အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) ဗြောက်အိုးဖောက်၍ အောင်ပွဲခံခြင်း၊ လီလန် ပစ်ခတ်ခဲ့တာက ကျင်း(၆၀၀)ရှိ တောဝက်ဘုရင်ကြီးလော၊ တစ်ရွာလုံး အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခြင်း

"အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ် ဟုတ်လား..."

လီလန်က အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အလုပ်မှတ်အများဆုံးရရှိသူကို အပိုဆုကြေးပေးမည့် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤအရာက ရွာထဲရှိ မုဆိုးများအားလုံးကို အပြင်းအထန် ယှဉ်ပြိုင်ကြမည့်သူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေတော့မည်ဖြစ်သည်။

လီလန်က တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။ မည်သူက ဤမျှ ဆန်းသစ်သော အကြံဉာဏ်ကို တွေးတောနိုင်ခဲ့သနည်းဟု တွေးမိလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေလွန်းသဖြင့် လူများမှာ စားစရာပင်မရှိဘဲ ရွာထဲရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုများစွာ အငတ်ဘေးဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ လီလန် ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သည် ပထမဆုအတွက် အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်ကို ဆုအဖြစ် ပေးအပ်နိုင်ခဲ့သည်လားဟု သူ တွေးမိသည်။

၎င်းတို့ နေထိုင်ရသည့်ခေတ်မှာ စားစရာမှအစ ဝတ်စရာအဆုံး အရာအားလုံးကို ခွဲတမ်းဖြင့်သာ ရယူရသော စီမံကိန်းချ စီးပွားရေးစနစ်ဖြစ်သည့် လက်မှတ်ခေတ်ကြီးထဲတွင် ဖြစ်သည်။

ဆန်ဝယ်ရန် ဆန်ဝယ်လက်မှတ်၊ အသားဝယ်ရန် အသားဝယ်လက်မှတ်၊ အဝတ်အထည်ဝယ်ရန် အထည်ဝယ်လက်မှတ်နှင့် သကြားဝယ်ရန် သကြားဝယ်လက်မှတ်များ လိုအပ်ပေသည်။

စက်ဘီးဝယ်မည်ဆိုလျှင်ပင် စက်ဘီးဝယ်လက်မှတ် လိုအပ်သေး၏။

မည်သည့်လက်မှတ်က အဖိုးအတန်ဆုံးဖြစ်မည်နည်းဟု မေးစရာရှိလာသည်။

သေချာပေါက် အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုး လက်မှတ်များသာ ဖြစ်ပေမည်။

ဤပစ္စည်းလေးမျိုးမှာ မြို့နေလူတန်းစားများ မင်္ဂလာဆောင်ရာတွင် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော အရာများဖြစ်ကြသည်။

ပစ္စည်းလေးမျိုးပါဝင်သော အစုံလိုက်တစ်ခုလျှင် ယွမ်နှစ်ရာမှ သုံးရာအထိ တန်ဖိုးရှိပေသည်။

ဇိမ်ခံပစ္စည်းများထဲတွင်မှ အကောင်းဆုံး ဇိမ်ခံပစ္စည်းများပင် ဖြစ်တော့၏။

သို့သော် ထိုအဓိကပစ္စည်းလေးမျိုးထက် ပို၍ ဈေးကြီးသည်မှာ ၎င်းတို့ကို ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သော လက်မှတ်ပင်ဖြစ်သည်။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် မြို့ပေါ်၌ စက်ဘီးဝယ်လက်မှတ် ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများက ထူးချွန်လုပ်သားများကို ဂုဏ်ပြုဆုပေးပွဲ ကျင်းပသည့်အခါမှသာ ကံကောင်းသော အလုပ်သမားတစ်ဦးသည် စက်ဘီးဝယ်လက်မှတ်တစ်ခုကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

စက်ဘီးဝယ်လက်မှတ်နှင့် ငွေအနည်းငယ်ရှိမှသာ စက်ဘီးတစ်စီးကို သွားရောက်ဝယ်ယူနိုင်ပေမည်။

ထိုခေတ်အခါက စက်ဘီးများမှာ လူကြိုက်အများဆုံး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာရှိ လူများက ကျန်းဝေမင်ကို တာဝန်ခံကျန်းဟု အဘယ်ကြောင့် ရိုသေလေးစားစွာ ခေါ်ဆိုကြသနည်း။

အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ သူသည် မြို့ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ကျန်းဝေမင်တွင် ၂၈-လက်မအရွယ် စက်ဘီးတစ်စီး ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုစက်ဘီးမှာ ထာဝရတံဆိပ်ပြားကို တပ်ဆင်ထားလေသည်။

စက်ဘီးတစ်စီးဆိုသည်မှာ အဆင့်အတန်း၏ သင်္ကေတတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းက လူတစ်ယောက်ကို အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။

သို့ရာတွင် ဤစက်ဘီးဝယ်လက်မှတ်များမှာ ရရှိရန် မလွယ်ကူလှပေ။ မြို့ပေါ်ရှိ အလုပ်သမားများစွာမှာ နေ့စဉ် အလုပ်သို့ ခြေလျင်လျှောက်၍ သွားနေကြရဆဲပင် ဖြစ်၏။

ကျန်းဝေမင်မှာမူ ကံကောင်းခဲ့သည်။ တစ်နှစ်တွင် သူ၏ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးပမာဏမှာ သတ်မှတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ရာ သံမဏိစက်ရုံ၏ ထူးချွန်လုပ်သားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး စက်ဘီးဝယ်လက်မှတ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချက်က စက်ဘီးဝယ်လက်မှတ်များနှင့် အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုး လက်မှတ်များ မည်မျှအထိ ရှားပါးကြောင်းကို ပြသနေပေသည်။

အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် နှစ်ကုန်ပိုင်း၌ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် အလုပ်မှတ်အများဆုံးရရှိသူကို အပ်ချုပ်စက်ဝယ်လက်မှတ် အပိုဆုချီးမြှင့်မည်ဟု ရှန်းဖူကွေ့ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီလန်က အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအပ်ချုပ်စက်ဝယ်လက်မှတ်ဆိုသည်မှာ ရေတွက်မရနိုင်သော လူများစွာ အိပ်မက်မက်နေကြရသည့် အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုး လက်မှတ်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

စက်ဘီးတစ်စီးထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။

လီလန် မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးလျဲ့ရှန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီအပ်ချုပ်စက်ဝယ်လက်မှတ်က တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း ခရိုင်မြို့ကနေ အခက်အခဲများစွာကြားက ရယူလာခဲ့တာ..."

"ခူအချိန်မှာ ရွာက အငတ်ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီး လူတော်တော်များများလည်း ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးခဲ့ကြရတယ်... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ညီအစ်ကိုတွေ ပိုပြီး အမဲလိုက်နိုင်ဖို့နဲ့ တစ်ရွာလုံးကို ကျွေးမွေးဖို့ အသားတွေ ပိုရှာဖွေနိုင်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်သည် မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဤတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ သာမန်လူမဟုတ်ပေ။ သူသည် ငွေကြေးသုံးစွဲရန် ဝန်မလေးသလို အဆက်အသွယ်လည်း ကျယ်ပြန့်လှရာ အပ်ချုပ်စက်ဝယ်လက်မှတ်များကိုပင် ရယူနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။

၎င်းတို့က အပ်ချုပ်စက်ဝယ်လက်မှတ်ကို ဆုအဖြစ်အသုံးပြုကာ မုဆိုးများကို အမဲလိုက်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ကြပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် တစ်ရွာလုံးကို ကျွေးမွေးကာ မည်သူမျှ ငတ်မွတ်ခြင်းမရှိစေရန် တားဆီးပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအရာက အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လီလန်၏ အမြင်တွင်မူ ဤအရာက လတ်တလော ပြဿနာကိုသာ ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ရေရှည်အတွက် အမြစ်ပြတ်ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အပ်ချုပ်စက်ဝယ်လက်မှတ်တစ်ခုသည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှသော်လည်း မုဆိုးများအတွက်တော့ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ ပထမဆုရရှိလျှင် အမဲလိုက်သေနတ်တစ်လက်၊ အသား ကျင်းရာဂဏန်း သို့မဟုတ် ဂျုံဖြူနှင့် ဆန်တို့ကို ဆုအဖြစ်ရရှိခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်လှသည်။

အငတ်ဘေးကျရောက်နေချိန်တွင် အခြားအရာအားလုံးမှာ ဒုတိယဦးစားပေးသာဖြစ်သည်။ မိမိဗိုက်ဝရေးနှင့် အသက်ရှင်သန်ရေးကသာ အမှန်တကယ် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်တော့၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီလန်သည် ထိုအရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သလို ထိုအပ်ချုပ်စက်ဝယ်လက်မှတ်ကိုလည်း အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် တွေးမိလေသည်။

"ဒါကို မြို့ပေါ်က မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ သွားရောင်းလိုက်ရင် ငွေအများကြီး ရနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား..."

ထိုအတွေးကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် လီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့သည်။

လူအုပ်စုသည် ကျင်းရာဂဏန်းကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ကြီးကို ထမ်း၍ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရာသီဥတုမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာပြီး နှင်းမုန်တိုင်းလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ခါးလောက်အထိ နက်သော နှင်းများကြောင့် လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း ၎င်းတို့ လာခဲ့သောလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်ဆင်းလာရာ တောင်အောက်သို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

"မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ရပြီ..."

တောင်အောက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးလျဲ့ရှန်က လီဟူ၊ လီလုံနှင့် အခြားလူများကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူများက ကျန်းဝေ့ကော်ကို သေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသော်လည်း တောင်တစ်ဝက်တွင် စွန့်ပစ်ခဲ့သည့် လုပ်ရပ်က အဖွဲ့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့ပေသည်။ ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့ကို အမြင်ကပ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

တောင်အောက်သို့ အောင်မြင်စွာ ဆင်းသက်လာနိုင်ပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် သူက ထိုလူများကို မောင်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်..."

လီဟူသည် ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ အမိန့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပေးရန် နားချသည့်အနေဖြင့် စတင်ပြောဆိုလာသည်။

"ဟူ... အိမ်ပြန်ကြစို့..."

လီလုံက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းဆောင်၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိထားသည်။ ခေါင်းဆောင်က စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီးပြီဆိုလျှင် ဖိတ်စင်သွားသော ရေကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ကတိတည်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ စိတ်ပြောင်းသွားမည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင် ဖြစ်၏။

"ဒုတိယအစ်ကို..."

လီဟူက ခါးသီးသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဒုတိယအစ်ကိုဖြစ်သူ လီလုံနှင့်အတူ အဖွဲ့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့မှာ အမဲလိုက်ရန်အတွက် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်မံသွားရောက်ရုံသာ ရှိတော့ပြီး တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့လည်း သွားကြတော့..."

ရှန်းဖူကွေ့က ယန်ကျန်းကျွင်းနှင့် အခြားသူများကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူများမှာလည်း ယခုလေးတင် တောင်ပေါ်၌ လီဟူတို့ကဲ့သို့ပင် ပြုမူခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ၎င်းတို့အားလုံးကို ရှန်းဖူကွေ့က ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ ထုတ်ပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန်းကျွင်းသည် အတော်လေး ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း တပ်ဖွဲ့မှ ထွက်ခွာရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

မထွက်ခွာမီ သူသည် လီလန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လီလန်သည် ဘေးနားတွင် ရပ်နေကာ ထိုလူဆိုးအုပ်စုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။

လူတစ်ယောက် သေလုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကို ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြသည့် ဤလူများမှာ တာဝန်ယူမှု တာဝန်ခံမှု မရှိကြသလို သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိရန်လည်း မထိုက်တန်ပေ။

ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်နှာမှာလည်း အေးစက်နေ၏။ ဤလူများက ဒုက္ခရောက်နေသူများကို ကူညီရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကိုသာ စဉ်းစားကြကြောင်းကို အစ်ကိုလန်ထံမှ သူ ယခုလေးတင် သိခဲ့ရသည်။ သူ တောဝက်များ ဝိုင်းရံခံရသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့က တောင်အောက်သို့ ထွက်ပြေးရန်သာ ချက်ချင်း ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

"ကျန်းဝေ့ကော်... မင်းအဘိုးကို သတင်းကောင်း သွားပြောလိုက်ချေ... ပြီးတော့ ဗြောက်အိုးဖောက်ဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦး..."

ရွှမ်းရွှေရွာတွင် မည်သည့်အဖွဲ့မဆို တောင်ပေါ်သို့သွား၍ သားကောင်များ ရရှိလာပါက တစ်ရွာလုံးကို အသိပေးရန်အတွက် ဗြောက်အိုးဖောက်ရလေ့ရှိသည်။

တောင်ပေါ်သို့သွား၍ အမဲလိုက်ကာ သားကောင်များ ဖမ်းဆီးရမိခြင်းမှာ ကြီးမားသော အသီးအပွင့်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ အခါသမယဖြစ်ပြီး ကံကောင်းခြင်းများအတွက် ဆုတောင်းသင့်ပေသည်။

ဤအရာကို ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းဒေသရှိ ငါးဖမ်းခြင်းနှင့် အမဲလိုက်ခြင်းကို လုပ်ကိုင်ကြသော ကျေးရွာများ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယခုအခါ ရွာတွင် အငတ်ဘေးကျရောက်နေပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းမှာ ငတ်မွတ်ကာ တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ စားသောက်နေကြရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပြောင်းဖူးမုန့်ကိုပင် မစားနိုင်ကြတော့ပေ။

ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့သွားသော ဤခရီးစဉ်အတွင်း ကျင်း (၆၀၀)ကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ အသားများ လာရောက်ယူဆောင်ကြရန် ရွာသားများကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြင့် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းပြီး စည်ကားသော အခါသမယတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

လူအုပ်စုသည် ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် သူ၏အဘိုးဖြစ်သူ ကျန်းတာပေါင်တို့မှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

"ဝေ့ကော်... ဗြောက်အိုးဖောက်လိုက်တော့..."

မုဆိုးအဖွဲ့ ရွာသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းတာပေါင်က သူ၏မြေးဖြစ်သူကို ဗြောက်အိုးဖောက်ရန် ပြောလိုက်လေသည်။

တက်တက်စင်အောင် မြည်ဟည်းသွားသော ဗြောက်အိုးသံများမှာ တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို ဆင်နွှဲနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဗြောက်အိုးတွေ ဖောက်နေကြတာလား... ဒီနေ့ ဘယ်သူတွေ မင်္ဂလာဆောင်လို့လဲ... ဘာသတင်းမှလည်း မကြားမိပါဘူး..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းတို့ပဲ... သူတို့ တောင်ပေါ်ကနေ အမဲလိုက်ပြီး ပြန်ရောက်လာကြပြီ..."

"သူတို့ ရွာကို ပြန်ရောက်လာပြီး သားကောင်တွေတောင် ရလာခဲ့ကြသေးတယ်..."

"..."

ရွှမ်းရွှေရွာရှိ ရွာသားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မိမိတို့၏ အိမ်ဝိုင်းများထဲမှ ထွက်လာကြပြီး ရွာအဝင်ဝဆီသို့ ပြေးသွားကြလေသည်။

သူတို့ ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အံ့ဩမှင်တက်ကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြတော့သည်။

"တကယ့်ကို ကြီးတဲ့ တောဝက်ကြီးပဲ..."

"ဘုရားရေ... ဒီနေ့ တောင်ပေါ်မှာ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနဲ့ ခေါင်းဆောင်ကျိုးတို့ ဒါကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ကြတာလား..."

"ဒီနေ့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရှာဖို့ တောဝက်တောင်ကြောကို သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ..."

"အကောင်ကြီးလိုက်တဲ့ တောဝက်ကြီး... လူတစ်ယောက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးနေတယ်... အနည်းဆုံး ကျင်းခြောက်ရာ ခုနစ်ရာလောက်တော့ အလေးချိန် ရှိရမယ် မဟုတ်လား..."

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက တကယ် တော်တာပဲ... ငါ့အသက် ကိုးဆယ့်ရှစ်နှစ်ရှိပြီ... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တောဝက်ကြီးကို အခုမှ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ..."

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောဝက်ဆိုတော့ အသားတွေ အများကြီးရမှာပဲ... ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာတော့ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ... ငါတို့ ရွှမ်းရွှေရွာ ကယ်တင်ခံရပြီ..."

"..."

ရွာသားများ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်က လှည့်၍ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ထင်နေတာ မှားနေပြီ..."

"ဒီကျင်း (၆၀၀)ကျော် တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနဲ့ သူ့လူတွေ သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး..."

"အစ်ကိုလန် ပစ်ခတ်ခဲ့တာဗျ..."