အခန်း ၇၉

အခန်း (၇၉) မုဆိုးမကို စားရမည်... နောက်ထပ် ဝယ်ယူရေးအမှာစာလား... အချစ်ရေးနှင့် လုပ်ငန်းခွင် နှစ်ခုစလုံး ပွင့်လန်းခြင်း

“ဟူး…”

"အစ်မကောင်းလေး နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လုပ်ရအောင်..."

"အို... နောက်တစ်ခါလား... မလုပ်ပါရစေနဲ့တော့ ငါ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ..."

လီလန်သည် ကန်းပေါ်မှ ဆင်းကာ သူ၏ ခွေးရေဖိနပ်ကို စီး၍ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို တင်းကြပ်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"အစ်မပိုင်ကျဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ မုန့်ညက် တစ်ကျင်း ချန်ထားခဲ့တယ်နော်..."

"မနက်ဖြန် မိုးပျံနဂါး နောက်တစ်ကောင် လာပို့ပေးမယ်... အစ်မက အားနည်းနေတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့ လိုတယ် မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် လုပ်သမျှခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ကန်းပေါ်မှနေ၍ ပိုင်ကျဲ့က အားနည်းစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ငါးကြိမ်တောင် ဒီသားရဲကောင် ရှောင်လန်ကတော့ တကယ့်ကို သောင်းကျန်းတတ်တာပဲ..."

သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး မျက်ခွံများမှာ တွဲကျနေကာ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ခြုံ၍ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လီလန်သည် ပိုင်ကျဲ့အတွက် တံခါးကို ပိတ်ပေးခဲ့ပြီး သေချာစွာ သော့ခတ်ပေးခဲ့သည်။

အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝကို ထပ်မံပိတ်လိုက်သည်။

ယနေ့ ပိုင်ကျဲ့သည် သူ့ကို အစားအသောက်များဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးခဲ့ရာ ယခုဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် အလွန်ပင်ပန်းနေလောက်ပြီဖြစ်၍ အနားယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

သူသည် ပိုင်ကျဲ့၏ ပြတင်းပေါက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း စိတ်မချနိုင်သေးပေ။

ပြတင်းပေါက်တွင် အပေါက်တစ်ပေါက် ရှိနေသဖြင့် အပြင်ဘက်မှနေ၍ အတွင်းသို့ မြင်နိုင်နေသည်။ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် သူသည် အစ်မပိုင်ကျဲ့ ကန်းပေါ်တွင် စောင်ခြုံ၍ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ပိုင်ကျဲ့သည် ယခုအခါ သူ၏ မိန်းမဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ မည်သို့တွေးသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်လာကာ အပြင်ဘက်မှနေ၍ သူတို့ကို မြင်သွားပါက ပိုင်ကျဲ့အတွက် နစ်နာပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ကျဲ့ နစ်နာခြင်းသည် သူကိုယ်တိုင် နစ်နာရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

မဖြစ်နိုင်ပေ... မဖြစ်နိုင်ချေ။

လီလန်သည် အခန်းမကြီးဆီသို့ ပြန်သွားကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးကြီး၏ အခန်းထဲမှ အဝါရောင်သန်းနေသော သတင်းစာဟောင်း အနည်းငယ်ကို သူ ရှာတွေ့သွားလေသည်။

လီလန်သည် မီးဖိုချောင်သို့ ထပ်သွားကာ ကော်ရည်အနည်းငယ်ကို ကျိုချက်လိုက်သည်။

သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို အသုံးချကာ ပေါက်ပြဲနေသော ပြတင်းပေါက်ကို သတင်းစာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ကပ်လိုက်သည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် အိမ်များကို ထူထဲသော သစ်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြပြီး ပြတင်းပေါက်များကိုလည်း သစ်သားများဖြင့် ပြုလုပ်ကာ စက္ကူများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြသည်။ ဤအရာက လေတိုက်ခတ်မှုနှင့် အလင်းရောင်ကို တားဆီးပေးနိုင်ပြီး အိမ်ကို ဆောင်းရာသီတွင် နွေးထွေးစေကာ နွေရာသီတွင် အေးမြစေသည်။

ဆောင်းရာသီတွင် နွေးထွေးပြီး နွေရာသီတွင် အေးမြသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း ၎င်းမှာ စကားအလင်္ကာတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး တကယ့်အကြောင်းရင်းမှာမူ သူတို့တွင် ငွေကြေးမရှိသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

မြို့ပြနေလူများသည် တိုက်ခန်းများတွင် နေထိုင်ကြပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်များကို သစ်သားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း မှန်များကို အသုံးပြုကြသည်ကို လီလန် သိထားပေသည်။

မှန်ပြတင်းပေါက်တစ်ခုသည် လေတားဆီးရာတွင် သတင်းစာထက် များစွာ ပို၍ကောင်းမွန်လှသည်။

"ကောင်းပြီ၊ အခုတော့ အပြင်ကနေ အတွင်းကို မမြင်နိုင်တော့ဘူး..."

"နောက်တစ်ခါ အစ်မပိုင်ကျဲ့ ရေချိုးရင် ဘယ်သူမှ မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူသည် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိ၏။ ပိုင်ကျဲ့က စောစောကပင် ဤသို့ ပြောခဲ့သေးသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ရေချိုးချင်ပါက သူ့ကို ကြိုတင်၍ ပြောပြမည်ဟု ဆိုလေသည်။

ရေထဲတွင် ကစားနေကြသော မန်ဒရင်းဘဲမောင်နှံပမာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းလှပေသည်။

ပိုင်ကျဲ့နှင့် အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုပြီးနောက်တွင် လီလန်သည် နောက်ဆုံး၌ သူမ၏ ခံစားချက်များကို နားလည်သွားတော့သည်။

အစ်မပိုင်ကျဲ့က ဤသို့ပြောခဲ့သည်။

"ရှောင်လန် မင်းကို ငါ သဘောကျတယ်... မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ပတ်သက်မှုတွေကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း ငါ့အပေါ် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံဖို့ပဲ လိုချင်တယ်..."

"ငါ့အပေါ် မင်း ကောင်းကောင်းဆက်ဆံရင် မင်း သဘောကျသလို သွားနိုင် လာနိုင်တယ်... မင်းအတွက် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဒီကန်းအိပ်ရာကို အမြဲတမ်း သိမ်းဆည်းထားပေးပါ့မယ်..."

လီလန်သည် မည်သည့်စကားမှမဆိုဘဲ သူမကို နမ်းရှိုက်လိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အကောင်းဆုံးသော တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

အဘိုးပိုင် ပြန်မလာသေးသဖြင့် အစ်မပိုင်ကျဲ့မှာ အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသည်။ သူ တံခါးကို သော့ခတ်ထားခဲ့သော်လည်း လီလန်မှာ စိတ်ပူနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

မုဆိုးမများသည် များသောအားဖြင့် အတင်းအဖျင်းများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်တတ်ကြသည်။ အစ်မပိုင်ကျဲ့သည်လည်း မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဦးလေးပိုင်မှာ ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့နေသောကြောင့် သူတို့သည် လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လွယ်ကူစွာ ခံရနိုင်သော ပစ်မှတ်များ ဖြစ်နေကြသည်။

သူသည် ပိုင်ကျဲ့၏ နွားတင်းကုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်းနှင့် အလွတ်ဖြစ်နေပေသည်။

"အဘိုးပိုင်က အရင်တုန်းက အမဲလိုက်ခွေး တော်တော်များများကို မွေးထားခဲ့ပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အငတ်ဘေးကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး စားစရာတောင် မတတ်နိုင်တော့လို့ အကုန်လုံးကို ရောင်းချခဲ့ရတယ်... သူ့အတွက် နောက်ထပ် ခွေးအနည်းငယ် ထပ်ရအောင် ငါတို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ လိုတယ်..."

အမဲလိုက်ခြင်းအပြင် အမဲလိုက်ခွေးများသည် အိမ်စောင့်ရာတွင်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်ကြပေသည်။

သူနှင့် အစ်မပိုင်ကျဲ့တို့သည် အချင်းချင်း လုံးဝ ရိုးသားပွင့်လင်းခဲ့ကြပြီး ကန်းတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် အတူအိပ်ခဲ့ကြသောကြောင့် အစ်မပိုင်ကျဲ့မှာ သူ၏ မိန်းမဖြစ်သည်ဟု လီလန် တွေးလိုက်သည်။

ငါ၏ မိန်းမ... သူမကို ငါ သေချာကာကွယ်ပေးရမည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနာဂတ်တွင် သူက ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာရောက်ရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်ကိုစောင့်ရှောက်ရန်နှင့် အစ်မပိုင်ကျဲ့ကို ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် အဘိုးပိုင်အတွက် ကြမ်းတမ်းသော ခွေးအချို့ကို သူတို့ ရယူပေးရပေမည်။

လီလန်သည် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာကာ တံခါးကို သော့ခတ်၍ ရွာအတွင်းရှိ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူသည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်နေပြီး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

မှန်ပေသည်။ သူတို့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကလေးကို ရှင်းလင်းပြီး ယခုအခါ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သူက မပျော်ရွှင်ဘဲ နေမည်နည်း။

ဘဝဆိုသည်မှာ တိုတောင်းလှသောကြောင့် တတ်နိုင်သမျှ အချိန်လေးတွင် ပျော်ပျော်နေသင့်ပေသည်။

မီတာအနည်းငယ်ခန့် လျှောက်သွားပြီးနောက် ရွှမ်းရွှေရွာမှ မုဆိုးအိုတစ်ဦးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခင်က ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ အစည်းအဝေးတစ်ခုတွင် သူ့ကို မြင်ဖူးပေသည်။ သူသည် ကျိုးလျဲ့ရှန်း၏ အဖွဲ့မှ မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

လီလန်ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုသူသည် သူ့ကို ချက်ချင်းပင် နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ ကောင်းသော ညချမ်းပါ... ထမင်းစားပြီးပြီလား..."

လီလန်က သူ၏ ဗိုက်ကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

"စားပြီးပါပြီ အစ်မပိုင်ကျဲ့ အိမ်ကနေ အခုလေးတင် ပြန်လာတာ..."

"ဟီးဟီး... ဒီနေ့ ခံတွင်းနည်းနည်းတွေ့သွားလို့ ဗိုက်နည်းနည်း တင်းသွားတယ်..."

ရွာရှိ လူတိုင်းက လီလန်နှင့် ပိုင်ကျဲ့တို့မှာ အတူကြီးပြင်းလာကြပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိကြသည်ကို သိထားကြပေသည်။

လီလန် သူ၏ အစ်မပိုင်ကျဲ့နှင့်အတူ ညစာသွားစားခြင်းမှာ သာမန်အလည်အပတ်သွားခြင်းမျှသာဖြစ်ပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။

"စုစုပေါင်း ထမင်းဘယ်နှစ်ပန်းကန်တောင် စားခဲ့တာလဲ..."

“ငါးပန်းကန်…”

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အစားအသောက် အရမ်းကြီးတာပဲ... သူက အများကြီး စားနိုင်သောက်နိုင်တယ်... ကျင်း (၆၀၀) ရှိတဲ့ တောဝက်ဘုရင်ကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်လောက်အောင် အရည်အချင်းရှိတာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

မုဆိုးအိုကြီးက လက်မထောင်ပြကာ ပြုံး၍ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

လီလန်က မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။

ဤထမင်းငါးပန်းကန်သည် ထမင်းငါးပန်းကန် အစစ်မဟုတ်ကြောင်းကို မုဆိုးအိုကြီးအား သူ ဘယ်တော့မှ ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။

လီလန်သည် ထိုသူနှင့် စကားအနည်းငယ် ဖလှယ်ပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင်…

ထွက်ခွာတော့မည့်အချိန်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရွှီ မကြာသေးမီက ရွာထဲမှာ အမဲလိုက်ခွေး ရောင်းမယ့် မိသားစုများရှိလား..."

"အမဲလိုက်ခွေး အကြီးရော ခွေးပေါက်လေးတွေပါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အိမ်စောင့်နိုင်တဲ့ အကောင်ကြီးကြီးတွေဆိုရင် ပိုကောင်းမယ်..."

သူက ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက အမဲလိုက်ခွေးတွေ မွေးတော့မလို့လား... မင်းဆီမှာ မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေး တစ်ကောင်ရှိတယ်လို့ ငါ မှတ်မိပါတယ်..."

"ဟေးလုံအတွက် အဖော်တစ်ကောင် ရှာပေးမလို့ စဉ်းစားနေတာ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အော်... သဘောပေါက်ပြီ... ငါ့ကို စဉ်းစားခွင့်ပြုပါဦး..."

"ဒါနဲ့ စန်းဟော့ရွာက ဟူလောင်ပါးဆီမှာ မကြာသေးခင်ကမှ မွေးထားတဲ့ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးပေါက်လေးတွေ ရှိတယ်... အဲဒီအကြောင်း သူ့ကို သွားမေးကြည့်လို့ ရတယ်..."

မုဆိုးအိုကြီးက သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သတင်းအချက်အလက်များကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေးလာလေသည်။

"ကော့ကေးရှန်းလား..."

လီလန်က အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးသည် ခွေးများ၏ ဘုရင်ပင်ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းသည် ဆိုက်ဘေးရီးယား ကျားများနီးပါးခန့် ကြီးမားလှပြီး ၎င်း၏ ခံနိုင်ရည်နှင့် ပေါက်ကွဲအားမှာ တိဗက်ရှိ တိဗက်ခွေးဘီလူးများထက်ပင် ပို၍ သန်မာပေသည်။

၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားနှင့်အတူ ဤကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးသည် ခြံဝင်းအတွင်း ထိုင်နေသည့်အချိန်တွင် လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားနှင့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှုအငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်ပေသည်။ ဤအချက်မှာ ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

အိမ်နှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို စောင့်ရှောက်ရန်အတွက် လုံးဝကို ထိပ်တန်းအဆင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် လီလန်သည် အလွန်ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ချက်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးများသည် ရိုးရာအမဲလိုက်ခွေးများ မဟုတ်ကြဘဲ အမဲလိုက်ရန်အတွက် မသင့်လျော်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် ဟူလောင်ပါးသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော ခွေးမျိုးကို မွေးမြူထားရသနည်း။

သို့သော်လည်း ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းမှ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားပါက ဟေးလုံကျန်းပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ လျင်မြန်စွာပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဟေးလုံကျန်းပြည်နယ် အနောက်မြောက်ပိုင်းတွင် ဟေးဟယ် ဟုခေါ်သော မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ ရှိပေသည်။

ဟေးဟယ်မြို့သည် ဆိုဗီယက်ယူနီယံ၏ တတိယအကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်သော အာမူးပြည်နယ်၏ မြို့တော်နှင့် မီတာ ၇၅၀ ခန့်သာ ကွာဝေးပေသည်။

ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးသည် ဆိုဗီယက်ယူနီယံတွင် အတွေ့ရများသော မျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဆိုဗီယက်လူမျိုးများအတွက် ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးကို မွေးမြူခြင်းမှာ တရုတ်နိုင်ငံတွင် ဒေသခံခွေးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူခြင်းနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလများတွင် ဟူလောင်ပါးသည် နိုင်ငံအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သော သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန်သားရေများနှင့် တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များကို ရောင်းချကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့သည်။ သူသည် ပို့ကုန်လုပ်ငန်းများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ပြီး ရုရှားနိုင်ငံသို့ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိသည်။

ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေး အနည်းငယ် မွေးမြူထားခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ သဘောပေါက်ပြီ... နောက်မှ စန်းဟော့ရွာဘက်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

"ကျေးဇူးပါပဲ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရွှီ..."

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ မင်းက သိပ်သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... မင်းကျေးဇူးကြောင့် ငါ ဒီနေ့ အသား ဆယ်ကျင်းလောက် ရခဲ့ပြီးတော့ တောဝက်သားစွပ်ပြုတ် ပူပူလေးတစ်အိုး သောက်ရတော့မှာ..."

ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရွှီက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

လီလန်သည် ယခုအခါ ရွာထဲတွင် နာမည်ကြီးသူတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။

ငယ်ရွယ်သည်။ လက်ဖြောင့်တပ်သားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်မှုရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ တည်ရှိနေခဲ့သော ကျိုးလျဲ့ရှန်း၏ တောဝက်စံချိန်ကိုလည်း ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူ၏ အမဲလိုက်စွမ်းရည်များမှာ အလွန်ထူးချွန်လှသဖြင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းပင်လျှင် အရှုံးပေးခဲ့ရပေသည်။

ထိုသို့သော ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သည့် သူတစ်ဦးတွင် တောက်ပသော အနာဂတ်တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရွှီမှာ သူ့ကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ ပြုလုပ်ရန် အလွန်အလုပ်များနေခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ နောက်ပိုင်း တစ်ခုခုပေါ်လာရင် ကျွန်တော့်ကို အသိပေးပါဦး..."

လီလန်သည် စကားကို လှည့်ပတ်ပြောဆိုတတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်များမှာ သူ့အတွက် အလွန်အသုံးဝင်လှပေသည်။

အခြားသူများအတွက်မူ ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးများသည် အစားအသောက်ကြီးပြီး မွေးမြူရန် ခက်ခဲကြောင်း လူသိများကြပေသည်။

သို့သော်လည်း လီလန်တွင် စနစ်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ သူသည် နေ့စဉ်လျှို့ဝှက်သေတ္တာများကို နေ့တိုင်း ဖွင့်နိုင်ပြီး သေတ္တာများထဲတွင် သတင်းအချက်အလက်များ ပါဝင်ကာ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကိုလည်း ထုတ်ပေးနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် အိမ်တွင် တောဝက်သား ကျင်း (၁၀၀) ကျန်ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ကော့ကေးရှန်း သိုးထိန်းခွေးတစ်ကောင်ကို မွေးမြူရခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ထိုအထဲတွင် ခက်ခဲသောအရာ မရှိပေ။

လီလန် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒုတိယခေါင်းဆောင်ရွှီမှာ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ့ကို အလျင်အမြန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ... အင်း... ငါ..."

"ငါ မင်းကို အကူအညီတစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ..."

"ပြောပါ..."

လီလန်က ရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ရွှီတာ့မောင်ဆိုတဲ့ တူတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက မြို့က သံမဏိစက်ရုံမှာ ရုပ်ရှင်ပြသမားအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေတာ... သူက ရုပ်ရှင်ပြဖို့အတွက် ကျေးလက်ဒေသတွေကို မကြာခဏ သွားလေ့ရှိတယ်... မကြာသေးခင်က သူ့စက်ရုံမှာလည်း အငတ်ဘေးကြုံနေရပြီး ရိက္ခာတွေ ပြတ်လပ်နေတယ်... သူက ငါ့ကို မေးကြည့်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းထားလို့ပါ..."

"အော်... အဲဒီတောဝက်သားကျင်း(၁၀၀)ကို ခင်ဗျားရဲ့ တူဆီ ရောင်းပေးဖို့ ပြောချင်တာလား..."

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ မင်းက အရမ်းထက်မြက်တာပဲ..."

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သဘောတူတယ်... သူ့ကို ငါ့အိမ် လာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ..."