အခန်း ၄၅၆

အခန်း(၄၅၆) ငါ့နှလုံးသားက မင်းကို စောင့်နေတယ်။ မင်းကတော့ မသိဘူး

ထူးဆန်းတယ်၊ တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်။

အင်မော်တယ်အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ ယွိစီက မျက်လုံးထဲမှာ ပိုက်ဆံပဲမြင်တဲ့ ဒီလောက်အားနည်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။ သူတို့နှစ်ယောက် ရုပ်ချင်းဆင်နေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ဒီလောက်အားနည်းနေတာတောင် ငါ့အကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ တွက်ချက်နိုင်တာလဲ။

ချန်ဟွိုက်အန် လုံးဝ ခေါင်းရှုပ်သွား၏။

သို့သော် ယွိစီကိုတော့ လွှတ်ပေး၍ မဖြစ်ပေ။

တစ်ဖက်လူက ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများကို လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူကလည်း လက်ရှိအချိန်တွင် ၎င်းတို့ အလုံအလောက် ရှိနေရာ သူ့ကို လရိပ်ဂိုဏ်းမှာထားပြီး သေချာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက မည်ကဲ့သို့ မိစ္ဆာဖြစ်စေ၊ ဘီလူးဖြစ်စေ သူ့နှာခေါင်းအောက်တွင် ရှိနေသရွေ့တော့ တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ ပေါ်လာမည်ပင်။

"ဟာ။ မင်း တကယ်ပဲ လရိပ်ဂိုဏ်းမှာ နေချင်သေးတာလား။ ရူးနေပြီပဲ။"

"ဟုတ်တယ်လေ။ ငါတို့ လရိပ်ဂိုဏ်းက စိတ်သဘောထားကောင်းပြီး ပါရမီရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကိုပဲ လက်ခံတာ။ လူလိမ်တွေကို လက်မခံဘူး။"

"ဘိုးဘေးကြီးသာ သူ့ကို လက်ခံမယ်ဆိုရင် ငါ ဓားကို စားပြမယ်။"

မိန်းကလေး၏ စကားများက ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကြားတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် ချောင်းဟန့်လိုက်သည့်အချိန်အထိပင်။

"အဟမ်း။ ဂိုဏ်းချုပ်လီနဲ့ ငါ ခုနကပဲ ဆွေးနွေးပြီးပြီ။ ဒီမိန်းကလေးကို လရိပ်ဂိုဏ်းမှာ ထားထားဖို့ အဆင်ပြေတယ်လို့ ငါတို့ ယူဆတယ်။ သူက မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်မှာ ဗေဒင်တွက်တာတော့ တိတိကျကျ မဖြစ်ပေမယ့် ဗေဒင်ဟောဖို့ ပါရမီတော့ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ သူက အတော်လေးလည်း ထူးခြားတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါပဲ။"

"ဘယ်လို…" တပည့်များ မှင်တက်သွားကြသည်။

ဘိုးဘေးကြီးက တကယ်ပဲ သဘောတူလိုက်တာလား။

ပြီးတော့ ဘိုးဘေးကြီးက ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဘယ်တုန်းက ဆွေးနွေးလိုက်တာလဲ။

ဂိုဏ်းချုပ်က အခုတကည်းက မျက်နှာနီရဲပြီး ခေါင်းငုံ့ထားပြီးတော့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသေးဘူးလေ။

"တော်ပြီ။ တော်ပြီ။ မင်းတို့မှာ တစ်နေ့လုံး လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူးလား။ ဒီနေ့အတွက် လေ့ကျင့်ရေး တာဝန်တွေကို ပြီးအောင် လုပ်ပြီးပြီလား။" လီကျစ်ဖျင်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များကို အေးစက်စက် အော်ငေါက်လိုက်သည်။ "စုမနေကြနဲ့။ စုမနေကြနဲ့။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် သွားလုပ်ကြတော့။"

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် တပည့်များက ငှက်များ၊ သားရဲများကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်းလက်ထောက်များသာ ငြိမ်သက်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"တန်ယွန်က ဒီမိန်းကလေးကို တော်တော် ရင်းနှီးတာဆိုတော့ သူ့ကို ခဏလောက် တန်ယွန်နဲ့အတူ နေခိုင်းလိုက်။"

ချန်ဟွိုက်အန်က တန်ယွန်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူက အခြေအနေ မမှန်ဘူး။ သူ သတိမထားမိစေနဲ့။ အခြေအနေပေးမယ်ဆို သူ့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ယူဖို့ ကြိုးစားကြည့်။"

တန်ယွန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုယွိစီက မိမိကိုယ်မိမိ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို အမှန်တကယ်ပင် မမှတ်မိတော့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရပေမည်။

သူက ဆေးပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ သူတော်စင် ယွိစီကို ကုသပေးနေသည့် လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူ အဖြေတစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်လောက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ မင်း ဒီမိန်းကလေးကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်တော့။"

ချန်ဟွိုက်အန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှာတောင် အင်မော်တယ် ယွိစီလို့ ပြောလိုက်ပေမယ့် သူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့ဘူးပဲ။

"ဟေး အကြီးအကဲ။ အားတဲ့အချိန် ဗေဒင်လာဟောခိုင်းဦးနော်။"

တန်ယွန်က သူ့ကို ခေါ်မသွားခင်အထိ နောက်လှည့်ကာ တစ်ခုခုကို တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ၅၀%တောင် လျှော့ပေးနိုင်တယ်။"

"ဒါနဲ့ အကြီးအကဲ၊ ရှင့်ရဲ့လရိပ်ဂိုဏ်းမှာ ကြမ်းတိုက်ဖို့ လူလိုသေးလား။ လစာ နည်းနည်းလေးပေးရင် ရပြီ။ ကျွန်မ... ကျွန်မ မိစ္ဆာကလေးလေးတွေကိုပါ မွေးပေးနိုင်တယ် ထင်တယ်။"

ချန်ဟွိုက်အန် - "..."

…

လူတိုင်း ထွက်သွားကြပြီးနောက် ဂိုဏ်းရှေ့တွင် လီချင်းရန်၊ ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် တစ်ဖက်တွင် ဒူးထောက်နေသော မျောက်လေးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

မျောက်လေး - "သခင်။ ကျွန်တော် သခင့်ဆီကနေ တာအိုကို သင်ယူချင်ပါတယ်။"

"ဆရာ၊ ဆရာက အဲဒီမိန်းလေးကို ဆရာ့ သဘောကျတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာသိအောင် ဗေဒင် ဟောခိုင်းခဲ့တာ..." လီချင်းရန်က အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ သူက ချန်ဟွိုက်အန်ဘေးသို့ ခြေလှမ်းလေးများဖြင့် တိုးကပ်လာကာ ကျိုးနွံစွာ ပြောသည်၊

"ကျွန်မ… ကျွန်မ ထင်တာကတော့ သူက ဆရာ့ရဲ့အသက်အရွယ်ကို တွက်ချက်ခဲ့တာ မမှန်ပေမယ့်... ဒါပေမဲ့ ဆရာ သဘောကျတဲ့သူကို ဟောတဲ့နေရာမှာတော့ တော်တော်လေး တိကျမယ်လို့ မထင်ဘူးလား။"

"တိကျတယ် ဟုတ်လား။" ချန်ဟွိုက်အန်က နားမလည်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "သူက အဝေးမှာလို့ ထင်ရပေမဲ့ မျက်စိရှေ့မှာပဲရှိနေတယ်လို့ပဲ ပြောသွားတာ မဟုတ်လား။ အဲဒါက အတိုင်းအတာ ကျယ်လွန်းပါတယ်။ လရိပ်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေတာပဲ..."

မျောက်လေး - "သခင်၊ ကျွန်တော် တကယ် တာအိုကို ရှာဖွေနေတာပါ။"

လီချင်းရန် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကြည်းမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ "ဘာလို့ သူ့ကို ထပ်ပြီး မဟောခိုင်းလိုက်တာလဲ။"

"ဗေဒင်ဟောတာကို ကိုးကားချက် အနေနဲ့ပဲ သုံးသင့်တာပါ။ အဲဒီအပေါ်မှာ အရမ်းမတွယ်တာသင့်ဘူး။ ကံကြမ္မာဆိုတာက ပုံသေမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်း သိသင့်တယ်။ ငါတို့လုပ်လိုက်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ အပြုအမူလေးတွေက အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်..." ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်တော့ ထိတ်လန့်နေသည်။ "တပည့်၊ ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ပြီ။ မင်းရဲ့ဆရာမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စ ရှိသေးလို့။"

မျောက်လေး - "သခင်..."

ချန်ဟွိုက်အန်က ဂိုဏ်းထဲ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ခြေနှစ်လှမ်း မလှမ်းရသေးခင် လီချင်းရန်၏ အသံက သူ့နောက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆရာ။"

ကောင်မလေး၏ အသက်ရှူသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

သို့သော်လည်း ၎င်းတွင် မယိမ်းယိုင်နိုင်သော သတ္တိမျိုး ပါဝင်နေသည်။

"တဲ့တိုးပဲ ပြောလိုက်ပါတော့လား။ တပည့်အပေါ်မှာ ခံစားချက်တွေ ရှိနေတာ မဟုတ်လား။"

တောင်ထိပ်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ထိုစကားစု၏ စကားလုံးတိုင်း ရှင်းလင်းနေပြီး၊ လေပြင်းများပင် မမှုတ်ထုတ်နိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းနေသည်။

၎င်းတို့၏ ပဲ့တင်သံများက တောင်များတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် ချန်ဟွိုက်အန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ "ငါက..."

သူက လီချင်းရန်ကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်မလေးက တောင်ကမ်းပါးစွန်းတွင် ရပ်နေပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံမှာ တောင်လေနှင့်အတူ လွင့်ခေါက်နေကာ ဆံပင်အနက်ရောင်များ လွင့်ပျံနေပြီး ပါးပြင်တွင် နီရဲသော အမှတ်အသား ရှိနေသည်။ သူက ခေါင်းကို ခိုင်မာစွာ မော့ထားပြီး၊ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူ့ကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ့မှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်မျိုး ရှိခဲ့လို့လဲ။" ချန်ဟွိုက်အန်၏ အသံမှာ တိုးလျနေသော်လည်း လုံးဝ ခိုင်မာခြင်း မရှိပေ။

လီချင်းရန်က နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။ "အဲဒီညက ဆရာ ကျွန်မကို ဓားသိုင်း သင်ပေးတုန်းက ထွက်သွားခါနီးမှာ ဆရာ့မျက်လုံးထဲမှာ မခွဲနိုင်မခွာရက်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိနေတာ မြင်ခဲ့တယ်။ ဆရာက တာအိုလက်တွဲဖော် မရှာတော့ဘူး။ ကျွန်မကိုပဲ နောက်ဆုံးတပည့် အဖြစ် ထားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ကျွန်မက ဆရာ့ကို တာအိုလက်တွဲဖော် မရှာတော့ဘူးလို့ ပြောတုန်းက ဆရာ့မျက်လုံးထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်လေး ရှိနေတာ မြင်ခဲ့တယ်။"

ချန်ဟွိုက်အန်က နှာခေါင်းဖျားကို အနေခက်စွာဖြင့် ပွတ်လိုက်သည်။ ငါ့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် သိသာနေတာလား။

"ပြီးတော့၊ ပြီးတော့... ချစ်သူရည်းစားရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ သိပြီးပြီ။ အဲဒါက တာအိုလက်တွဲဖော် မဟုတ်ဘူးလား။"

သူက လေထဲတွင် ဝေ့လည်နေသော ဂါဝန်စနှင့်အတူ တစ်လှမ်းချင်းစီ တိုးကပ်လာသည်။

"ဆရာ၊ ကျင့်ကြံသူတွေက စကားတည်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ ဒါဆို ဘာလို့ တပည့်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါတိုင်း ပြောတာ တစ်မျိုး၊ လုပ်တာတစ်မျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။"

စကားပြောပြီးချိန်တွင် သူ၏အသံ၌ အရှေ့ရှိ တည်ငြိမ်သော အမျိုးသားကို ကြောက်ရွံ့သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အကူအညီမဲ့ခြင်းနှင့် စနောက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

သူက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး လက်ချောင်းသွယ်သွယ်များဖြင့် အင်္ကျီအနားသတ်ကို လိမ်ကစားနေကာ ရှက်ရွံ့စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့... တကယ်လို့ ကျွန်မက မှားနေပြီး ပန်းတွေကြွေကျချင်ပေမယ့် ရေစီးကြောင်းကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့စကားတွေကို တောင်လေကပဲ မှုတ်ထုတ်သွားပါစေတော့။"

ရဲရင့်စွာ ဝန်ခံနေပြီး ရှက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သော တပည့်ငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ချန်ဟွိုက်အန်၏ စိုးရိမ်စိတ်များသည် ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အရည်ပျော်သွားသည်။

သူ လီချင်းရန် ကို စိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ဆရာ-တပည့် ဆက်ဆံရေးနှင့် စွမ်းအား ကွာခြားမှုများကြောင့် တကိုယ်တည်းသာ သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်က အမှန်တကယ်တွင် ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့် အလယ်အလတ်သာ ရှိသေးသည်။

လီချင်းရန်မှာမူ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ချင်းရန်..."

သူ၏နာမည်ကို ဆရာဖြစ်သူက ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်ပြီး ထိုအသံမှာ တောင်လေနှင့်အတူ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ နူးညံ့လှသည်။

လီချင်းရန် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မျက်တောင်များက လေထဲလှုပ်ခတ်နေသော လိပ်ပြာလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က သက်ပြင်းတစ်ခုကို ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီး လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးထောင့်နားတွင် စီးကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အင်မော်တယ်အဖြစ်တက်လှမ်းဖို့ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အကြီးမားဆုံး တားမြစ်ချက်က စွဲလမ်းမှုတွေ ထားရှိတာနဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးစေ့တွေကို စိုက်ပျိုးတာပဲ။"

ကောင်မလေး၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး ဆရာဖြစ်သူက မိမိသည် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်တွင် အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်လိုက်မိသော်လည်း သူ ပြောလိုက်သည့် စကားများမှာမူ -

"ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ မင်းက ဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရနိုင်တဲ့ စွဲလမ်းမှုတစ်ခုပဲ။"

လီချင်းရန်၏မျက်လုံးများ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူက ရှေ့တွင် ရှိနေသူကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ နေဝင်ချိန်ကဲ့သို့ နီရဲသွား၏။

"ဆရာ... ဆရာ ဆိုလိုတာက..."

"ငါ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊" ချန်ဟွိုက်အန်၏ နှုတ်ခမ်းပါးလေးများက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ငါ မင်းကို တိတ်တဆိတ် ချစ်နေတာကြာပြီ။"

ယခင်ကဆိုလျှင် စကားပြောရန် ပုံရိပ်ယောင်ကောင်မလေး စနစ်၏အကူအညီ လိုအပ်ခဲ့သည်။

ချင်းယွန်ဘုံတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ပြီးနောက် သူ တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်လာခဲ့လေပြီ။

၎င်းတို့က နှလုံးသားထဲမှလာသော စကားများ ဖြစ်ပြီ၊ အပိုတွေးစရာမလိုဘဲ အလိုလို ဖြစ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လီချင်းရန် အလွန် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူက ခေါင်းကိုသာ ငုံ့လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "ဆရာက အရမ်းကို တဲ့တိုးဆန်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး..."

ကြောက်လန့်နေသော ကြောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူက ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ဆရာက တဲ့မပြောဘူးလို့ ခုနကပဲ အပြစ်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။" ချန်ဟွိုက်အန် စနောက်လိုက်သည်။ "အခုမှ ရှက်နေတာလား။"

လီချင်းရန် အလွန်ရှက်ရွံ့သွားသဖြင့် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း ဆရာ့ကို ခိုးကြည့်မိဆဲဖြစ်သည်။

ဆရာဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ သမင်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေပြီး တောင်လေများမှာလည်း ပိုမို နူးညံ့လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆရာ..." သူ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ရာ အသံမှာ ချိုမြိန်ပြီး နူးညံ့ကာ၊ နောက်ခြင်းနှင့် ရှက်ရွံ့ခြင်းတို့ ရောနှောနေသည်။

ဖန်စွမ်းတောင်ထွတ်တွင် လွင့်ပျံနေသော တိမ်ဖြူများကြား၌ အရိပ်နှစ်ခုက လေထဲ ဘေးချင်းကပ်လျက် ရပ်တည်နေကြသည်။

အရိပ်နှစ်ခု ဘေးတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော မျောက်လေး တစ်ကောင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေ၏။

"အင်မော်တယ်... သခင်..."

မျောက်လေးက တစ်ခုခု ပြောသင့်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရှေ့က အင်မော်တယ်နဲ့ တွေ့ခွင့်ရဖို့ဆိုတာက မကြာခဏ ဖြစ်လေ့ရှိတဲ့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလေ။

သို့သော် စကားလုံးများက သူ၏လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေ၏။

ထိုအချိန်တွင် သူက မျောက်တစ်ကောင်ထက် လမ်းဘေးမှ ခွေးတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

...