့် ပြည့်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က မုကျန့်ဖေး၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။

"အာဖေး... မင်းက ငါ့ကို လေးစားတယ်ဆိုရင် အစ်ကိုလင်လို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

"ဒီလိုရိုးအီနေတဲ့ ကျေးဇူးတင်စကားတွေကို မပြောကြေးလေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

မုကျန့်ဖေးမှာ မှင်တက်သွားသည်။

"အစ်ကိုလင်... ကျွန်တော်က လက်ဆောင်လေး နည်းနည်းပါးပါးပဲ ပြင်ဆင်လာခဲ့တာပါ... တခြားဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..."

မုကျန့်ဖေးက ရထားလုံးမောင်းသူကို သေတ္တာယူလာရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

ရထားလုံးမောင်းသူက သေတ္တာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချက်ချင်း ဆက်သလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

စံအိမ်တစ်အိမ်၏ သခင်တစ်ယောက်က လက်ဆောင်လက်ခံရန် သူ့လက်ကို မည်သို့ ဆန့်ထုတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ထိုအချိန်မှသာ ကျောက်လင်က သူ အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက်မျှ စီစဉ်ထားခြင်း မရှိသေးကြောင်း သဘောပေါက်သွား၏။

"လာ... အာဖေး... အထဲဝင်ပြီး ထိုင်ရအောင်..."

ကျောက်လင်က မုကျန့်ဖေး၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ကျန်းနန်စံအိမ်ထဲသို့ တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ရထားလုံးမောင်းသူက သူတို့နောက်မှ တစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပါလာပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်တွင် သစ်သားသေတ္တာကို ချထားကာ ဧည့်ခန်းထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

မုကျန့်ဖေးက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က သူ၏ ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဦးစွာ စကားစလိုက်သည်။

“အာဖေး... ငါက လျန်ရှီးခရိုင်ထဲမှာ မြေကွက်ကြီးတစ်ကွက် ဝယ်ချင်တယ်... အဲ့ဒါက နေရာကောင်းဖြစ်ဖို့လည်းလိုတယ်... မင်း ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မလား..."

စီးပွားရေးကုန်တိုက် တည်ဆောက်မည်ဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် မြေကွက်ကျယ်ကြီးတစ်ကွက် ဝယ်ယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

လူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရန်အတွက် နေရာကောင်းဖြစ်ရန်လည်း အလွန်အရေးကြီး၏။

၎င်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မုကျန့်ဖေးမှာ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားဟန် ရသည်။

"အစ်ကိုလင်... အစ်ကိုက ဘယ်လောက်အကျယ်အဝန်းရှိတဲ့ မြေကွက်ကို လိုချင်တာလဲ..."

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ယခင် မဟာလီမင်းဆက်က ဖြုတ်ချခံလိုက်ရတာကြောင့် ခရိုင်မြို့ထဲက အရင်အရာရှိဟောင်းတွေရဲ့ မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ် အများအပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီလေ..."

"အစ်ကို လိုချင်တဲ့ ဘယ်အရွယ်အစားရှိတဲ့ မြေကိုမဆို ကျွန်တော်ရအောင် ယူပေးနိုင်ပါတယ်..."

မုကျန့်ဖေးက သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သော ကျောက်လင်အပေါ် ကျေးဇူးတင်နေသဖြင့် ကြီးမားသော ကတိတစ်ခုကို ပေးလိုက်၏။

"အနည်းဆုံး ဧကတစ်ရာလောက်တော့ ကျယ်ရမယ်... သေချာတာပေါ့... ပိုကျယ်လေ ပိုကောင်းလေပဲ..."

"မင်းသာ ငါ့ကို ဒီမြေကွက်ရအောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်အထိ ရောက်အောင် ကူညီပေးဖို့ နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံး ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်ကလည်း အပေးအယူကို ပွင့်လင်းမြင်သာစေရန်အတွက် ရဲတင်းသော ကတိတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျောက်လင်သည် မုကျန့်ဖေးကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး မုရင်ကဲက ကျန်းနန်စံအိမ်ကို ကျောက်လင်အား ပေးအပ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် ကျေးဇူးကို ဆပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်၏။

ယခု ကျောက်လင်နှင့် မုကျန့်ဖေးတို့ကြားရှိ ဤအပေးအယူတွင် ကျောက်လင်က သူတို့အား အကျိုးအမြတ်အချို့ ပေးရမည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။

မုကျန့်ဖေးက တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလင်... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ မြေကွက်ကြီးနဲ့ ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မေးလို့ရမလား..."

မုကျန့်ဖေးက အလေးအနက် မေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က မုကျန့်ဖေး ဘာကိုစိုးရိမ်နေသနည်းဆိုသည်ကို သိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျောက်လင်က မုကျန့်ဖေး ကူညီဝယ်ယူပေးသည့် မြေကွက်ကို တရားမဝင်သော လုပ်ငန်းများအတွက် အသုံးပြုခဲ့ပါက သူလည်း တာဝန်ယူရပေလိမ့်မည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါက စီးပွားရေးကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့အတွက် မြေကွက်ကျယ်ကြီး တစ်ကွက်ကို လိုချင်ရုံပါ..."

"အဲ့ဒီစီးပွားရေးကုန်တိုက်ကလေ..."

ကျောက်လင်က စီးပွားရေး အဆောက်အအုံတစ်ခုအတွက် သူ၏ အမြင်များကို ယေဘုယျ ခြုံငုံရှင်းပြလိုက်၏။

မုကျန့်ဖေးက သေသေချာချာ နားထောင်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ တောက်ပလာကာ သူ၏ အမူအရာမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ... ကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို ကောင်းလိုက်တာ..."

"အစ်ကိုလင်... အစ်ကို့ရဲ့ စီးပွားရေးကုန်တိုက် အကြံအစည်ကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လေးစားသွားပြီ..."

"အဲ့ဒါက လုံးဝကို အရင်က မကြုံဖူးသေးတဲ့ စီးပွားရေးပုံစံတစ်ခုပဲ..."

မုကျန့်ဖေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွား၏။

ကျောက်လင်က မုကျန့်ဖေးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူက တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် မုကျန့်ဖေးက တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ပြန်ထိုင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုများဖြင့် ကျောက်လင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"အစ်ကိုလင်... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော့်အဖေက စီရင်စုဝန် ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော့်အမေက ကုန်သည်မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ..."

"ကျွန်တော်က အရာရှိလုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပါဘူး... ကျွန်တော်က ကလေးဘဝတည်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကိုပဲ အရူးအမူး စွဲလမ်းခဲ့တာပါ..."

"အစ်ကို့ရဲ့ စီးပွားရေးကုန်တိုက် အကြံအစည်က လက်ရှိ စီးပွားရေးလည်ပတ်မှု ပုံစံအားလုံးကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်တာပဲ... ကျွန်တော် တကယ့်ကို အံ့သြမိတယ်..."

"ဒါ့အပြင် ဒီလို စီးပွားရေးကုန်တိုက်မျိုးကိုသာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ရင် မဟာချန်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးမှာ ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပြောရဲတယ်..."

မုကျန့်ဖေးက ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်လင်မှာ အတန်ငယ် အံ့သြသွားပြီး ဝါသနာတူသူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ သူက စီးပွားရေးကုန်တိုက်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် မုကျန့်ဖေးက စီးပွားရေး အဆောက်အအုံ၏ အနှစ်သာရကို လုံးဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။

ထို့ကြောင့်... ကျောက်လင်တွင် အကြံသစ်တစ်ခု ရလာခဲ့သည်။

"အာဖေး... မင်းသာ စိတ်ဝင်စားမယ်ဆိုရင် လျန်ရှီးခရိုင်မှာ စီးပွားရေးကုန်တိုက်တစ်ခုကို အတူတူ တည်ဆောက်ကြရအောင်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ရှေးခေတ်ကတည်းက အရာရှိများနှင့် ကုန်သည်များသည် ပူးပေါင်းကြံစည်တတ်ကြသည်။

ကျောက်လင်က ဤအရာတွင် မှားယွင်းမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည်ဟု မထင်ခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ၎င်းက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ လည်ပတ်မှုအတွက် တည်ငြိမ်စေသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်၏။

မြေကွက်ကို ဝယ်ယူသည့် အချိန်ကတည်းက အစိုးရက ဤမျှ ကြီးမားသော မြေကွက်ကြီးကို အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်လိုက်မည်လား။

အစိုးရ၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ စီးပွားရေးကုန်တိုက် တည်ဆောက်စဉ်အတွင်း မြေကြီးကို းဖြစ်သလို တူးဆွရန် မည်သူက ရဲဝံ့မည်နည်း။ ဆောက်လုပ်ရေး စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများကို မည်သည့်နေရာတွင် စွန့်ပစ်မည်နည်း။ အမျိုးမျိုးသော အဆောက်အအုံ ပစ္စည်းများကို မြို့ထဲသို့ မည်သို့ သယ်ယူလာမည်နည်း။

စီးပွားရေးကုန်တိုက်ကို တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားပါက ကုန်သည်အမျိုးမျိုးကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ လူအမျိုးအစား စုံလင်စွာဖြင့် ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားနိုင်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စရပ်များလည်း အများအပြား ရှိလာမည်ဖြစ်ရာ ထိုအရာအားလုံးအတွက် အစိုးရ၏ အကာအကွယ် လိုအပ်ပေသည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် အစိုးရနှင့် ဤဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းထားရမည် ဖြစ်၏။

ကျောက်လင်က မုကျန့်ဖေး၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး စီရင်စုဝန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိခဲ့လျှင်တောင် အခြားအရာရှိများကကော ဘယ်လိုနေမလဲ။

စီရင်စုဝန် မုရင်ကဲက အခြားအရာရှိများ စီးပွားရေးကုန်တိုက်မှ အကျိုးအမြတ်ရရှိခြင်းကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆက်ဆံရေးများဖြင့် တားဆီးထားသင့်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

အစိုးရ၏ လည်ပတ်မှုဆိုသည်မှာ အကျိုးစီးပွားများကို ချိန်ခွင်လျှာ ညှိပေးခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး စီရင်စုဝန် တစ်ယောက်တည်းက အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။

ယခု ကျောက်လင်၏ အစီအစဉ်မှာ မုကျန့်ဖေးကို ဆွဲသွင်းကာ စီးပွားရေးကုန်တိုက် တည်ဆောက်ရာတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းရန် သူ၏ အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်ကို အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က စီးပွားရေးကုန်တိုက်တစ်ခုအတွက်နှင့် လျန်ရှီးခရိုင်မြို့တွင် သူ၏ အချိန်အားလုံးကို ကုန်ဆုံးစေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် မုကျန့်ဖေးအား အစုစပ်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်လာခြင်းက အကောင်းဆုံး ချဉ်းကပ်နည်း ဖြစ်၏။

"တကယ်လား..."

"အစ်ကိုလင်... အစ်ကိုကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာနော်..."

"ကောင်းပြီလေ... အစ်ကိုလင်နဲ့ အတူတူ စီးပွားရေးကုန်တိုက် တည်ဆောက်ဖို့ ကျွန်တော် အရမ်းကို ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

မုကျန့်ဖေးက တိကျပြတ်သားစွာ သဘောတူလိုက်သည်။