အခန်း ၈၀

အခန်း (၈၀) မက်မွန်ပန်းများ အလွန်ပေါများနေပြီး ပညာတတ်လူငယ်မလေး အိမ်ပေါက်ဝအထိ ရောက်လာခြင်း

"ရွှီတာ့မောင်..."

"ရုပ်ရှင်ပြသမားလား..."

"သူ့အလုပ်က တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ..."

မြို့ပေါ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများတွင် အလုပ်ရုံတစ်ခုတည်း၌ပင် အလုပ်သမား ရာဂဏန်းချီ၍ ရှိလေသည်။

အလုပ်ရုံ ခုနစ်ရုံ ရှစ်ရုံဆိုလျှင် လူထောင်ချီ၍ ရှိမည်ဖြစ်၏။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော အလုပ်သမားများမှာ အလုပ်ရုံထဲတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလုပ်လုပ်နေကြရပြီး သူတို့၏ နေ့စဉ် စားသောက်စရိတ်မှာ ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်သည် ကျေးလက်မှ ရိက္ခာနှင့် အသားများကို လုံလောက်စွာ မရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် စားသောက်ဆောင်တွင် အရသာမရှိသော ဟင်းရည်ကျဲများကိုသာ ကျွေးမွေးနေရရာ အလုပ်သမားများမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ပါးရိုးများပင် ချောင်ကျနေကြလေပြီ။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဖြစ်မည်မဟုတ်ချေ။

လူဆိုသည်မှာ အသက်ရှင်ရန် အစာစားရမည်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သမားများ ဝဝလင်လင်စားရမှသာ အလုပ်လုပ်ရန် ခွန်အားရှိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့တာ နှစ်ဆယ့်လေးနာရီအတွင်း ညဘက်အိပ်ချိန်ကို ဖယ်လိုက်လျှင် အလုပ်သမားများမှာ နံနက် ရှစ်နာရီခန့်တွင် အလုပ်စတင်ကြပြီး ညနေ လေးငါးနာရီခန့်တွင် အလုပ်ဆင်းကြလေသည်။

သူတို့သည် အိမ်ရာအဆောက်အအုံ၏ စင်္ကြံလမ်းတွင် ညစာချက်ပြုတ်ကြပြီး မိသားစု စားသောက်ပြီးစီးသွားချိန်တွင် အပြင်ထွက်၍ လမ်းလျှောက်ကြ၏။

အိမ်ရာအဆောက်အအုံဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော စုပေါင်းနေထိုင်ရာနေရာဖြစ်ပြီး မိသားစုတစ်စုလျှင် ဆယ်စတုရန်းမီတာကျယ်သော အခန်းငယ်လေးထဲတွင် နေထိုင်ကြရသည်။ အလုပ်သမားများသည် ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ခေါ်ဆောင်လာတတ်ကြရာ မိသားစုတစ်စုလျှင် အနည်းဆုံး လူလေးငါးယောက်ခန့်ရှိပြီး အများဆုံးမှာ ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်အထိ ရှိတတ်ကြလေသည်။

ထိုသို့သော အိမ်ရာအဆောက်အအုံ တစ်ခုတည်းမှာပင် ထိုကဲ့သို့ အခန်းငယ်ရာပေါင်းများစွာ ရှိလေသည်။

နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ တစ်ရုံတည်းတွင် ထိုသို့သော အိမ်ရာအဆောက်အအုံများစွာ ရှိနိုင်၏။

လမ်းလျှောက်ရန် နေရာမှာလည်း ထိုမျှသာ ကျယ်ဝန်းသည်။ ရာနှင့်ချီသော အလုပ်သမားများသည် ညစာစားပြီးသည်နှင့် ဇနီး၊ သားသမီးများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။

ကြီးမားလှသော လူအုပ်ကြီးမှာ ဈေးထဲရှိ လူအုပ်ကြီးပမာ မည်းမှောင်ကြပ်ညပ်နေတော့သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်များမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ လမ်းလျှောက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားလုပ်စရာဟူ၍ အဆောက်အအုံအဝင်ဝတွင် ခွေးခြေပုလေးများချကာ ထိုင်ရင်း အိမ်ရာအဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အိမ်နီးချင်းများနှင့် စကားစမြည်ပြောခြင်းသာ ရှိလေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရွှီတာ့မောင်ကဲ့သို့ ရုပ်ရှင်ပြသမားများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုပ်ရှင်ပြသမားဆိုသည်မှာ အလုပ်သမားများအတွက် လဟာပြင်ရုပ်ရှင်များ ပြသပေးရသူ ဖြစ်၏။

ရွှီတာ့မောင်ကဲ့သို့ ရုပ်ရှင်ပြသမားများမှာ စက်ရုံ၏ ပြန်ကြားရေးဌာနအောက်တွင် ရှိကြသည်။ များသောအားဖြင့် ရုပ်ရှင်ပြသနိုင်သော ဆရာတစ်ယောက်သာရှိတတ်ပြီး သူက တပည့်အနည်းငယ်ကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးလေသည်။

ထိုတပည့်များသည် အလှည့်ကျစနစ်ဖြင့် အလုပ်လုပ်ကြပြီး အချို့မှာ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ရုပ်ရှင်ပြသရန် တာဝန်ယူရကာ စက်ရုံအတွက် ကြော်ငြာပေးရင်း ဘေးပေါက်အဖြစ် ဥများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စုဆောင်းကာ အပိုဝင်ငွေ အနည်းငယ် ရှာကြလေသည်။

အချို့မှာမူ အိမ်ရာအဆောက်အအုံရှေ့ရှိ ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ပိတ်ကားကြီးနှင့် ရုပ်ရှင်ပြစက်ကို တပ်ဆင်ကာ ရုပ်ရှင်ပြစက်ပေါ်တွင် တိပ်ခွေထည့်၍ အသံဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရုပ်ရှင်စတင်လေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရာအဆောက်အအုံရှိ အလုပ်သမားမိသားစုများသည် အိမ်မှ ခွေးခြေပုလေးများကို ယူဆောင်လာကြပြီး ကလေးများကိုပါ ခေါ်ဆောင်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လဟာပြင်ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ရှုကြလေသည်။

ပြသသော ရုပ်ရှင်များမှာ အဖြူအမည်းများဖြစ်ပြီး ဇာတ်လမ်းရှည်များနှင့် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်များ နှစ်မျိုးစလုံး ပါဝင်ကာ လောင်ရှယ်၏ နာမည်တူဝတ္ထုများဖြစ်သော ကျွန်တော့်ဘဝနှင့် ဝူရွှင်၏ ဇာတ်လမ်းကဲ့သို့သော ကားများ ပါဝင်လေသည်။

အကျော်ကြားဆုံး ဇာတ်ကားများမှာမူ ဆံဖြူမလေး၊ တုံချွန်းရွေ့ နှင့် ရှန်းကန်းလင် တို့ပင် ဖြစ်၏။

ပြီးခဲ့သော နွေရာသီက မြို့မှ ရုပ်ရှင်ပြသမားတစ်ယောက်သည် ကျေးလက်ဒေသသို့ စက်ဘီးစီးကာ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ ကလေးလူကြီး၊ ကျားမ မရွေး ရုပ်ရှင်လာရောက်ပြသခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ်က ပြသခဲ့သော ဇာတ်ကားမှာ ဆံဖြူမလေး ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာသည် မြို့နှင့် ကီလိုမီတာ သုံးဆယ်ကျော် ဝေးကွာသည်။ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ခက်ခဲပြီး သွားလာရန် အဆင်မပြေချေ။ ကျေးလက်သို့ လာရောက်ရသော ရုပ်ရှင်ပြသမားများသည် ခရီးဝေးသည်ကို မနှစ်မြို့ကြသဖြင့် လာရောက်ရန် မလိုလားကြပေ။

ကံကောင်းလျှင် တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်ခန့်သာ ကြုံရတတ်သည်။

ကံမကောင်းလျှင်မူ နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်နေမှ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရတတ်လေသည်။

ရုပ်ရှင်ပြသမားများသည် များသောအားဖြင့် နွေရာသီတွင်သာ ရွာသို့ လာရောက်လေ့ရှိသည်။

လီလန်သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ ရုပ်ရှင်ပြသမား ရွှီတာ့မောင် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မကြာသေးမီက မည်သည့်ရုပ်ရှင်များ ပြသနေသည်ကို သူ မေးမြန်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံး၍ ရာသီဥတု ပူနွေးလာချိန်တွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ပိတ်ကားကြီးနှင့် ရုပ်ရှင်ပြစက် တပ်ဆင်ကာ အစ်မပိုင်ကျဲ့ကို ရုပ်ရှင်လာကြည့်ရန် ဖိတ်ခေါ်မည်ဟု သူ စီစဉ်ထားလေသည်။

အကယ်၍ ရွှီတာ့မောင်က အလွန်ဝေးသည်ဟု တွေးကာ မလာချင်ဘူးဆိုလျှင်လည်း ပိုက်ဆံပိုပေးလိုက်ရုံပင် ဖြစ်သည်။

ငွေသည် ကမ္ဘာကြီးကို လည်ပတ်စေသည်။ ငွေလုံလောက်စွာ ပေးနိုင်လျှင် မည်သည့်ကိစ္စကိုမဆို ညှိနှိုင်း၍ ရနိုင်သည်သာ ဖြစ်၏။

နွေဦးရာသီ ရောက်ရန် လပေါင်းများစွာ လိုသေးသဖြင့် လီလန်အတွက် အမဲလိုက်ပြီး ငွေရှာရန် အချိန်အများအပြား ရှိနေသေးသည်။

"တရုတ်ရိုးရာနှစ်သစ်ကူးဖို့ လဝက်ပဲ လိုတော့တယ်၊ ငါ အဲဒီအတွက် ပြင်ဆင်ရဦးမယ်..."

လီလန်သည် နှင်းများကြားမှ ဖြတ်ကာ အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

သူ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဟေးလုံ၏ ခွေးကြိုးကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟေးလုံ၊ အစ်မပိုင်ကျဲ့အတွက် အိမ်တံခါး သွားစောင့်ပေးလိုက်စမ်း... မနက်ဖြန် မနက်စာစားဖို့ မင်းကို ငါ ခေါ်လိုက်မယ်..."

ပိုင်ကျဲ့သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လီလန်အတွက် အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် ထမင်းဟင်းချက်ခြင်း အပါအဝင် အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ပေးရန် မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည်။ ဟေးလုံနှင့် သူမမှာလည်း အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်၏။

ဟေးလုံသည် သူမ၏ အနံ့ကို မှတ်မိနေပြီး သူမ မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်သည်ကိုလည်း သိထားလေသည်။

ဟေးလုံသည် နှစ်ချက်ခန့် ဟောင်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

"ဟေးလုံ အိမ်စောင့်ပေးနေရင် အစ်မပိုင်ကျဲ့ဆီမှာ ဘာပြဿနာမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လီလန်သည် ခီတန်အမဲလိုက်ခွေးဖြစ်သော ဟေးလုံကို အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိလေသည်။ ဟေးလုံသည် တောင်ပေါ်ရှိ ကီလိုဂရမ် ရာဂဏန်းရှိသော တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်ကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိရာ လူတစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်ဆိုသည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ဟေးလုံသည် ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်ရုံသာမက သတိအနေအထားလည်း အလွန်ကြီးမားသည်။ သူစိမ်းများ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြိုတင်သတိပေးသံများ ပြုလုပ်မည်သာ ဖြစ်သည်။

လီလန်၏ အိမ်သည် ပိုင်ကျဲ့၏ အိမ်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လျှင် သူသည် ဟေးလုံ၏ ဟောင်သံကို ကြားနိုင်ပြီး ထိုနေရာသို့ အမြန်ဆုံး သွားရောက်နိုင်လေသည်။

တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီး လီလန်သည် တွန်းဖွင့်ကာ သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။

သစ်သားအိမ်လေးအတွင်းမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အဝါရောင် အလင်းတန်းလေးမှာ တံခါးအကွဲကြောင်းကြားမှ ယိုစိမ့်ထွက်လာ၏။

ပိုင်ကျဲ့အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်မှာ နေ့ဝက်ခန့်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ခြောက်နာရီခန့် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်၏။

ယခု ဆယ်နာရီထိုးနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ထပ် နှစ်နာရီဆိုလျှင် သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဆောင်းရာသီတွင် အမှောင်ကျမြန်လေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချိန်ဆိုလျှင် သူ၏အဖေသည် ဒုတိယညီမနှင့် တတိယညီမတို့ကို မီးလင်းဖိုဘေးရှိ ကန်းပေါ်သို့ ခေါ်သွားကာ အိပ်ရာဝင်စေပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်သွားလိုက်လေသည်။

"အဖေ ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီကို ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ..."

သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ နှင်းများကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း လီလန်သည် သူ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ချိတ်ဆွဲရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ရှောင်လန် မင်း ပြန်လာပြီပဲ..."

လီတာ့ဟိုင်သည် သူ၏သားကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"ဘာလို့ ညစာစားပြီးတာကို ဒီလောက် နောက်ကျနေရတာလဲ... ဆရာမတုံတို့ နှစ်ယောက် မင်းကို တစ်ညလုံး စောင့်နေကြတာ..."

ထိုအခါမှသာ လီလန်သည် အခန်းထဲတွင် သူ၏အဖေမှလွဲ၍ အခြားအမျိုးသမီးနှစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ဦးကို သူ မှတ်မိလိုက်သည်။ သူမမှာ အရင်က သူ တွေ့ဖူးခဲ့သည့် ပညာတတ်လူငယ်မလေး တုံယွီရှုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ ဒုတိယညီမနှင့် တတိယညီမတို့ကို စာသင်ပေးခဲ့သည့် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ ဆရာမတုံ ဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့…

လီလန်သည် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တုံယွီရှုထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုရှည်ကာ နူးညံ့သောအမွှေးများပါသည့် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်မှာ အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေကာ ပြက္ခဒိန်ထဲရှိ အမျိုးသမီးအနုပညာရှင်များနှင့် အလွန်တူနေလေသည်။

သူမတွင် သိမ်မွေ့လှပသော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ ဖီးနစ်ငှက်မျက်လုံးများ၊ မိုးမခရွက်ကဲ့သို့ မျက်ခုံးများ၊ မြေခွေးကဲ့သို့ မျက်နှာသွယ်သွယ်နှင့် ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းလေးများကို အလှပြင်ဆင်ထား၏။ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ သွေးရောင်မရှိဘဲ ဖြူရော်နေကာ လေတိုက်လျှင်ပင် လွင့်ပါသွားနိုင်မတတ် အလွန်ပိန်ပါးနေသည်။ သူမမှာ အာဟာရချို့တဲ့နေပုံ ပေါ်လေသည်။

တုံယွီရှု၏ သပ်ရပ်ပြီး အနုပညာဆန်သော အသွင်အပြင်နှင့် မတူဘဲ သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးမှာ ကျက်သရေရှိပြီး ခေတ်ဆန်စွာ ဝတ်ဆင်ထားရာ ဤတောင်ပေါ်ရွာလေးအတွက်မူ အလွန်ထူးခြားနေပြီး သူမ၏ အပြုံးနှင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေတော့သည်။

နှစ်မီတာကျော် အကွာအဝေးမှပင် လီလန်သည် ဤလူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလှဆီရနံ့ကို ရနိုင်သေးသည်။

အလွန်မွှေးကြိုင်လှသဖြင့် မူးယစ်ချင်စရာပင် ကောင်းလှသည်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ မြို့ပြမှ လာသူနှင့်တူပြီး မြို့ကြီးပြကြီးမှ လာသူ ဖြစ်ဟန်တူလေသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် လီလန်သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ နောက်ခံကို ခန့်မှန်းမိသွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး မည်သူဖြစ်သည်ကိုလည်း သူ ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၊ ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

တုံယွီရှုသည် လီလန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၅၀…]

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၅၀…]

*ဟင်…ဒီကောင်မလေးက ငါ့ကို သဘောကျနေတာလား…*

လီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

သူနှင့် ဤပညာတတ်လူငယ်မလေးတို့မှာ တစ်ခေါက်သာ တွေ့ဖူးသေးသော်လည်း သူမက သူ့ကို သဘောကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

*ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ..မြို့ပေါ်က ပညာတတ်လူငယ်မလေးတစ်ယောက်က... တကယ်ပဲ သည်လောက်တောင် ပွင့်လင်းရဲတင်းနေတာလား…*

[ဒင်... လုအန်နာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၃၀၀…]

[ဒင်... လုအန်နာ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၃၀၀…]

*ဟင်... မဟုတ်မှလွဲရော…*

*နောက်တစ်ယောက်လား…*

*မြို့ပေါ်က ပညာတတ်လူငယ်မလေးတွေ အားလုံးက သည်လောက်တောင် ပွင့်လင်းကြတာလား…*

လီလန်သည် တုံယွီရှု၏ ဘေးရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် လီလန် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို အနည်းငယ် ဟဟထားကာ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။

နူးညံ့လှသော ဝူဒေသသုံး လေယူလေသိမ်း အသံလေးတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ မင်္ဂလာပါ..."

"ကျွန်မ နာမည်က လုအန်နာပါ..."