အခန်း ၇၈

အခန်း (၇၈) တက်ကြွလှုပ်ရှားသော မုဆိုးမဖြူ၊ အမှန်တကယ် မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသည့် မုဆိုး

ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများကြားတွင် ရေပက်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဝတ်လစ်စလစ် ရေသူမလေးက လီလန်ကို ကျောခိုင်းထားလေသည်။

ထိုရေသူမက ရေချိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အသားအရေမှာ နှင်းပမာ ဖြူဖွေးချောမွေ့နေပြီး အဆီပို အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဘဲ မွေးကင်းစ သိုးပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အချိုးအစားကျနပြီး သွယ်လျကျော့ရှင်းကာ ခါးလေးမှာ လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ရှိလေသည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ တင်ပါးများမှာ ကျစ်လျစ်ပြည့်ဖြိုးနေပြီး အသည်းပုံ မက်မွန်သီးတစ်လုံးပမာ ဖြစ်နေသည်။

ရေချိုးနေစဉ် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ တင်ပါးများဆီမှ ရေလှိုင်းများ ပက်ဖြန်းထွက်လာတော့သည်။

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရေချိုးနေပြီး သူမရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်လွန်းလှသည်။

နှင်းပမာ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ၊ ချောမွေ့သော ကျောပြင်၊ ရှည်လျားသော ခြေတံများနှင့် ပြည့်ဖြိုးသော တင်ပါးများပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီလန်၏ အကြည့်များကမူ ထိုဖြူဖွေးသော တောင်တန်းကြီးနှစ်ခုဆီသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး ပါးစပ်များလည်း ခြောက်သွေ့လာတော့သည်။

"ဝိုး…ကြီးလိုက်တာ..."

မည်မျှပင် ကြီးမားနေသနည်း။

ဤသို့ပင် ဆိုရပေမည်။ အကယ်၍ မိမိသာ ပိုင်ကျဲ့နှင့် လက်ထပ်ပြီး ကလေးဆယ်ယောက် ရခဲ့လျှင်ပင်။

ကလေးတိုင်း နို့သောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ကျန်းမာဝဖြိုးစွာ ကြီးပြင်းလာရန် အာမခံနိုင်ကာ ငတ်မွတ်မည် မဟုတ်ပေ။

အစာခေါင်းပါးသော အချိန်များတွင် လီလန်သည် ၎င်းကို အစားအစာအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ငတ်မွတ်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

(စာရေးသူ be like: သောက်ကျိုးနည်း)

ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် စိုက်ကြည့်ရင်း လီလန်မှာ ညို့ယူဖမ်းစားခံထားရကာ ပါးစပ်များ ခြောက်သွေ့လာပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာလေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လန့်ဖြန့်သွားသော အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ ကျွန်တော်ပါ..."

လီလန်က အသိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဒုက္ခပါပဲ၊ အစ်မပိုင်ကျဲ့ ရေချိုးနေသည်ကို ချောင်းကြည့်နေကြောင်း သူမ သိသွားပါက မည်သို့ လုပ်ရမည်နည်း။

"ရှောင်လန်…မင်း ရောက်နေတာကိုး အထဲဝင်ခဲ့လေ၊ အပြင်မှာ အေးတယ်..."

"အစ်မ ရေချိုးနေလို့ ခဏနေ ပြီးတော့မှာ..."

အခန်းထဲမှ ပိုင်ကျဲ့၏ နူးညံ့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် ဂျုံမှုန့်များပါသော အဝတ်အိတ်ကို ယူ၍ ဧည့်ခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လီလန်သည် ထူထဲသော လိုက်ကာကြီးကို ဖယ်ကာ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

"ဦးလေးပိုင် မရှိဘူးလား..."

ဧည့်ခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် လီလန်သည် ဂျုံမှုန့်အိတ်ငယ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"တပ်ဖွဲ့က အဖေ့ကို အစည်းအဝေး ခေါ်ထားလို့၊ ခဏနေမှ ပြန်ရောက်လိမ့်မယ်..."

"အော်..."

ပိုင်ကျဲ့၏ အိပ်ခန်းထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသော မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိရင်း လီလန်က သိပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

အစ်မပိုင်ကျဲ့သည် အဘယ်ကြောင့် ဤအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရေချိုးချင်ရသနည်း။

သူတို့၏ ရွာသည် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်း၏ တောင်ခြေတွင် တည်ရှိသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် နှင်းများ ထူထပ်စွာ ကျဆင်းပြီး နှင်းမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်သောအခါ အရိုးတိုင်အောင် အေးစိမ့်လွန်းလှသည်။ အိမ်များတွင် ကန်းများဖြင့် နွေးထွေးနေသော်လည်း လူအများစုမှာ လွယ်လွယ်နှင့် ရေမချိုးကြပေ။

သူဆိုလျှင် ဇလုံတစ်လုံးထဲသို့ ရေနွေးများ ထည့်ကာ အဝတ်အစားများ ချွတ်၍ ကိုယ်ကိုသာ သုတ်လေ့ရှိသည်။

ရေချိုးရသည်မှာ အလွန်အေးလွန်းသဖြင့် အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်ပေ။

မြို့ပေါ်တွင် အများသုံး ရေချိုးခန်းများရှိပြီး ထိုနေရာတွင် ရေချိုးရသည်မှာ နွေးထွေးကာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည့်အပြင် ကျောပွတ်ပေးမည့် အဘိုးကြီးများပင် ရှိသေးသည်။

လီလန်သည် မြို့ပေါ်ရှိ ရေချိုးခန်းများသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးဘဲ ကြားသာ ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ သိပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ အစ်မပိုင်ကျဲ့မှာ သန့်ရှင်းမှုကို နှစ်သက်သူဖြစ်မည်ဟုသာ ယူဆလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးများသည် သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်စွာ နေထိုင်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်တတ်ကြသည်။

အိပ်ခန်းထဲတွင် ရေကျသံများ ပြည့်နှက်နေပြီး တံခါးအောက်မှတစ်ဆင့် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီလန်သည် ဖွဖွလေး ရှူရှိုက်လိုက်ရာ ထိုရနံ့မှာ သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

အလွန်မွှေးကြိုင်လှပြီး ရစ်မူးစေသည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ ဘယ်လို ဆပ်ပြာမျိုး သုံးနေတာလဲ၊ အရမ်းမွှေးတာပဲ..."

"မြို့ပေါ်က ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းက ဝယ်လာတဲ့ ပျားနှင့်ပန်းတံဆိပ် ဆပ်ပြာလေ..."

လီလန်သည် ထိုတံဆိပ်မှာ ရှန်ဟိုင်းမှ ထုတ်လုပ်သော ကာလကြာရှည် နာမည်ကြီး ပြည်တွင်းဖြစ် တံဆိပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီး ၎င်း၏ ခေါင်းလျှော်ရည်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

"အို… ကန်းဘေးမှာ အဝတ်အစားတွေ မေ့ကျန်ခဲ့ပြီ..."

ထိုစဉ်အိပ်ခန်းထဲမှ ပိုင်ကျဲ့၏ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှောင်လန် ဘေးခန်းကို သွားလိုက်ပါအုံး၊ ကန်းပေါ်မှာ အစ်မ အဝတ်အစားတွေ ရှိတယ် အစ်မအတွက် ယူပေးလို့ ရမလား..."

"ကောင်းပြီ..."

လီလန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထ၍ ဘေးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

တကယ်ပင် ပိုင်ကျဲ့၏ အဝတ်အစားများကို ကန်းပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။

အဖြူရောင်ဖြစ်သော ခေတ်မီ ကိုယ်ကျပ်အတွင်းခံတစ်စုံ။

တောက်ပသော အနီရောင် ဆွယ်တာအင်္ကျီနှင့် ဂွမ်းထည့်ထားသော အင်္ကျီတစ်ထည်။

"အစ်မ အဝတ်အစားတွေ ယူလာခဲ့ပြီ..."

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အော်ပြောလိုက်သည်။

တံခါးမှာ ကျွီကနဲ ပွင့်သွားပြီး သွယ်လျဖြူဖွေးသော လက်မောင်းတစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကြာစွယ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးချောမွေ့နေသော လက်မောင်းပေါ်တွင် ရေစက်များ တင်ကျန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အစ်မ ရေချိုးလို့ ပြီးတော့မယ်၊ ခဏလေး စောင့်အုံးနော်..."

လီလန်က အဝတ်အစားများကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ ပိုင်ကျဲ့က ချက်ချင်းပင် လှမ်းယူလိုက်သည်။

သူ လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။

အိမ်ထဲမှ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အား..."

"အမလေး.."

"အစ်မပိုင်ကျဲ့၊ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

လီလန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အမေ့..."

"ကြွက်ကြီး ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်..."

အိပ်ခန်းတံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားပြီး လီလန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပူနွေးသော လေငွေ့များ ရိုက်ခတ်လာသည်။

လီလန်၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် ဝါးတားတား ဖြစ်သွားပြီး အရပ်မြင့်မြင့် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်လေသည်။

မွှေးပျံ့သော ရနံ့မှာ ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။

"အစ်မ မကြောက်ပါနဲ့၊ ကြွက်က ဘယ်မှာလဲ၊ ကျွန်တော် သတ်ပေးမယ်..."

လီလန်က ပိုင်ကျဲ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ပိုင်ကျဲ့မှာ သတ္တိကောင်းပြီး ရွာထဲတွင် သူမကို မိန်းမကြမ်းဟု နာမည်ပြောင် ပေးထားကြသော်လည်း သူမကို အနိုင်ယူနိုင်သော အရာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူမက ကြွက်များကို ကြောက်တတ်သည်။

အထူးသဖြင့် ကြွက်ကြီးများကို ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာရှိ ကြွက်ကြီးများကို မီးခိုးရောင်တစ္ဆေဟုလည်း ခေါ်ကြပြီး ၎င်းတို့သည် အရှေ့မြောက်ပိုင်း မသေမျိုးငါးပါးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ရဲတင်းပြီး လူများကို လုံးဝမကြောက်ဘဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင်ပင် ရဲရဲတင်းတင်း သွားလာဝံ့ကြသည်။

ပိုင်ကျဲ့၏ အခန်းထဲတွင် ကြွက်များရှိနေသဖြင့် သူမမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး ရေမချိုးရဲတော့ဘဲ အဝတ်အစားပင် မဝတ်ဘဲ ပြေးထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟိုမှာ... ဟိုမှာ..."

ပိုင်ကျဲ့သည် အကြောက်လွန်ကာ တုန်ယင်နေရင်း အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"အစ်မ မကြောက်နဲ့ ကျွန်တော် သွားဖမ်းပေးမယ်..."

လီလန်က သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း..."

"မဟုတ်ဘူးလေ အစ်မ၊ ကျွန်တော့်ကို အဲ့လို ဖက်မထားနဲ့လေ... အစ်မက ခုလို ဖက်ထားရင် ကျွန်တော်က ကြွက်ကို ဘယ်လိုလုပ် သွားဖမ်းပေးရမှာလဲ..."

"အို..."

ပိုင်ကျဲ့သည် သူမ၏ ဖြူဖွေးပြီး ကြာစွယ်ကဲ့သို့သော လက်မောင်းများကို လီလန်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဖယ်ခွာလိုက်သည်။

လီလန်သည် နွေးထွေးပြီး ရေနွေးငွေ့များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော အိပ်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လီလန်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး အစ်မပိုင်ကျဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြသော ထောင့်ဆီသို့ ခြေဖျားထောက်ကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်၍ ကြည့်လိုက်သောအခါ။

ကြွက်က ဘယ်မှာရှိနေသနည်း။

"အစ်မ ကြွက်ကြီးက ဘယ်မှာလဲ ကျွန်တော် မတွေ့ပါလား..."

"ဒုန်း..." ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အသံနှင့်အတူ။

တံခါးက ပိတ်သွားလေသည်။

မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး မီးတောက်မီးလျှံပမာ ပူလောင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက လီလန်ကို ဖက်တွယ်လိုက်တော့သည်။

"ကောင်စုတ်လေး အစ်မက နောက်နေတာပါ... အစ်မအိမ်မှာ ကြွက်ကြီးမှမရှိတာ..."

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက်တောင် အ ရတာလဲ... မင်းက မုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ခေါင်းဆောင်၊ မုဆိုးပညာတွေ အကုန်တတ်တယ် ဆိုပြီးတော့..."

"အဲ့ဒီကြွက်ကြီးက မင်းပဲလေ..."

နူးညံ့သော လက်တစ်စုံက လီလန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"ရှောင်လန် မင်း အစ်မကို သဘောကျလား..."

"ဟွန့် ငယ်ငယ်တုန်းက အစ်မ ရေချိုးနေတာကို မင်း ချောင်းကြည့်ခဲ့တာ အစ်မ မသိဘူးများ မှတ်နေလား..."

"အစ်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မင်း သဘောကျလား..."

"နောက်ဆို မင်း ကြည့်ချင်တယ်ဆိုရင် အစ်မ မင်းကို နေ့တိုင်း ပေးကြည့်မယ်လေ ဟုတ်ပြီလား..."

"အစ်မ အဲ့လို မလုပ်ပါနဲ့..."

"ဘာလဲ မင်းက သဘောမကျလို့လား..."

"ဟွန့် အစ်မကသာ အရင်မစရင်၊ မင်းက ရွာထဲက တခြား ကောင်မတွေနောက် ပါသွားမှာပေါ့..."

"ဒီညတော့ အစ်မက မင်းရဲ့ မိန်းမပဲ..."

လီလန်က လှည့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ကျဲ့သည် သူ့အား ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမ၏ အတွင်းခံများကို ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းထက်ပင် ပိုမို ဖြူဖွေးသော တောင်တန်းကြီးများပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

သူမသည် လီလန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ကန်းပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

"ကန်းပေါ်တက်ခဲ့ အစ်မ မင်းကို ထမင်းကျွေးမယ်..."