အခန်း ၇၄

အခန်း (၇၄) အဘွားကြီးများက လီလန်အတွက် အောင်သွယ်ပေးရန် အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးစားနေကြပြီး မုဆိုးမ ပိုင်ကျဲ့မှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်လာလေပြီ

၎င်းသည် စတုရန်းပုံစံ လက်မှတ်တစ်စောင် ဖြစ်သည်။

ထိပ်ပိုင်းတွင် "စက်ဘီးဝယ်ယူခွင့် လက်မှတ်" ဟူသော စာလုံးများကို အကြီးကြီး ရေးသားထား၏။

အလယ်ရှိ ပုံမှာ ဂန္ထဝင် ၂၈ လက်မမော်ဒယ် စက်ဘီးတစ်စီး၏ ပုံဖြစ်သည်။

ညာဘက်အစွန်ဆုံးတွင် "ကျီလင်ပြည်နယ်၊ ပိုင်ရှန်းမြို့၏ ပထမစီးပွားရေးဗျူရို" ဟု ရေးသားထားသော အနီရောင်တံဆိပ်တုံးတစ်ခု ပါရှိလေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာသည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် တည်ရှိပြီး ပိုင်ရှန်းမြို့၏ နယ်မြေအတွင်း ကျိလင်ပြည်နယ်၏ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိသည်။

စက်ဘီးလက်မှတ်။

ဤသည်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော စက်ဘီးလက်မှတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"အဘိုးကျန်း... ဒီဟာက... ဒီဟာက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်..."

စက်ဘီးသည် "တရုတ်အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုး" ဟူသော စကားစုတွင် ပါဝင်ပြီး ထိုခေတ်ကာလ၌ တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်၏။

စက်ဘီးတစ်စီးလျှင် ယွမ် (၁၅၀)မှ (၂၀၀) သို့မဟုတ် (၃၀၀)အထိ တန်ဖိုးရှိနိုင်သည်။

မြို့ပေါ်ရှိ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် အလုပ်သမားများဖြစ်သော အလုပ်သင်များသည် တစ်လလျှင် ယွမ်(၂၀န့်သာ ရရှိကြ၏။

အလုပ်သင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်နိုင်ရန်အတွက် ခြောက်လကျော်မျှ မစားမသောက်ဘဲ စုဆောင်းရမည် ဖြစ်လေသည်။

တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များကို မှီခိုအသက်မွေးကြရသော ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးများမှာ လစာပင် မရှိကြပေ။ သူတို့အတွက် ဝမ်းရေးဖူလုံရန်ပင် ကံကောင်းလှပြီဖြစ်ရာ စက်ဘီးတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်ပင် မမက်ဝံ့ကြချေ။

၎င်းသည် မြို့ပေါ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများမှ အရာရှိများသာ တတ်နိုင်သော ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

စက်ဘီးလက်မှတ်များမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။

လက်မှတ်များရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှ၏။

နိုင်ငံပိုင်ကုန်တိုက်သို့ သွား၍ စက်ဘီးဝယ်မည်ဆိုလျှင် ငွေရှိလျှင်ပင် လက်မှတ်မပါပါက အရောင်းစာရေးက ရောင်းပေးမည် မဟုတ်ပေ။

စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်ရန်အတွက် စက်ဘီးလက်မှတ်ပါ ပေးချေရမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မြို့ပေါ်ရှိ အလုပ်သမားများသည် ငွေအလုံအလောက် စုဆောင်းမိလျှင်တောင်မှ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများသို့ နေ့စဉ် လမ်းလျှောက်သွားနေကြရဆဲဖြစ်၏။

ငွေရှိသော်လည်း လက်မှတ်မရှိပေ။

သူတို့ စက်ဘီးဝယ်ချင်လျှင်ပင် နည်းလမ်းမရှိသဖြင့် နှစ်ကုန်စွမ်းဆောင်ရည် အကဲဖြတ်ဆုအဖြစ် စက်ဘီးလက်မှတ် မဲပေါက်ရန် ကံတရားကိုသာ မျှော်လင့်စောင့်စားရလေသည်။

ထို့ကြောင့် အဘိုးကျန်းက လီလန်အား ပေးသော လက်မှတ်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်။

ဤသို့ဆိုရလျှင် ဤစက်ဘီးလက်မှတ်ကို မြို့ပေါ်ရှိ မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ ယူသွားပါက ဝယ်ယူလိုသူ အများအပြား အသေအလဲ လုယက်ကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

၎င်းတို့ကို ရောင်းချ၍ ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းအချို့ အမြတ်ထုတ်ရန်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

ငွေမရှားသောသူနှင့် ကြုံပါက ယွမ်တစ်ရာကျော်ဖြင့်ပင် ရောင်းချနိုင်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်မှတ်များမှာ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှ၏။

ဝက်သားတစ်ကျင်းလျှင် ခြောက်မော် သို့မဟုတ် ခုနစ်မော်ခန့် ရှိသဖြင့် ယွမ်တစ်ရာကျော်တန်သော ဤလက်မှတ်မှာ အလွန်ဈေးကြီးလှသည်။ စက်ဘီးလက်မှတ်တစ်စောင်ဖြင့် လတ်ဆတ်သော ဝက်သား ကျင်း(၂၀၀)ခန့် ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

လက်မှတ်တစ်စောင်သည် ဝက်ဆူဆူကြီးတစ်ကောင်နှင့် တန်ဖိုးညီမျှလေသည်။

"ဒီလက်မှတ်က အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ် အဘိုးကျန်း... ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

လီလန်သည် ခေါင်းယမ်း၍ လက်မှတ်ကို ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

လွတ်မြောက်ရေးရပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူးဟောင်းနှင့် ဝါရင့်တော်လှန်ရေးသမားဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သူ အဘိုးကျန်းကို လာရောက်လည်ပတ်သော ရဲဘော်ရဲဘက်မှာ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာလှသည်။ သူ၏အတွက် စက်ဘီးလက်မှတ်တစ်စောင် ရရှိရန်မှာ သဘာဝကျကျပင် ခက်ခဲသောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

"အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ ယှဉ်ရင် လက်မှတ်တစ်စောင်က ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မင်းက ဝေကောကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ... ဒါက သူ့အသက်ကို ကယ်လိုက်တာပဲ..."

"ငါ့မြေးရဲ့ အသက်က ဒီစက်ဘီးလက်မှတ်ထက် အများကြီး ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်ကွ..."

အဘိုးကျန်းသည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော့်အဘိုးက ခင်ဗျားကို ပေးတာမလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ..."

ကျန်းဝေကော်သည် စကားပြောအပြီးတွင် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်မှာ ဒီစက်ဘီးလက်မှတ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

လီလန် …

အများကြီး...။

ဘယ်လောက်တောင် ကျန်နေသေးလို့လဲ...။

စက်ဘီးလက်မှတ်တွေကို ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို ဈေးပေါတယ်လို့ ထင်နေတာလား...။

အဘိုးအို၏ ရဲဘော်ရဲဘက်ထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်မည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ထိုကဲ့သို့ စေတနာကို မငြင်းဆန်နိုင်သဖြင့် လီလန်မှာ လက်မှတ်ကို လက်ခံရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"ဒါဆိုလည်း အဘိုးကျန်း... ကျွန်တော် မငြင်းတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်ပါမယ်..."

ဝေကော်မှာ သူ၏ညီဖြစ်ပြီး သူ၏ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မိသားစုဝင်များသဖွယ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အားနာနေရန် မလိုအပ်ပေ။

အကယ်၍ အရမ်းအားနာနေပါက ဒေါသကြီးတတ်သော အဘိုးအိုမှာ သူ့အား အထင်သေးသည်ဟု ထင်ကာ စိတ်ဆိုးသွားနိုင်လေသည်။

လီလန်သည် စက်ဘီးလက်မှတ်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ချိန်တွင် ရွာသားများကို အသားဝေပေးနေသော ရှန်းဖူကွေ့က မြင်သွားလေသည်။

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် ၎င်းမှာ စက်ဘီးလက်မှတ်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

စက်ဘီးလက်မှတ်...။

ဦးလေးတာပေါင်က တော်တော် ရက်ရောတာပဲ... ဤမျှတန်ဖိုးကြီးမားသော လက်မှတ်ကို တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိဘဲ ပေးပစ်လိုက်တာလား...။

သို့သော် စဉ်းစားကြည့်ပါကလည်း သဘာဝကျလေသည်။ ကျန်းဝေကော်ကို ရှာဖွေရန် တောင်ပေါ်သို့သွားသော ဤခရီးစဉ်တွင် လီလန်မှာ အဓိကအင်အားစု ဖြစ်ပေသည်။

သူက ကျန်းဝေကော်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူက တောဝက်ကို သတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လူကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော...။

ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်၏... သို့သော် စက်ဘီးလက်မှတ်တစ်စောင်က ၎င်းနှင့် မည်သို့မျှ ညီမျှနိုင်မည်နည်း...။

"အိုး... ငါ တော်တော် အားကျတာပဲ... တကယ့်ကို အားကျမိတယ်ကွာ..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာလေသည်။

သူ မနာလိုဖြစ်နေမိ၏။

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ကတည်းက သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ တစ်သက်တာအိပ်မက်မှာ ၂၈ လက်မ စက်ဘီးတစ်စီး ပိုင်ဆိုင်ရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ခြေလှမ်းကျဲကြီးလှမ်းကာ စက်ဘီးခုံပေါ်သို့ မြန်မြန်ထိုင်၍ ရွာထဲတွင် အပတ်အနည်းငယ်ခန့် နင်းသွားရပါက မည်မျှတောင် ခံ့ညားပြီး စတိုင်ကျလိုက်မည်နည်း...။

စက်ဘီးများသည် အရာရှိများအတွက် ဂုဏ်သိက္ခာ၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်၏။

ကံဆိုးစွာဖြင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ ကံမကောင်းလှပေ။ သူသည် အထက်မှ လက်မှတ်တစ်စောင် ရရှိရန် အနိုင်နိုင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

ဘာဖြစ်မယ်ထင်သနည်း...။

သေစမ်း... ၎င်းက အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ် ဖြစ်နေတယ်..။

သူသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏သားမှာလည်း တောင်ပေါ်သို့ သေနတ်ဖြင့် အမဲလိုက်ထွက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အပ်ချုပ်စက်လက်မှတ်နှင့် သူ ဘာလုပ်ရမည်နည်း...။

အမျိုးသမီးသုံးပစ္စည်းများက သူ့အတွက် ဘာအသုံးဝင်မည်နည်း...။

ထို့ကြောင့် တပ်ရင်းမှူးကျန်းက လီလန်အား စက်ဘီးလက်မှတ် ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းမှာ အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများပင် နီရဲလာလေတော့သည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... အဆင်ပြေရဲ့လား... မျက်လုံးတွေက ဘာလို့ နီရဲနေတာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် အသားလာယူသော ရွာသားတစ်ဦးက ရှန်းဖူကွေ့၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... လေတိုက်လို့ မျက်လုံးထဲ ဖုန်ဝင်သွားတာပါ..."

ဤလေက တကယ့်ကို ပြင်းထန်လှသည်။ နှင်းမုန်တိုင်းထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး တကယ့်ကို အားကျမနာလိုစရာကောင်းသော လေပြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"သိမ်းထားလိုက်ပါ... မင်းမှာ အရည်အချင်းတွေရှိပြီး မင်းရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီပဲ... မင်းက မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကိုလည်း စတင်ခဲ့ပြီးပြီ... သားကောင်တွေ ပိုရလာတဲ့အခါ ဝေမင်ကို ရောင်းလိုက်ပါ... ငွေအလုံအလောက် စုဆောင်းမိသွားပြီဆိုရင် ဒီလက်မှတ်ကိုယူပြီး မြို့ကိုသွားကာ စက်ဘီးတစ်စီး ဝယ်လိုက်ပေါ့..."

"စက်ဘီးတစ်စီးရှိရင် မိန်းမရှာရတာ ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအိုသည် အလွန်အမြော်အမြင်ရှိလှသည်။ သူက "တရုတ်အဝိုင်းသုံးမျိုး အသံတစ်မျိုး" ကို တင်တောင်းစရိတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူထားလေသည်။

ဤစက်ဘီးသည် အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ၏ သင်္ကေတတစ်ခုလည်းဖြစ်၏။

အကယ်၍ လီလန်သာ တစ်စီးဝယ်နိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် ရွှမ်းရွှေရွာတွင်သာမက အနီးအနားရှိ ရွာများနှင့် တစ်မြို့လုံးတွင်ပင် လွှမ်းမိုးနိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လီလန်၏ ရုပ်ရည်၊ အမဲလိုက်စွမ်းရည်နှင့် သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်တို့အပြင် ခေတ်ဟောင်းစက်ဘီးတစ်စီးသာ ပါလာပါက မည်မျှတောင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းမည်နည်း...။

အနီးအနားရှိ ရွာအချို့မှ ပွဲစားများသည် လီလန်အတွက် အလားအလာရှိသော ဇနီးလောင်းများကို မိတ်ဆက်ပေးရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားရင်း သူ၏အိမ်တံခါးဝပင် ပွန်းပဲ့မတတ် ဖြစ်နေကြပေမည်။

"အဘိုးပြောတာ မှန်တယ် အစ်ကိုလန်... အစ်ကိုလည်း ငယ်တော့တာမဟုတ်ဘူး... မိန်းမရှာသင့်တဲ့ အရွယ်ရောက်နေပြီ..."

ကျန်းဝေကော်သည် လီလန်နှင့် လီရှန်းဟွာတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို သိသာစွာပင် သိရှိထားလေသည်။

"..."

*မဟုတ်သေးဘူး... ငါက မင်းရဲ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ပြီး မင်းကို တောင်ပေါ်ကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ခေါ်လာဖို့ တောဝက်တောင်ကြောကို သွားခဲ့ရတာလေ... အခုကျတော့ မင်းက ငါ့ကို အိမ်ထောင်ပြုဖို့ တိုက်တွန်းနေတာလား…*

"စောပါသေးတယ်... အရင်ဆုံး ငွေနည်းနည်း စုဆောင်းမိအောင် သားကောင်တွေ ပိုအမဲလိုက်ပြီး ရောင်းရဦးမယ်..."

သူတို့သုံးယောက် စကားပြောနေစဉ် အသားလာယူကြသော ရွာသားများအားလုံးက လီလန်အား နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြကြလေသည်။

သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တောင်ပေါ်မှ ဂန္ဓမာပန်းများကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

အထူးသဖြင့် အသက်ကြီးသောအမျိုးသမီးမှာ လီလန်အား နွေးထွေးမှု၊ စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ဤရှင်းပြ၍မရသော အပြုံးများက လီလန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေသည်။

*ဒီအဘွားကြီးက ငါ့ကို ဘာလို့ ပြုံးပြနေတာလဲ…*

လီလန်မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အသက်ကြီးသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လီလန်ထံသို့ လျှောက်လာပြီး အလားအလာရှိသော သမက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အထက်အောက် ကြည့်ရှုကာ ကြည့်လေလေ ပို၍ သဘောကျလေလေ ဖြစ်လာတော့သည်။

အဘွားကြီးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လီလန်... ငါ့ညီမမှာ ဒီနှစ်မှ အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတယ်... သူမက အရမ်းလှတာ... ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် အောင်သွယ်လုပ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ..."

တစ်ယောက်က ဦးဆောင်လိုက်သည်နှင့် တခြားသော အဘွားကြီးများနှင့် အဘိုးကြီးများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်အားထက်သန်မှုများကို ပြသလာကြလေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... ငါ့သမီးက မြို့ပေါ်က ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှာ အရောင်းစာရေး လုပ်နေတာ... သူမက ဒီနှစ် (၂၂)နှစ်ရှိပြီ... မင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမလား..."

"လီလန်... ငါ့ညီမက အပျိုဖော်ဝင်ခါစပဲရှိသေးတယ်... သူမက အရမ်းလှတာ... မျက်လုံးဝိုင်းပြီး တောက်ပနေတာပဲ အသားအရေကလည်း နှင်းလိုဖြူပြီး ကလေးမွေးဖို့ကောင်းတဲ့ တင်ပါးကြီးတွေလည်း ရှိတယ်... မင်းသာ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် မင်းရော မင်းကလေးတွေပါ ဘယ်တော့မှ အစားအသောက် ပြတ်လပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ရှောင်လန်... မင်းကို တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... ငါ့မှာ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံက အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တရုတ်စာဆရာမလည်းဖြစ်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိတဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူမက ပညာတတ်လေး... အားတဲ့တစ်နေ့ သူ့ကိုခေါ်လာပြီး မင်းနဲ့ ပေးတွေ့မယ်..."

"လီလန်... ငါ့ညီမရဲ့ ယောက်ျားက အခုလေးတင် သေသွားတာ... သူမက မုဆိုးမလေး... လီရှန်းဟွာထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်... ပြီးတော့ လူတွေကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာလည်း သူမ သိတယ်... ဘယ်လိုလဲ..."

လီလန် …

လီလန်အား အလားအလာရှိသော အိမ်ထောင်ဖက်များနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည့် အဘွားကြီး၊ အဘိုးကြီး တစ်အုပ်စု ဝိုင်းရံထားသည်ကို ပိုင်ကျဲ့က စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူမ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရုတ်တရက် အကျပ်အတည်းတစ်ခု ကျရောက်လာသကဲ့သို့

ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"ငါ... ငါ ဆက်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူး..."