အခန်း (၃၆၇-၃၆၈)

အခန်း(၃၆၇)

ဒီကြားထဲမှာ လူယုတ်မာဓါးပြအဖွဲ့ရဲ့ ဂူအောင်းစခန်းဆီ ပြန်လှည့်ကြည့်ရအောင်။ သောကတွေ ရောက်နေတဲ့ ဓါးပြတစ်ယောက်ဟာ ဘလဇဲလ်ရဲ့ အခန်းထဲကို ခြေလှမ်းတုံ့ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ ဝင်လာတယ်။

“သတင်းကောင်း ပါလာတယ်လို့ပဲ ပြောစမ်းပါ”

သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့ လေသံနဲ့ သူမက ဆိုတယ်။ “သူတို့ရဲ့ ရွှေလမ်းမကြီးကို ငါတို့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ပြီလား”

အတော်ကြာမှ အဲဒီဓါးပြဟာ သတ္တိကို မနည်းမွေးပြီး စကားစလိုက်နိုင်တော့တယ်။

“...ဟင့်အင်း... ကျွန်တော်တို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး”

ဘလဇဲလ်ဟာ ချော်ရည်တွေနဲ့ တောက်ပနေဆဲဖြစ်တဲ့ မီးသင့်ကျောက်တွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ ပလ္လင်ပေါ်ကနေ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်တယ်။

“ငါတို့မှာ ကျန်နေတဲ့ အင်အားစုရဲ့ ထက်ဝက်ကို လွှတ်လိုက်တာလေ။ သူတို့ ကျရှုံးခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ”

ဓါးပြမှာ ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိဘူး။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အသေးစိတ်ကို သေသေချာချာ မသိပါဘူး။ သူသိတာဆိုလို့ ရီနေးတားကို သွားတိုက်တဲ့ ဓါးပြတွေလိုပဲ၊ မစ်ရှင်သွားတဲ့ ဓါးပြတွေလည်း တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာတော့တာပဲ ရှိတယ်။ သူတို့အားလုံး ဆန်းဆန်းပြားပြား ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ဆုံးသွားကြတာ။

“သူတို့က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ ငါတို့ လူစာရင်းထဲမှာ အညံ့ဆုံး ဓါးပြတောင်မှ ကြယ်လေးပွင့် စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်နေတာလေ။ သူတို့က ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် နိုင်သွားတာလဲ”

ဘလဇဲလ်ရဲ့ ဆံပင်တွေဟာ ရှုပ်ပွနေပြီး သူမရဲ့ ဖလဲယားကော့ပ် ယူနီဖောင်းကြီးကလည်း ဘယ်လိုမှကြည့်လို့မရအောင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီ။ ရီနေးတား ကုမ္ပဏီကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရတဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေကြောင့် သူမဟာ အနည်းဆုံး အသက်ဆယ်နှစ်လောက် အိုမင်းသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက်တောင်မှ နိုင်အောင် မတိုက်နိုင်ပါလား။

“မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းတွေကကော။ သူတို့ ဘာလို့ အဲဒါကို အပြည့်အဝ အသုံးမချကြတာလဲ။ အဲဒီလိုဏ်ခေါင်းတွေရှိရင် သူတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းထဲကို ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ ဝင်သွားလို့ရတာပဲကို”

ဓါးပြဟာ သူ့လက်သည်းသူ ကိုက်နေမိတယ်။

“အဲဒါက ဒီလိုပါ မဒမ်... နတ်သူငယ်တွေလေ... သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို မကူညီကြတော့ဘူး”

ပထမဆုံးအနေနဲ့ အဲဒီမြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းတွေကို ဆောက်လုပ်ခဲ့တာ နတ်သူငယ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ တောအုပ်ထဲမှာ ဓါးပြတွေ သွားချင်တဲ့နေရာတိုင်းကို ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ဒီ ပေါ်တယ် လိုဏ်ခေါင်းတွေကို သူတို့က ဖန်တီးပေးထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ ရီနေးတား ကုမ္ပဏီ ရောက်လာကတည်းက ဓါးပြတွေဟာ အဲဒီပေါ်တယ်တွေကို သုံးခွင့်မရတော့ဘူး။

“တောက်”

ဘလဇဲလ်က ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဒေါသဟာ တကယ့်မီးလျှံတွေအဖြစ် တောက်လောင်လာပြီး သူမရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာ ဒီဗာကတောင် ထွက်ပေါ်လာတော့မလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

သူမကိုယ်သူမ ပြန်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ရတယ်။ “စိတ်အေးအေးထား” လို့ ကိုယ့်ဘာသာ ပြောလိုက်မိတယ်။ “အနည်းဆုံးတော့ အခုချိန်မှာ ဒီလို အဆင့်မရှိတဲ့ ဓါးပြတွေကို အားကိုးနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”

ဂူထဲမှာ ခြေသံတွေ တနင်းနင်း မြည်ဟည်းသွားပြီး လိမ္မော်ရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ စစ်သည်တော်တပ်ရင်းတစ်ခုလုံး ဘလဇဲလ်ရဲ့ အခန်းထဲကို ညီညီညာညာ ချီတက်ဝင်ရောက်လာကြတယ်။

ဒါတွေဟာ သူမရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး ဘလဇဲလ်ရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့နဲ့ ကာကွယ်ဖို့ ဖလဲယားကော့ပ်က အထူးလေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ စစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလူတွေကတော့ ဓါးပြတွေနဲ့မတူဘဲ ထိပ်တန်းစစ်သည်တော်တွေ ဖြစ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အနည်းဆုံး ကြယ်ငါးပွင့် နယ်ပယ်မှာ ရှိနေတာပါ။

“နောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” လို့ တပ်ရင်းမှူးက ဘလဇဲလ်ရဲ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

“ဒီမြေပြင်အနေအထားအတိုင်း သွားလာရတာ အခက်အခဲအချို့ ရှိနေလို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာပြီဖြစ်လို့ အသင့်အလုပ်အကျွေးပြုပါ့မယ်”

စစ်သည်တော်တွေအားလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ခြေထောက်တွေကို မြေကြီးပေါ် ပြိုင်တူ ဆောင့်နင်းလိုက်ကြတာကြောင့် လက်တစ်ဖက်ဝါနိုနဲ့ ကျန်တဲ့ဓါးပြတွေအကုန် လန့်ဖျပ်သွားကြတယ်။

“မင်းတို့ထဲက အချို့ကို တောအုပ်ထဲလွှတ်ပြီး နတ်သူငယ်တွေကို ရှာစေချင်တယ်။ သူတို့ ငါတို့ကို ဘာလို့မကူညီတော့တာလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ငါ သိချင်တယ်”

တပ်ရင်းမှူးက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး လူဆယ်ယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ထွက်ခွာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။

“မင်း၊ မင်း၊ မင်း... သွားကြတော့။ ဖလဲယားကော့ပ် ဂုဏ်တက်အောင် လုပ်ခဲ့ကြစမ်း”

* * * * * * * *

မိန်းကလေးတွေ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် မိုက်ကယ်နဲ့ သူ့ဘော်ဒါတွေဟာ နိုင်ချင်စိတ်တွေ ပိုပြီး ထက်သန်လာကြတယ်။

မိုက်ကယ်က မိန်းကလေးတွေရဲ့ ကစားစရာ မဖြစ်ချင်ဘူး။ ဇိုင်ယွန်ကလည်း ရှီနာ့ကို မရှုံးချင်ဘူး။ ဂျာကူကလည်း တစ်ပတ်လုံးလုံး အတင်းအဓမ္မ အလုပ်ခိုင်းခံရမှာကို မလိုလားဘူး။ ဖတ်ချ်ကတော့ နိုင်တာ ရှုံးတာကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ မိုက်ကယ်အပေါ် သစ္စာရှိတာကြောင့် သူလည်း နိုင်ချင်နေတာ။ ဂရီးဗ်ကတော့ အဖော်အဖြစ် လိုက်ပါလာရုံသက်သက်ပါပဲ။

“ဓါးပြတွေကို ထပ်ပြီး သွားအမဲလိုက်ကြစို့” မိုက်ကယ်က အော်ဟစ်အားပေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ မလှုပ်ရှားခင်မှာပဲ မိုက်ကယ်ဟာ အရိပ်ဝံပုလွေတစ်ကောင် ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး အဲဒီကောင်က သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကာ နောက်ဆုံးရသတင်းကို လာရောက်အစီရင်ခံတယ်။

“သခင် မိုက်ကယ်။ ဘလဇဲလ်က နတ်သူငယ်တွေရဲ့ ပုန်းအောင်းရာနေရာကို စုံစမ်းထိုးဖောက်ဖို့ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်အားစုအချို့ကို လွှတ်လိုက်ပြီဆိုတာကို အကြောင်းကြားဖို့ လာတာပါ”

ရီနေးတားရဲ့ အရိပ်အဖွဲ့ဟာ လူယုတ်မာဓါးပြအဖွဲ့ အခြေစိုက်စခန်းရဲ့ အစွန်အဖျားတွေမှာ သူလျှိုများစွာကို ဝှက်ထားခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ ဓါးပြတွေနဲ့ အသစ်ရောက်လာတဲ့ ဖလဲယားကော့ပ် တပ်ရင်းကြားက ရန်လိုမှုတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့ မစ်ရှင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေနဲ့ စကားဝိုင်းတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့တယ်။

ဒီလူဆယ်ယောက်အဖွဲ့ ဘာလုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ခံရလဲဆိုတာကို သိဖို့ သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။

“နတ်သူငယ်တွေအတွက်တော့ ငါ စိတ်မပူပါဘူး” သူက ဆိုတယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ နတ်သူငယ်တွေရဲ့ ပုန်းအောင်းရာနေရာကို မတွေ့ဖူးကြဘူးလေ။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အဲဒီရွာမှာရှိတဲ့ နတ်သူငယ်တွေအားလုံးက ရီနေးတားနိုင်ငံထဲကို ပြောင်းရွှေ့အခြေချကုန်ကြပြီဆိုတော့ ရွာထဲမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာတွေ့ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဗီရီယန်ကတော့ ဗီဗီရဲ့ အမေဖြစ်ပြီး၊ မိုက်ကယ် ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ ပစ်ဇီဘုရင်မ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ပစ်ဇီဘုရင်မဟာ နတ်သူငယ်တွေအားလုံးထဲမှာ အသန်မာဆုံး ဖြစ်ရမှာဖြစ်ပြီး တန်ခိုးအာဏာပိုင်းမှာတော့ ပင်လယ်အရှင်သခင်၊ နဂါးဘုရင်မတို့နဲ့ အဆင့်တူလောက် ရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း မိုက်ကယ်ဟာ သူမတစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်နေရအောင် ပစ်မထားချင်ဘူး။ သူ့ကြောင့်သာ နတ်သူငယ်တွေ သူတို့ရွာမှာ တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ဘဲ ကူညီမယ့်သူ မရှိဖြစ်သွားရတာလေ။

“သူမဆီ ငါသွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ အကူအညီ လိုအပ်နေမလားလို့” သူက အော့ခ်ကို ပြောလိုက်တယ်။

“ဟာဗျာ။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကကော” ဇိုင်ယွန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မြေကြီးပေါ်က ခဲလုံးကို ကန်ရင်း ပြောတယ်။

“မင်းတို့ကတော့ ဓါးပြတွေကို ဆက်ပြီး အမဲလိုက်ရမှာပေါ့” သူက သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။ “ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးတွေကိုတော့ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူးလေ”

သူ့အမေက တစ်ပတ်လုံးလုံး စိတ်ကြိုက်ခိုင်းစေနိုင်မယ့် ခွင့်ပြုချက်ရသွားမယ့် အတွေးကိုတွေးပြီး သူ တုန်လှုပ်မိသွားတယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ သူ့အမေတစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ သူတို့အားလုံးအတွက် စိုးရိမ်နေရတာ။

“ဗီရီယန်အတွက် အဲဒီလူဆယ်ယောက်အဖွဲ့ကို ငါ ရှင်းလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ မင်းတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်”

သူ့ရဲ့ အရိပ်ခွဲတွေကို သူတို့နဲ့အတူ တွဲထားပြီးသားမို့လို့ လိုအပ်ရင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူတို့ဘေးနားကို ရောက်လာနိုင်ပါတယ်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဂရုစိုက်ပါ သခင်။ ကျွန်တော်တို့တွေ အမှတ်ပြန်အသာစီးရအောင် လုပ်ထားလိုက်မယ်” ဇိုင်ယွန်က လေထဲကို လက်သီးပုန်းထိုးရင်း ပြောတယ်။

“သခင်။ ကျွန်တော် ဓါးပြတွေကို ပိုပြီး ဖမ်းထားလိုက်မယ်၊ စိတ်မပူနဲ့” ဖတ်ချ်က ပြောပေမဲ့ သူ ဒါကို အဖွဲ့အတွက် လုပ်နေတာလား၊ သူ့ကိုယ်ပိုင်အတွက် လုပ်နေတာလားဆိုတာ မိုက်ကယ် သံသယဝင်မိတယ်။

“ကျွန်တော် အိပ်မပျော်အောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ် သခင်” လို့ ဂျာကူက ဆိုတယ်။

“ဟိုဟိုဟိုး... ငါ မမှတ်မိတာကို မမှတ်မိဖို့ မကြိုးစားဘဲ မနေပါဘူး ထင်တာပဲ... ဟိုဟိုဟိုး” ဂရီးဗ်က တောအုပ်ထဲမှာ သူ့မေးရိုးတွေ တကုတ်ကုတ်နဲ့ မြည်အောင် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တယ်။

မိုက်ကယ်အနေနဲ့ သူတို့ဘာသာသူတို့ မိန်းကလေးတွေကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သဘာဝအတိုင်း သူ စိုးရိမ်နေမိဆဲမို့ ဒီပြဿနာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြေရှင်းချင်နေမိတယ်။

နိုဗာ၊ မှော်ကမ္ဘာငယ်ရဲ့ သော့ကို ဖွင့်ပေးပါဦး။

[သေချာတာပေါ့ မိုက်ကယ်။]

သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှာ မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လက်ကို သာသာလေး လှည့်လိုက်ရုံနဲ့ တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ 'ကလစ်' ဆိုတဲ့ စိတ်ကျေနပ်စရာ အသံလေးတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားကာ မိုက်ကယ်ဟာ နတ်သူငယ်တွေရဲ့ နယ်မြေထဲကို ရောက်ရှိသွားတော့တယ်။

* * * * * * * *

အရင်အတိုင်းပဲ၊ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်နေပြီး အလင်းရောင် ရနိုင်တာဆိုလို့ လင်းထိန်နေတဲ့ သစ်ပင်တွေနဲ့ မြေကြီးပေါ်က အလင်းရောင်ထွက်နေတဲ့ နွယ်ပင်တွေပဲ ရှိတယ်။

နိုဗာက နတ်သူငယ်ရွာဆီ ပြန်သွားမယ့်လမ်းကို လွယ်လွယ်ကူကူပဲ လမ်းညွှန်ပြသပေးတယ်။ ကွင်းပြင်တစ်ခုရဲ့ အလယ်မှာ အိမ်တွေနဲ့တူအောင် လုပ်ထားတဲ့ ဧရာမ မှိုကြီးတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ မြေကွက်လပ်ကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒီရွာရဲ့ ဘေးနားမှာတော့ မှိုဘုရင်ကြီးက ဝမ်းနည်းပက်လက် မျက်နှာပေးနဲ့ လှဲလျောင်းနေတာကို သူ မြင်ရတယ်။ ကြည့်ရတာ သူ့အရှင်က ကောလိပ်တက်ဖို့ ထွက်သွားလို့ အစွန့်ပစ်ခံလိုက်ရတဲ့ ခွေးလေးတစ်ကောင်လိုပဲ။

ပြီးတော့ မိုက်ကယ်ရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် အဲဒီကောင်ဟာ ဝုန်းခနဲ ထခုန်ပြီး သူ့ဆီကို ပြုံးပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြေးလာတော့တယ်။

မှိုဘုရင်ကြီးက သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောနေခဲ့တယ်။

“မင်း စိတ်ပြောင်းသွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား”

သူ မှတ်မိသလောက်တော့ မှိုဘုရင်ကြီးဟာ သူ့ရဲ့ရောက်ရှိလာမှုကို တစ်ကိုယ်လုံးနဲ့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အထီးကျန်မှုက သူ့နှလုံးသားကို ပျော့ပျောင်းသွားစေခဲ့တဲ့ ပုံပါပဲ။

“ဟေး၊ ဗီရီယန် ဒီမှာ ရှိလား” သူက မေးလိုက်တယ်။

မှိုဘုရင်ကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီးနောက် သူ့ရဲ့ မှိုဦးထုပ်လို လက်မောင်းကြီးတွေကို သုံးပြီး ရွာရဲ့အလယ်က အနိမ့်ဆုံးအိမ်ဆီကို ညွှန်ပြတယ်။ တံခါးက ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်တာကြောင့် သူမဟာ စာအုပ်တွေထဲမှာ အာရုံစိုက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းပဲဆိုတာ သိသာလှပါတယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၁)

အခန်း(၃၆၈)

"နိုဗာ၊ ငါ့ကို ခဏလောက် နတ်သူငယ်တစ်ကောင်လို သေးငယ်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ့် မန္တန်တစ်ခု ဖန်တီးပေးလို့ ရမလား"

[နားလည်ပါပြီ မိုက်ကယ်။ မန္တန်အသစ်တစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ဖန်တီးနေပါတယ်...]

နိုဗာရဲ့ စကားအဆုံးမှာပဲ သူ့ခေါင်းထဲကို မှော်ကျင့်စဉ်အသစ်တစ်ခု စီးဆင်းဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားကို ကြွက်တစ်ကောင်လောက်အထိ သေးငယ်သွားစေနိုင်တဲ့ အရွယ်အစားချုံ့မန္တန်ကို ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်တဲ့ မှော်စွမ်းအင် အချိုးအစားအတိအကျကို သိရှိသွားစေတယ်။

သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ မှော်စက်ဝိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စကင်ဖတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့... ဘွတ်... ဆိုတဲ့ အသံလေးနဲ့အတူ သူဟာ သာမန် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစာ အရွယ်အစားလေး ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။

'နတ်သူငယ်တွေ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်တဲ့အမြင်က ဒီလိုမျိုးကိုး။'

အခုလို အရွယ်အစား သေးသေးလေးနဲ့ သူတို့ရဲ့ ရွာကို မြင်ရတဲ့အခါကျမှပဲ ရွာရဲ့ ဗိသုကာလက်ရာတွေကို သူ တကယ် သဘောကျမိတော့တယ်။ မှိုတွေအကုန်လုံးက ဧရာမအဆောက်အအုံကြီးတွေလို ဖြစ်နေပြီး သူတို့ အိမ်ထောင်ပရိဘောဂအဖြစ် သုံးထားတဲ့ မှိုသေးသေးလေးတွေလည်း အများကြီး ရှိနေတာကိုး။

သူဟာ ကွင်းပြင်ရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာရှိတဲ့ အိမ်ကြီးဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လေထဲကနေ ပျံဆင်းသွားလိုက်တယ်။

တံခါးဘေးမှာပဲ ဗီရီယန်ရဲ့ နာမည်ကို ရေးထားတာမို့လို့ သူ ရောက်နေတဲ့အိမ်က မှန်ကန်ကြောင်း သိလိုက်တယ်။

သူမ စာဖတ်တာ အလုပ်ရှုပ်နေမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ဖလဲယားကော့ပ် စစ်တပ်ကြီး သူမဆီကို ချီတက်လာနေတဲ့အကြောင်းတော့ သိထားသင့်တယ်လို့ သူ တွေးမိတယ်။

"ဟေး... ကျွန်တော်ပါ ဗီရီယန်၊ မိုက်ကယ်လေ။ ဒီမှော်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို လူအချို့ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်လို့ လာသတိပေးတာပါ"

ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ ရှိမလာဘူး။

မိုက်ကယ်လည်း လောလောဆယ်တော့ ပြန်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မှိုဘုရင်က ဖလဲယားကော့ပ်က အထူးစစ်သည်တွေကို ခုခံနိုင်လောက်အောင် သန်မာတာပဲလေ။ အခြေအနေတွေ သိပ်ဆိုးဝါးလာရင် ဒီကို ချက်ချင်းလာနိုင်အောင် သူ့ရဲ့ အရိပ်ခွဲတစ်ခုပဲ ချန်ထားခဲ့ဖို့ သူ စဉ်းစားလိုက်တယ်။

သူ တယ်လီပို့နဲ့ ထွက်ခွာတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ တံခါးဆီကနေ 'ကျွိ' ဆိုတဲ့ အသံတစ်ချက်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတယ်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဗီရီယန်ရဲ့ အိမ်တံခါး ပွင့်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပေမဲ့ သူမကတော့ ရှိမနေဘူး။

"ဘယ်သူရှိလဲ" မိုက်ကယ် မေးလိုက်တယ်။

တံခါးပွင့်နေတာကို မြင်တော့ သူမအိမ်ထဲကို ဝင်ကြည့်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့တယ်။

သူ အထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ ဒီကမ္ဘာက တခြားအိမ်တွေလိုပဲ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါတဲ့ သပ်ရပ်လှပတဲ့ အိမ်တွင်းအပြင်အဆင်ကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ဧည့်ခန်းက ညာဘက်မှာရှိပြီး မီးဖိုချောင်က ဘယ်ဘက်မှာ၊ အိပ်ခန်းနဲ့ စာကြည့်တိုက်ကတော့ အရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေတယ်။

ပရိဘောဂတွေ အကုန်လုံးကို မှိုတွေနဲ့ လုပ်ထားတာကလွဲရင် သာမန်အိမ်တစ်အိမ်နဲ့ တူပါတယ်။ ကုလားထိုင်တွေ၊ စားပွဲတွေ၊ စာရေးစားပွဲတွေအပြင် နံရံတွေကလည်း မှိုဦးထုပ်ရဲ့ အတွင်းဘက် အလွှာတွေလိုပဲ အကန့်လိုက် အထစ်လိုက် ဖြစ်နေတယ်။ အရာအားလုံးကိုတော့ တိုင်တိုလေးတွေပေါ်မှာ နားနေတဲ့ လင်းထိန်နေတဲ့ ဖားလောင်းလေးတွေကနေ အလင်းရောင် ပေးထားတာပါ။

ဗီရီယန်ရဲ့ ခုတင်ဘေးမှာတော့ စာအုပ်တွေနဲ့ မှော်ပရပိုဒ်တွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ စင်မြင့်ကြီးတွေ ဝိုင်းရံထားတယ်။ ဒီစင်တွေက ဘယ်လောက်တောင် မြင့်လဲဆိုရင် မိုက်ကယ် မော့ကြည့်ရမယ့်အပြင် မှိုအိမ်ရဲ့ အပေါ်ဆုံး ဦးထုပ်အမိုးအထိကို တစ်ဆက်တည်း တက်သွားတာမျိုးပါ။

မြက်ခင်းပြင်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ခုတင်အနီးက စာရေးစားပွဲမှာတော့ ဗီရီယန်က သူမဘေးက လင်းထိန်နေတဲ့ ဖားလောင်းလေးရဲ့ အလင်းနဲ့ မှော်ပရပိုဒ်တစ်ခုကို အာရုံစိုက် ဖတ်ရှုနေတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

သူမက မိနစ်လောက်ကြာအောင် ဘာမှမတုံ့ပြန်ဘဲ နေပြီးတော့မှ နောက်ဆုံးမှာ အဲဒီမှော်ပရပိုဒ်ကို ပြန်လိပ်ပြီး စင်ပေါ်ကို ပြန်တင်လိုက်တယ်။

"မိုက်ကယ်။ ဒီကို ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ။ ရွာထဲမှာ အသားကျသွားပြီလား" ဗီရီယန်က မေးလိုက်တယ်။

"အင်း... ရပါတယ်၊ ကျွန်တော် ထွက်သွားတုန်းကအတိုင်းပဲ အရာအားလုံးက အတူတူပါပဲလား"

"မင်း ထွက်သွားတယ်" သူမက တကယ်ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ မေးတယ်။

"ထွက်သွားတာပေါ့... လွန်ခဲ့တဲ့ အပတ်အနည်းငယ်ကလေ"

"ဟင်... ငါ စာဖတ်တာကိုပဲ စိတ်ရောက်နေလို့ ထင်တယ်" သူမက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း အခုလို ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ။ မင်းရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တန်ခိုးအကြောင်းကို ငါ စကားပြောချင်နေတာ။ ဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင် ရှစ်မျိုးစလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ တန်ခိုး... သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်း အကြောင်းပေါ့"

မိုက်ကယ်ဟာ ဒီစကားလုံးကို နိုဗာကလွဲရင် ဘယ်သူ့ဆီကမှ မကြားဖူးခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်းရဲ့ တန်ခိုးအကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ပြောလာတာပဲ ဖြစ်တယ်။

"အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိလို့လား" သူက သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်းအကြောင်း ပိုသိရတော့မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

"သိတယ်။ အမှန်တော့ အဲဒါက ငါ ဒီတစ်ချိန်လုံး သုတေသနလုပ်နေတဲ့ အရာပဲ။ သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်းရဲ့ တန်ခိုးဆိုတာ တစ်ချိန်က မင်းတို့ရဲ့ လူသားဘိုးဘေးတွေ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတဲ့အရာဖြစ်ပြီး အဲဒီတန်ခိုးကြောင့်ပဲ သူတို့ဟာ ဒီကမ္ဘာရဲ့ အထွတ်အထိပ် သတ္တဝါတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာ"

'သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်းက လူသားတွေကြားမှာ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှိခဲ့တာလား။ ဒါဆို ဘာလို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီတန်ခိုးကို အသုံးပြုနိုင်ရတာလဲ။'

လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက လူသားတွေ သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်း မှော်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ပျောက်ဆုံးသွားစေမယ့် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရမယ်လို့ မိုက်ကယ် ခန့်မှန်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီအချက်ကို သူ အခုမှ ပထမဆုံး ကြားဖူးတယ်ဆိုကတည်းက ဒီအမှန်တရားဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ လူသားတွေဆီကနေ ကွယ်ပျောက်နေခဲ့တာ သေချာသလောက် ရှိနေပြီလေ။

"အဲဒီစွမ်းရည်က ဘာလို့ ပျောက်ဆုံးသွားတာလဲ။ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား"

ဗီရီယန်လည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပခုံးတွန့်ပြတယ်။ "ငါ့ဆီမှာရှိတဲ့ မှော်ပရပိုဒ်တွေထဲမှာတော့ အဲဒီအကြောင်းရင်းကို ရေးမထားဘူး။ တစ်နေ့မှာ လူသားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး တန်ခိုးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်လို့ပဲ ရေးထားတယ်"

'ဒါဟာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးကုန်တာနဲ့ ပတ်သက်နေမလားပဲ။ အဲဒီ မှော်ဝင်ပစ္စည်းကြီးကို မတူညီတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေအဖြစ် ကွဲကြေသွားစေခဲ့တဲ့ ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးတယ်လို့ ငါ မှတ်မိနေသလိုပဲ။'

ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ သူ့ရဲ့ အတွေးသက်သက်သာ ဖြစ်တာမို့လို့ အမှန်တရားကို သိနိုင်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် သုတေသနတွေ ထပ်လုပ်ရဦးမှာပါ။

ဗီရီယန်က မိုက်ကယ်ဆီကို လျှောက်လာပြီး ဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင် ရှစ်မျိုးစလုံး သူ့ဆီကို စီးဆင်းအုံကြွနေတဲ့ ပုံစံကို အံ့ဩတကြီး ငေးကြည့်နေမိတယ်။

"မင်းက ဒီကမ္ဘာရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ဖြစ်တည်မှုပဲ။ မင်းက မွေးရာပါ သံလိုက်စွမ်းအား တစ်ယောက်ပဲ" ဗီရီယန်က အံ့ဩချီးကျူးတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"သံလိုက်စွမ်းအား ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"အဲဒါက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းရဲ့ ကောင်းချီးကို ရရှိထားတဲ့လူမှာ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို ပြောတာလေ"

အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မိုက်ကယ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်သံဟာ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

သူမက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းအကြောင်းကို သိနေတာလား။

"သိတာပေါ့" ဗီရီယန်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်း တန်ခိုးရှိတဲ့ လူတွေဟာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုနဲ့ စိတ်ကြိုက် ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ အဲဒါက သူတို့ကို ငြင်းပယ်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီစွမ်းရည် ဆုံးရှုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖိုရဲ့ ကောင်းချီးတွေပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက လူသားတွေကို ဒီတန်ခိုး ပြန်ရဖို့ ကြိုးစားတာကနေ တားဆီးမရခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ဟာ ကိုယ့်အသက်ကို ရင်းပြီးတော့တောင် နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းခဲ့ကြတယ်"

မိုက်ကယ်ဟာ လူတွေ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ ဘာတွေလုပ်နေကြလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ်။

"သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းကြတယ်ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ။ ခွဲစိတ်မှုကနေတစ်ဆင့် လုပ်တာလား"

ဗီရီယန်က ခေါင်းညိတ်တယ်။ "ဟုတ်တယ်။ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကုသရေးသမားရဲ့ လက်ချက်နဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းတွေကို သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ခွဲစိတ်ထည့်သွင်းပြီး အဲဒီရဲ့ ဝှက်ဖုံးနေတဲ့ တန်ခိုးကို ရယူကြတာ။ ဒီခွဲစိတ်မှုကနေ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ လူတွေကိုပဲ ဆွဲငင်တဲ့စွမ်းအား လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့"

မိုက်ကယ်ဟာ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲကို နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်း ဘယ်လိုရောက်သွားလဲဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။ အဲဒါက ဗီရီယန် ပြောပြတဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေတာ။

သူ့အတွက်တော့ သူ ဘာမှမလုပ်ရသေးခင်မှာတင် နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို အတင်းအကျပ် တိုးဝင်လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်း တန်ခိုးမရှိတဲ့ တခြားလူတွေအတွက်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်း ထည့်သွင်းဖို့အတွက် ခွဲစိတ်မှု ခံယူရမှာပဲ ဖြစ်တယ်။

"မင်းကတော့ မွေးရာပါ သံလိုက်စွမ်းအား တစ်ယောက်ဖြစ်တာမို့လို့ ဘာပြဿနာမှမရှိဘဲ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းရဲ့ လက်ခံမှုကို ချက်ချင်း ရရှိမှာပဲ"

ဗီရီယန်က မိုက်ကယ်ကို အတိတ်က ရွှေခေတ်ကနေ ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရှေးဟောင်းပြတိုက်ပစ္စည်းတစ်ခုလိုမျိုး ငေးစိုက်ကြည့်နေတယ်။

"ဒါနဲ့ လူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းကို လက်ခံရရှိပြီးတဲ့နောက် ဘာဖြစ်မလဲ။ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး ရှိလား"

နတ်သူငယ်မလေးက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ "လူသားတွေအနေနဲ့ ဒါကို လုပ်နိုင်ဖို့ လအနည်းငယ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ချီပြီး လေ့ကျင့်ရနိုင်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ စွမ်းရည် လို့ ခေါ်တဲ့ အရာကို နိုးထစေနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒီအထူးစွမ်းရည်တွေက သာမန် မှော်မန္တန်တွေထက်တောင် ပိုမိုမြင့်မားပြီး ကျော်လွန်တယ်။ အဲဒါက မှော်စွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုသလို၊ မှော်စွမ်းအင်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကိုလည်း မခံရဘူး။ အဲဒါကို အခြား ဆွဲငင်တဲ့စွမ်းအား တွေဆီက စွမ်းရည် စွမ်းရည်တွေနဲ့ပဲ သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်တာ"

မိုက်ကယ်ဟာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း နေရာယူထားတဲ့ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းထိပ်မှာ သဟဇာတသေနတ် ကို စတင်အသက်သွင်းလိုက်တယ်။ ဒါဟာ အစတုန်းက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းကို နိုးထစေခဲ့တဲ့အရာပဲလေ။

"ပြီးတော့ နောက်ထပ် ရှိသေးတယ်" ဗီရီယန်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်တယ်။

"မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အစိတ်အပိုင်းကို နင် ကောင်းကောင်း တတ်မြောက် သခင်ပြုနိုင်ပြီဆိုရင်..."

မိုက်ကယ်ရဲ့ လက်ညှိုးထိပ်ကနေ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတာနဲ့အမျှ သူ့ရဲ့အထက်မှာ စက်ယန္တရားဆန်တဲ့ စက်ရုပ်လက်မကြီးတစ်ခုရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာပါတော့တယ်။

* * * * * * * *