အခန်း ၁၇၉
Vol. 18 Ch. 179
အခန်း (၁၇၉) ဓားသင်္ချိုင်း နယ်မြေ
နင်းဖန်သည် "ကောင်းကင်ဖြတ်တောက် ဓားဆွဲထုတ်ခြင်း" ဟူသော အဆင့်မြင့်သိုင်းပညာ၏ လိုအပ်ချက် ဟာကွက်များကို အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်နိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသိုင်းပညာသည် အလိုအလျောက် ပြီးပြည့်စုံသည့်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဤမှတစ်ဆင့် အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော "တာအိုနယ်ပယ်" ၏ နက်နဲမှုကိုပါ သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။
ယခုအခြေအနေအရ ဆိုလျှင် နင်းဖန်သည် သူ့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နယ်ပယ်တစ်ခုစာ ပိုမြင့်နေသော ပြိုင်ဘက်များကိုပင် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
နောင်တစ်ချိန် သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သာ လုံလောက်သွားမည်ဆိုလျှင် သူ၏ဓားတစ်ချက် ဆွဲထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် အာကာသဟင်းလင်းပြင်၊ ကံကြမ္မာ၊ ကံတရားနှင့် အချိန်ကာလများကိုပင် ဖြတ်တောက်ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိလာပေလိမ့်မည်။
အတိုချုပ်ဆိုရလျှင် သူ၏ ဤစွမ်းရည်သည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။
"ဆယ်ရက်ကျော် ဆက်တိုက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံ ရတာ ငါ တကယ်ကို ပင်ပန်းခဲ့ပြီ"
"အခု တောင်နောက်ဘက်ကို သွားပြီး အနားယူဖို့ ဂျူနီယာညီမလေး ကို သွားရှာမယ်"
နင်းဖန်သည် ပင်မခန်းမဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ လက်နက်စင်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူ၏ခါးမှ သံဓားကို ထိုအထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်အားရစွာ တွေးတောလိုက်မိသည်။
ယခုတစ်ကြိမ် ဓားဝှက်တောင်ထိပ်သို့ သူ ပြန်လာခြင်းမှာ ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်အဆင့်မြင့် ဓားနည်းစနစ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာလည်း တဟုန်ထိုး တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် တောင်နောက်ဘက်တွင်လည်း အခြားအခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ကျင့်ကြံခြင်းကို ခဏဘေးဖယ်ထားလျှင် ဓားတစ်သောင်း၏ သင်္ချိုင်းမြေအဖြစ် လူသိများသော "ဓားသင်္ချိုင်း" မှာ အဓိကဆွဲဆောင်မှုပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာသည် ဂိုဏ်းတပည့်များက မိမိတို့နှင့် ထိုက်တန်မည့် နတ်ဘုရားလက်နက်များကို သွားရောက်ရွေးချယ်လေ့ရှိသော နေရာဖြစ်သည်။ နင်းဖန်၏ ဓားတာအိုသည် နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လက်နက်ကောင်းတစ်ခု လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လမ်းတွင် ကောက်ရထားသော သာမန်သံဓားတစ်လက်ကို ဆက်လက်အသုံးပြုနေ၍ မဖြစ်နိုင်တော့သဖြင့် တောင်နောက်ဘက်သို့ သွားခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်သုံးမျိုးကို တစ်ပြိုင်နက် ပြည့်စုံစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့မှာ သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း၊ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်ခြင်းနှင့် မောပန်းမှုများ ပြေပျောက်စေရန် သူ၏ချစ်စရာကောင်းသော ဂျူနီယာညီမလေးကို နောက်ပြောင်နိုင်ခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။
နင်းဖန်သည် မကြာမီတွင် တောင်နောက်ဘက်ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဓားသင်္ချိုင်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး တောင်ထိပ်၏ ထက်ဝက်နီးပါးကို နေရာယူထားသဖြင့် ရှာဖွေရသည်မှာ မခက်ခဲလှပေ။
သူ၏နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံကို လွှမ်းခြုံကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရပြီး အတွင်းစိတ်တွင်လည်း အံ့သြမသွားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ဤဓားသင်္ချိုင်းသည် ကျော်ကြားလှသည့် ဂုဏ်သတင်းနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။
ဤမျှဝေးကွာသော အကွာအဝေးမှပင် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများနှင့် မရေမတွက်နိုင်သော ဆန္ဒများ ရောနှောနေသည့် အဆုံးမဲ့ဓားဆန္ဒများသည် ပင်လယ်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုသင်္ချိုင်းကို အနီးကပ်ကြည့်ပါက မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်ရသမျှမှာ ဓားများချည်းသာ ဖြစ်သည်။ မီးလောင်ကျွမ်းနေသော မြေထဲသို့ စောင်းလျက်ထိုးစိုက်ထားသော သံချေးတက်ရှေးဟောင်းဓားများ၊ တောရိုင်းမြက်ပင်များအောက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြုပ်နေသော ကျိုးပဲ့နေသည့် ဓားသွားများနှင့် လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လွင့်မျောနေသည့် နတ်ဘုရားလက်နက်များ ရှိနေကြသည်။
ထိုလက်နက်များသည် ခေတ်ကာလအမျိုးမျိုးမှ ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားပြီး ခြေထောက်များ တုန်ယင်လာပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓားတာအိုသည် အခြေခံအားဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအကြောင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဤဓားများစွာသည် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေသော်လည်း ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သော သွေးဆာမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အကြံအစည်များမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့၏ သခင်ဟောင်းများအားလုံးသည် ဓားကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသဖြင့် အညံ့ခံခြင်းထက် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးခြင်းကိုသာ ပိုနှစ်သက်ကြပြီး နောက်မဆုတ်တမ်း သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၌ တိုက်ခိုက်ရေးရူးသွပ်သူများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရကာ အရန်စမသင့်ဆုံး လူများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ထိုဓားသခင်များသည် အသက်ကြီးရင့်၍ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ ကြီးကျယ်သော တိုက်ပွဲများအတွင်း ကျဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဓားများမှာလည်း ဤသတ်ဖြတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများကြောင့် ညစ်ညမ်းသွားခဲ့ကြသည်။
ယခုကဲ့သို့ များပြားလှသော ဓားများ စုစည်းလာသောအခါ ဓားသင်္ချိုင်းသည် ထူးထူးခြားခြား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး ကမောက်ကမဖြစ်နေသော ဓားဆန္ဒများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေတော့သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ထိုသင်္ချိုင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့် အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နိုင်သော်လည်း ဓားဆန္ဒကို သန့်စင်လိုကြသော ဓားကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ဤနေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် သုခဘုံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နင်းဖန်၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အရောင်တောက်ပလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"နေရာကောင်းပဲ"
ဟု ချီးကျူးပြီးနောက် သူ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
အသက်ရှူအကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဓားသင်္ချိုင်း အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ကြမ်းတမ်းသော ဓားဆန္ဒ ကို ခံစားရန် သူ၏ အာရုံငါးပါးကို အသုံးပြုကာ ဓားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။
သတ်ဖြတ်လို စိတ် များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော ထိုလက်နက်များသည် နင်းဖန်၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော အရှိန်အဝါကို အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်လိုက်ကြသည်။
ထိုအစား သူတို့သည် မျက်နှာချိုသွေးသော အတက်အကျ လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို သူ့ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့ကြ၏။
ထိုအသွင်အပြင်မှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းပြီး ဆိုးယုတ်သော အစေခံများက သူတို့၏ သခင်နှင့် တွေ့ဆုံရသကဲ့သို့ပင်။
"တော်တော်လေး အသိဉာဏ် ရှိကြတာပဲ"
နင်းဖန် အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု တတွေးလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားခဲ့၏။
ဓားသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ မြှုပ်နှံခြင်းခံထားရသော ထိုလက်နက်များအားလုံးသည် ကြီးမားလှသော ဇာစ်မြစ်နောက်ခံများ အသီးသီးရှိကြပြီး ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့ကြပြီးနောက် ၎င်းတို့၌ အသိစိတ်အနည်းငယ်ပင် ရှိနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသမျှ လူတိုင်း၏ ဓားတာအိုအဆင့်အတန်းကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ အကယ်၍သာ သာမန်တပည့်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရပါက ၎င်းတို့သည် မည်သည့်လေးစားမှုကိုမျှ ပြသလိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ မကောင်းဆိုးဝါးချီအရှိန်အဝါများဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ကြပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ နင်းဖန်နှင့် တွေ့ဆုံလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့၏ သဘောထားမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နင်းဖန်၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် အသည်းအသန်ပင် မျက်နှာချိုသွေးနေကြတော့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နင်းဖန်၏ ဓားတာအိုအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ အလွန်ပင် မျက်စိဖမ်းစားနိုင်လွန်းလှသည်။
ဤဓားများ၏ အမြင်၌ နင်းဖန်သည် မှောင်မိုက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော သင်္ချိုင်းမြေကြီးထဲသို့ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသည့် နေမင်းတစ်စင်းနှင့်ပင် တူညီနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင်ပင် လိမ္မာကျိုးနွံသွားကြသည်။
ဤခေတ်ကြီးတွင် မျက်နှာပြောင်းလဲတတ်ခြင်းမှာ လူသားများသာမက ဓားများပင်လျှင် မဖြစ်မနေ သင်ယူထားရမည့် ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဓားများက အစွန်းကုန် မျက်နှာချိုသွေးပြနေကြသော်လည်း နင်းဖန်သည် မည်သည့်ဓားကိုမျှ ဆွဲမထုတ်ခဲ့ချေ။
ထိုအစား သူသည် ဓားသင်္ချိုင်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာများဆီသို့သာ ဆက်လက်၍ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်ပိုင်းရှိ ဓားများသည် ထူးခြားမှုရှိသည်ဆိုစေဦးတော့ အဆင့်အတန်းအားဖြင့် နိမ့်ကျနေသေးသဖြင့် သူသည် ထိုဓားများကို သိပ်ပြီး အလေးမထားခဲ့ပေ။
သူ၏မျက်လုံးကို ဖမ်းစားနိုင်မည့် ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မလားဟူသော အတွေးဖြင့် သူသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာများသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူသည် ဓားသင်္ချိုင်း၏ ထက်ဝက်ခန့်အနက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နင်းဖန်သည် ဓားတစ်လက်ချင်းစီကို စိတ်ဝင်တစား လေ့လာကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် မလှမ်းမကမ်း၌ ကျိုးပဲ့နေသော လက်နက်အချို့မှာ လွင့်မျောနေရင်း လေထုထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် နင်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်ရာ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် မြေပုံတစ်ခု၏အနောက်၌ ထိုင်နေသော ကျန်းထန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုကျိုးပဲ့နေသော ဓားသွားများနှင့် လက်နက်အကြွင်းအကျန်များကို သူမ ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေစဉ်အတွင်း သူမ၏မျက်နှာမှာ ကြက်ဟင်းခါးသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှုံ့တွတွန့်လိမ်နေခဲ့သည်။
ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပုံရသဖြင့် ကျန်းထန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လာသူမှာ နင်းဖန်ဖြစ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏မျက်ဝန်းများ၌ ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ပါးစပ်လေးကို ဟကာ မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် ညည်းညူပြောဆိုလိုက်တော့သည်။
"စီနီယာအစ်ကို အဲဒီ အနံ့ဆိုးတဲ့ ဓားတွေက ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်"