အခန်း (၃၇၃-၃၇၄)

အခန်း(၃၇၃)

မိုက်ကယ်ကတော့ အရည်ပျော်နေတဲ့ သတ္တုချော်ရည်တွေနဲ့ သူ့ရဲ့ဖြစ်တည်မှု တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသက်သက် မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကြားမှာ နက်နဲစွာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသလိုပါပဲ။ ၎င်းကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မှော်စွမ်းအင် ကြိုးမျှင်တစ်ချောင်းမျှတောင် ရှိမနေဘဲ၊ တခြား ပိုပြီး ဆန်းကြယ်တဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်နေတာကိုး။

'နောက်နည်းနည်းလေးပဲ...'

သူက စိတ်ထဲကနေ ခပ်တိုးတိုး တွေးလိုက်မိတယ်။ နောက်ထပ် အားစိုက်ထုတ်မှု နည်းနည်းလောက်တင်နဲ့တင်၊ မှော်စွမ်းအင်ကို သုံးစွဲစရာမလိုဘဲ စိတ်အလိုအတိုင်း အဲဒီသတ္တုချော်ရည်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မယ်လို့ ဗီဇသိနဲ့တင် ခံစားနေရလို့ပါပဲ။

ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ ကျန်ရှိနေတဲ့ စစ်သည် ခြောက်ယောက်ကတော့ သူ့ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်စာမျှတောင် အာရုံလွှဲခွင့် ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြပါဘူး။

စစ်သည် သုံးယောက်က ခွန်အားနဲ့ ပေါက်ကွဲအားကို အဓိကထားတဲ့ ဖလဲယားကော့ပ် ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်ရင်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကနေ သူ့ဆီကို တရဟော ပြေးဝင်လာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ ဓားခုတ်ချက်တွေက လွှဲချက်ကျယ်လွန်းလှတာဖြစ်လို့၊ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တိုက်ရိုက်မထိမိရင်တောင် မြေပြင်ပေါ်မှာ ဧရာမအက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားစေလောက်အောင် ၎င်းတို့ရဲ့ စွမ်းပကားတွေက ကြောက်စရာကောင်းလှပါတယ်။

မိုက်ကယ်က ချက်ချင်းပဲ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ မှော်အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့တယ်။

ချွန်ထက်လှတဲ့ ဓားသွားတွေ သူ့ဆီ ရောက်ခါနီး စက္ကန့်ပိုင်းအလိုမှာပဲ၊ ကောင်းကင်ယံအမြင့်ကြီးကနေ မြေပြင်ပေါ်ဆီ မိုးကြိုးတွေက တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်ပါတော့တယ်။

ပြင်းထန်လှတဲ့ ပေါက်ကွဲမှုအရှိန်ကြောင့် စစ်သည် သုံးယောက်ဟာ ဘေးဘက်ဆီကို လွင့်စင်ထွက်သွားကြရရှာတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဒိန်းခနဲ ဖြတ်စီးသွားတဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းတွေကြောင့် အရေပြားတွေကနေ မီးခိုးတွေ ထွက်နေတုန်းဖြစ်ပြီး၊ ဝတ်လစ်စလစ် ဖြစ်သွားသလိုမျိုး ပူလောင်လှတဲ့ ခံစားချက်နဲ့အတူ ဘေးက သစ်ပင်တွေပေါ်ကို ဝုန်းခနဲ သွားရောက်ဆောင့်မိကြတော့တာပါပဲ။ သူတို့တွေ အတင်းရုန်းကန်ပြီး ပြန်ထဖို့ ကြိုးစားကြတဲ့ အခါမှာတော့၊ ကြွက်သားတွေက လုံးဝလှုပ်ရှားလို့မရဘဲ မိုက်ကယ်ရဲ့ မန္တန်စွမ်းအားကြောင့် စက္ကန့်ပိုင်းမျှ လေဖြတ်သလိုမျိုး တောင့်တင်းသွားကြရတော့တယ်။

မိုက်ကယ်ရဲ့ လက်ညှိုးဆီကနေ စူးရှလှတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအင်ပင်လယ်ဆီကို တိတိကျကျ ပစ်လွှတ်ခြေမှုန်းလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ ရန်သူ့အရေအတွက်က ငါးယောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။

သူ အောင်ပွဲခံဖို့အတွက် အချိန်မရခင်မှာပဲ၊ ကျန်ရှိနေတဲ့ စစ်သည် သုံးယောက်က သစ်ပင်တစ်ပင်ဆီကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးသွားကြပြီး၊ အရှိန်ကို သုံးကာ သစ်ကိုင်းတွေပေါ်ကို ပေါ့ပါးစွာ တွားတက်သွားပြီးနောက် မိုက်ကယ်ဆီကို အပေါ်စီးကနေ ငုံ့လျှိုးထိုးဆင်းလာကြပြန်တယ်။

သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ရှေးဟောင်းမှော်အစီအရင်တွေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြှင့်တင်လိုက်ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပြင်းထန်တဲ့ မီးတောက်တွေ ဝန်းရံသွားခဲ့ပြီး၊ လေပြင်းတွေကလည်း ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ထလာကာ ခန္ဓာကိုယ်တွေပေါ်မှာ မီးတောက်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လေဆင်နှာမောင်းငယ်လေးတွေကို ဖန်တီးလိုက်ကြတယ်။

ဒါကတော့ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ သိပ်ကို စမတ်ကျလှတဲ့ ဗျူဟာမြောက် ကစားကွက်ပဲ။ တကယ်လို့ မိုက်ကယ်က မီးကိုငြှိမ်းဖို့အတွက် ရေဒြပ်စင်ကို သုံးလိုက်ရင်လည်း လေဆင်နှာမောင်းကလာတဲ့ လေပြင်းက ရေကို တွန်းကန်ပစ်မှာဖြစ်ပြီး မီးကို ပိုပြီး တောက်လောင်စေလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မိုက်ကယ်က လေဆင်နှာမောင်းကို နှိမ်နင်းဖို့ မြေဒြပ်စင်ကို သုံးပြန်ရင်လည်း၊ ပြင်းထန်လှတဲ့ မီးတောက်က အဲဒီဒြပ်စင်ကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မှာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

သာမန် မှော်ဆရာတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင်တော့ ဒါက တကယ့်ကို အကျပ်ရိုက်စေမယ့် ပြိုင်ဘက်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သေချာတာတစ်ခုကတော့၊ မိုက်ကယ်က သာမန်မှော်ဆရာ မဟုတ်ဘူးလေ။

မိုက်ကယ်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ်မှာ မှော်အစီအရင်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြန်တယ်။ မှော်စွမ်းအင်တွေ အပြင်ဘက်ကို စီးဆင်းသွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက်၊ စလိုင်းမ်လိုမျိုး ပျစ်ချွဲနေတဲ့ ခရမ်းရောင်အနှစ်တွေက ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာတယ်။

မီးဒြပ်စင် လေဆင်နှာမောင်း သုံးခုက သူရှိရာဆီကို တစ်ပြိုင်တည်း ပေါင်းဆုံဝင်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ မိုက်ကယ်က အဲဒီခရမ်းရောင် အနှစ်တွေကို သူ့ရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ အရှိန်နဲ့ ဝှေ့ယမ်းပစ်လိုက်ပြီး အကြွင်းမဲ့ ကာကွယ်ရေး အကာအကွယ်စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တော့တယ်။

ပြင်းထန်လှတဲ့ မီးနဲ့ လေတွေက အဲဒီ ခရမ်းရောင်အရည်တွေနဲ့ ထိတွေ့မိသွားတဲ့ အခါမှာတော့၊ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာတဲ့ အရှိန်အဟုန်တွေက စတင်ပြီး လျော့ပါးလာတော့တာပါပဲ။ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်တွေက စပြီး ငြိမ်းအာသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တိုးတိုးလေး တောက်လောင်နေတဲ့ မီးလျှံကလေးအဆင့်ပဲ ကျန်တော့တာကိုး။ ဖျက်အားပြင်း လေဆင်နှာမောင်းကြီးကလည်း ၎င်းရဲ့ စွမ်းပကားတွေ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး၊ သာမန် လေပြေအေးကလေးအဆင့်ပဲ ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။

စစ်သည် သုံးယောက်ဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ ဘေးနားမှာ လုံးဝကို အကာအကွယ်မဲ့တဲ့ အနေအထားမျိုးနဲ့ လွင့်စဉ်ကျရောက်သွားကြပြီး၊ အံ့ဩလွန်းလို့ ဆွံ့အမှင်တက်ကုန်ကြတယ်။

ဟောဒီနေရာမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သူတို့တွေ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြတော့ပါဘူး။

အမှန်တရားကတော့ မိုက်ကယ်ဟာ ပျက်စီးခြင်းဒြပ်စင် လို့ ခေါ်ဆိုတဲ့ သိပ်ကို ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိ အဆိပ်ဒြပ်စင်မန္တန်ကို ထုတ်သုံးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဆိပ်ဒြပ်စင်ဆိုတာ လူတွေ အပေါ်ယံ သိထားကြတဲ့ သာမန်အဆိပ်မျိုးသက်သက် မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒါက ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးခြင်း၊ တန်ခိုးကျဆင်းခြင်းနဲ့ ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်ခြင်း ဆိုတဲ့ သဘောတရား ဖြစ်တာကိုး။ အဲဒီလိုနည်းနဲ့ပဲ ရန်သူတွေရဲ့ မီးနဲ့ လေဒြပ်စင်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ စွမ်းပကားတွေကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတယ်။

မိုက်ကယ်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အသင့်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သဟဇာတသေနတ်နဲ့ နောက်ထပ် စစ်သည်တစ်ယောက်ဆီကို တိတိကျကျ ပစ်ခတ်ခြေမှုန်းလိုက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်က လေးယောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။

စစ်သည်တွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်တွေ တစ်ကိုယ်လုံး နုံးချိနေပြီး မှော်စွမ်းအင်တွေ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ကြားကနေ အတင်း အားတင်းပြီး ထရပ်လိုက်ကြရပြန်တယ်။ မိုက်ကယ်က ဘာကြောင့် မမောမပန်းဘဲနဲ့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မန္တန်တွေကို အခုလိုမျိုး ဆက်တိုက် ရွတ်ဆိုနိုင်နေရတာလဲဆိုတာကို သူတို့တွေ လုံးဝ မတွေးတတ်တော့ပါဘူး။

သူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးပိတ် အဆုံးစွန်စွမ်းအားအနေနဲ့ အားလုံး စုပေါင်းပြီး နောက်ထပ် ပေါင်းစပ်မန္တန်တစ်ခုကို ထပ်မံဖန်တီးလိုက်ကြတော့တယ်။

"မဟာမီးလျှံတံဆိပ်တော်..."

သူတို့က တစ်ပြိုင်တည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။

စစ်သည်တွေဟာ မိုက်ကယ်ကို ဗဟိုပြုပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပတ်ရင်း ထူးဆန်းတဲ့ ဓားကွက်တွေကို စတင်ဖော်ထုတ်လာကြတယ်။ သူတို့က ဓားတွေကို အားသွန်ခွန်စိုက် ယမ်းခါပြီး ထိုးနှက်ကြသလိုမျိုး၊ မြေပြင်ပေါ်မှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ မှော်အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် ခြေထောက်တွေကို အတင်းဆွဲရင်း ဆန်းကြယ်စွာ လှုပ်ရှားလာကြတာကိုး။

သူတို့တွေ လျှို့ဝှက်စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တာနဲ့အမျှ၊ ခြေဖဝါးအောက်ကနေ ဧရာမ မီးတောက်ကြီးတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး၊ မိုက်ကယ်ကို အလယ်မှာ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ပူလောင်လှတဲ့ မီးတံတိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါတော့တယ်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အဲဒီစစ်သည်တွေဟာ မြင့်မားလှတဲ့ မီးတံတိုင်းကြီးထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြပြီး၊ အကာအကွယ်တံတိုင်းအတွင်းထဲမှာ အရှိန်နဲ့ ကူးခတ်နေတဲ့ ဥက္ကာပျံလိုမျိုး မီးတောက်လုံးကြီးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတယ်။

အရှိန်ပြင်းလှတဲ့ ဥက္ကာပျံတွေထဲက တစ်ခုက မိုက်ကယ်ဆီကို တဟုန်ထိုး ထိုးဆင်းလာခဲ့တာကြောင့်၊ သူ သေသေချာချာ အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီအခါ ဥက္ကာပျံရဲ့ ထိပ်ဖျားမှာ ချွန်ထက်လှတဲ့ ဓားသွားပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ တိုက်မိတဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့တင် သူ့ကို ချဉ်းကပ်ထိုးစိုက်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာကို ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်လိုက်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သေချာတာတစ်ခုကတော့၊ မိုက်ကယ်ရဲ့ အရေပြားပေါ်မှာ သက်တံရောင် ဒိုင်းကာတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အဲဒီမီးတောက်ဥက္ကာပျံကို ဘေးဘက်ဆီကို လွှင့်စင်ထွက်သွားစေခဲ့တယ်။ ကံမကောင်းစွာပဲ အဲဒီမီးတောက်က မီးတံတိုင်းထဲကိုပဲ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ တိုက်မိတုန်းက ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတဲ့ မီးတောက်တွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းလိုက်ပြန်တယ်။

အဲဒီနောက်မှာတော့ နောက်ထပ် ဥက္ကာပျံတစ်ခုက မိုက်ကယ်ဆီကို အရှိန်နဲ့ ဆောင့်ဝင်လာပြန်တယ်၊ ပြီးတော့ နောက်ထပ်တစ်ခု၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ နောက်ထပ်တစ်ခု၊ နောက်ပြီးတော့လည်း နောက်ထပ်တစ်ခု...။

ဒီဥက္ကာပျံ လေးခုဟာ မိုက်ကယ်ရဲ့ သဟာဇာတအကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အတွက်၊ မဆုတ်မနစ်တဲ့ ဇွဲနဲ့ တရစပ် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့အတွက် ကံဆိုးတာကတော့၊ အဲဒီအကာအကွယ်ကြီးဟာ အက်ကြောင်းထင်မယ့် အရိပ်အယောင်မျှတောင် မရှိဘဲ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုလိုမျိုး မတ်မတ်ကြီး တည်ရှိနေတုန်းပါပဲ။

မိုက်ကယ်က သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးမှာ သဟဇာတသေနတ် နောက်တစ်ခုကို ထပ်မံပြီး စွမ်းအင်ဖြည့်လိုက်ကာ၊ လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူ့ဆီကို ရမ်းသန်းဆောင့်ဝင်လာနေတဲ့ တောက်လောင်နေတဲ့ ဥက္ကာပျံတွေဆီကို ချိန်ရွယ်လိုက်တော့တယ်။

သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပုံသေမရှိဘဲ လူးလာတုံ့ပြန် ကူးခတ်နေတာဖြစ်လို့၊ တိတိကျကျ ချိန်ရွယ်ရတာကို တကယ်ပဲ အာရုံစိုက်ရ ခက်ခဲစေတယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ သူ့ရဲ့ဘေးမှာ နိုဗာ ရှိနေတာလေ။

[မင်းရဲ့ မြင်ကွင်းအာရုံခံစနစ်ထဲမှာ အလိုအလျောက် ပစ်မှတ်ချိန်စနစ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်ပြီ...]

ဒီမှာတင် မိုက်ကယ်က အရင်ကမ္ဘာက ဂိမ်းတွေထဲက ပုံစံမျိုးလိုပဲ သူ့ရဲ့ မြင်ကွင်းထဲမှာ ဒိုင်ယာဂရမ်တစ်ခု ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ဥက္ကာပျံ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ရောက်ရှိလာမယ့် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ပစ်မှတ်အမှတ်အသားကလေး ဝင်းခနဲ ပေါ်လာတယ်။

သူက သေသေချာချာ ချိန်ရွယ်ထားပြီး အချိန်ကိုက်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ၊ စနစ်ရဲ့ အချက်ပြချက်အတိုင်း ချက်ချင်း ပစ်ခတ်လိုက်တော့တယ်။

သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးကနေ စူးရှတဲ့ အလင်းတန်း ထွက်ခွာသွားတဲ့ အချိန်နဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ၊ မိုက်ကယ်ဟာ စိတ်ထဲကနေ မသိစိတ်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တွန်းအားတစ်ခုကို ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရမိတယ်။

အဲဒါက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတာဖြစ်ပြီး၊ ဦးနှောက်ထဲမှာ တိကျတဲ့ စာကြောင်းမျိုး ပေါ်မလာတဲ့ အတွေးမျိုးတွေထဲက တစ်ခုပါပဲ။ ဒါက အတွေးအမြင်တွေ အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်သွားတာမျိုး၊ ဦးနှောက်ထဲက အာရုံကြောဆဲလ်တွေ တောက်လောင်သွားတာမျိုး သက်သက်ပါပဲ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မြေပြင်ပေါ်က အရည်ပျော်နေတဲ့ သတ္တုချော်ရည်တွေက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံပြီး လှုပ်ခတ်သွားပြန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့၊ ယခင် တည်နေရာကနေ အနည်းဆုံး တစ်လက်မလောက်အထိ အထက်ကို မြင့်တက်သွားနိုင်တဲ့အထိ လှုပ်ရှားမှုက သိသိသာသာကို စွမ်းအားပါသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

မိုက်ကယ် ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီ။ ဒီသတ္တုချော်ရည်တွေကို လှုပ်ရှားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်တာက သူကိုယ်တိုင်ပဲဆိုတာ သူ ခံစားမိလိုက်တာကိုး။ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့် ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်လို့ အခုလိုမျိုး ဖြစ်ပျက်သွားလဲဆိုတာကိုတော့ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း မသိသေးပါဘူး။

သဟဇာတသေနတ် ရဲ့ ဖောက်ထွင်းအလင်းတန်းက လျှပ်စီးလို ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ပြေးဝင်လာတဲ့ ဥက္ကာပျံတွေထဲက တစ်ခုကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားတော့တယ်။ ဝုန်းခနဲ မီးတောက်တွေ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး အနောက်က စစ်သည်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေါ်လာစေခဲ့တယ်။

အဲဒီလူက ပြင်းထန်လှတဲ့ ပစ်ခတ်မှုကြောင့် အင်အားတွေ လုံးဝချည့်နဲ့သွားခဲ့ရပြီး အဝေးဆီကို လွင့်ထွက်သွားရရှာတော့တာပဲ။

အခုဆိုရင် နောက်ထပ် သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။

ဥက္ကာပျံတွေက သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်ဒိုင်းကို မနားတမ်း ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေကြတုန်းမှာပဲ၊ သူဟာ ခုနက ခံစားလိုက်ရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအင်ခံစားချက်ကို ထပ်မံပြီး ပုံဖော်ဖို့အတွက် အတင်းအကျပ်ကို ကြိုးစားနေမိတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ သတ္တုချော်ရည်တွေကို အဏုမြူတစ်စိတ်စာလောက်တောင် ထပ်မံပြီး လှုပ်ရှားအောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူး ဖြစ်နေပြန်တယ်။

'ဖြစ်နိုင်တာက... ငါ့ရဲ့ သဟဇာတသေနတ် ကို ထုတ်သုံးဖို့ လိုအပ်နေတာနေမှာ...'

သူက စိတ်ထဲကနေ အမြန်တွေးလိုက်မိတယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ပစ်ခတ်မှုတစ်ခုအတွက် စွမ်းအင်တွေကို ထပ်မံပြီး ဖြည့်တင်းလိုက်တော့တယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းမျှအကြာမှာတော့၊ သူက လက်ကို ညာဘက်က လွတ်နေတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုဆီကို အမြန်ရွှေ့လိုက်ပြီး အလင်းတန်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ရမ်းသန်းလှုပ်ရှားနေတဲ့ ဥက္ကာပျံတွေထဲက တစ်ခုကို တိတိကျကျ ဒိန်းခနဲ ထပ်မံထိမှန်သွားပြန်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ မိုက်ကယ် တစ်ခုခုကို ထပ်ပြီး ခံစားလိုက်ရမိတယ်။ သတ္တုချော်ရည်တွေ ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားသွားပြန်ပါပြီ။

အရင်တစ်ခေါက်လောက် မပြင်းထန်လှဦးတော့၊ သူ အဲဒါကို နည်းနည်းလောက်တော့ ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူ အချိန်ထပ်ပြီး ဖြုန်းမနေတော့ဘဲ၊ သဟဇာတသေနတ် ရဲ့ နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထပ်မံပြီး ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်လိုက်ရာ၊ နောက်ထပ် ပြေးဝင်လာတဲ့ ဥက္ကာပျံတစ်ခုကို တိတိကျကျ ထိမှန်ခြေမှုန်းလိုက်ပြန်တယ်။

ဒီမှာတင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ဖြစ်ပျက်ပြန်တယ်။ သတ္တုချော်ရည်တွေ ထပ်မံပြီး လှုပ်ရှားသွားပြန်ပါပြီ။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်ကို သူ စနစ်တကျနဲ့ ဆက်တိုက် လုပ်ဆောင်နေတာနဲ့အမျှ၊ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ခံစားချက်ကြီးနဲ့ ပိုမိုပြီးတော့ တစ်သားတည်း ဖြစ်လာသလိုမျိုး ခံစားရတယ်။ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက်သာ ထပ်ပြီး လုပ်ဆောင်လိုက်ရင်၊ စိတ်အလိုအတိုင်း အဲဒီသတ္တုချော်ရည်တွေကို တစ်နည်းနည်းနဲ့ အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မယ်လို့ သူ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ခံစားနေရလို့ပါပဲ။

ဒီလိုအပ်ချက်ကြောင့် စိတ်အားထက်သန်မှုတွေ လျှံထွက်လာခဲ့ပြီး၊ မိုက်ကယ်က နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထပ်မံပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ စစ်ကွက်ထဲက နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ ဥက္ကာပျံကြီးကို တိတိကျကျ ထိမှန်ပေါက်ကွဲသွားပါတော့တယ်။

"နောက်နည်းနည်းလေးပဲ..."

မိုက်ကယ်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့၊ သူ့ရဲ့ရှေ့မှာ ဘာဥက္ကာပျံမှ ကျန်မနေတော့ပါဘူး။ အင်အား ဆယ်ယောက်အပြည့်ရှိတဲ့ ဖလဲယားကော့ပ် စစ်တသည်တစ်စုဟာ သူ့ရဲ့လက်ချက်နဲ့တင် လုံးဝ ခြေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီလေ။

"မဟုတ်သေးဘူးလေ..."

မိုက်ကယ်က တကယ့်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ မြေပြင်ကို ဒေါသတကြီး ကန်ကျောက်မတတ် လေသံမျိုးနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၂)

အခန်း(၃၇၄)

မိုက်ကယ်က လေထဲကို သဟဇာတသေနတ် တစ်ချက်ပစ်ဖောက်ပြီး သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ သတ္တုချော်ခဲကြီးက လုံးဝရွေ့မလာခဲ့ဘူး။

နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ စစ်သားတွေကို နှိမ်နင်းပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ တိုက်ပွဲကြောင့် တက်ကြွနေတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေက လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။

"ငါ သိပ်နီးစပ်သွားတာကို" သူက တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်တယ်။ အနိုင်ယူဖို့ ရန်သူတွေ ဒီထက်ပိုပြီး မရှိတော့တဲ့အတွက် သူ စိတ်တိုမိတာ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မယ်။

သူဟာ တောအုပ်ထဲက မြေပြင်ပေါ်ကို ပစ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ ဖလဲယားကော့ပ် စစ်သားတစ်ဒါဇင်နီးပါး သတိမေ့မြောပြီး လဲလျောင်းနေကြတယ်။

ဒီမှာတင် သူ့ဘေးနားတင် လေထုထဲမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဝုန်းဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ခရမ်းရောင်ဆံပင်နဲ့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်တဲ့ နတ်သူငယ်အိုကြီးတစ်ဦးရဲ့ ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

ဗီရီယန်က တောအုပ်ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မိုက်ကယ်ရဲ့ ပတ်ပတ်လည် မီတာသုံးဆယ်ဝန်းကျင်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ၊ တူးခြစ်ပြာကျနေတဲ့ သစ်ပင်တွေနဲ့ ချုံပုတ်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မိုက်ကယ်ကြောင့်သာ မီးက ဒီလောက်အကွာအဝေးအတွင်းမှာပဲ ငြိမ်းသွားတာပေါ့ မဟုတ်ရင် သူတို့ရဲ့ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်စီးယိုင်နဲ့သွားနိုင်တယ်။

တိုက်ပွဲနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ ရလဒ်အပေါ် သိပ်ကျေနပ်ပုံမရဘူး။

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လို့ သူမက သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်။ "ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်သားတစ်ဒါဇင်နီးပါးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတာ မလွယ်လှဘူးပဲ"

သူမက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာဖြစ်ပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပုံရတယ်။

"သူတို့ ဘာလို့ အယောက်နှစ်ဆယ်လောက် မလွှတ်လိုက်ကြတာလဲ" မိုက်ကယ်က ကောင်းကင်ကြီးကို ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။

ဗီရီယန်က ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မေးလိုက်တယ်။

"ဟိုဟာကြောင့်လေ" သူက အရည်ပျော်နေတဲ့ ဓားသွားကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မြေပြင်ပေါ်က ပုံသဏ္ဌာန်မမှန်တဲ့ သတ္တုလုံးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ နိုးထလာတော့မလို ခံစားလိုက်ရလို့"

အဲဒီဖြစ်စဉ်အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်ကတော့ ဒါဟာ စွမ်းရည်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

ဒီကမ္ဘာမှာ အရာဝတ္ထုတွေကို စိတ်နဲ့ရွှေ့တဲ့ပညာက သိပ်ကို ရိုးရှင်းတဲ့ မန္တန်အမျိုးအစားတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို အောင်မြင်ဖို့အတွက် မှော်ဝိုင်းတစ်ခုနဲ့ မှော်စွမ်းအင် အမြဲတမ်း လိုအပ်တယ်။ ဒါက ဒီကမ္ဘာရဲ့ သဘာဝနိယာမပဲ။

သို့ပေမဲ့ သူကတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဘယ်မှော်စွမ်းအင်ကိုမှ မသုံးဘဲ အဲဒီသတ္တုချော်ခဲကြီးကို လှုပ်ရှားစေနိုင်ခဲ့တယ်။ အကယ်၍ မှော်စွမ်းအင်ကသာ အဲဒီသတ္တုကို လှုပ်ရှားစေခဲ့ရင် သူ မြင်ရမှာဖြစ်သလို ခံစားရမှာလည်း သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။

သူ သဟဇာတသေနတ် စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး ပစ်ခတ်လိုက်တဲ့အချိန်ကျမှသာ အဲဒီအစွမ်းက အသက်ဝင်လာတယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ဒီအမှန်တရားကို ပိုပြီး ထင်ရှားစေတယ်။

"ဒါက... ဒါက..." ဗီရီယန်က ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောချင်နေတာပါ။ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းခြင်းရဲ့ ပထမအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာကို တန်ခိုးတစ်ခု နိုးထလာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့အရာပဲ။ ပါရမီရှင် လူသားတွေတောင် ဒီလိုမျိုး မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်က မွေးရာပါ သံလိုက်စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် ဆိုတာကို သူမ သတိရသွားတယ်။ သာမန်စည်းကမ်းတွေက သူ့အတွက် အကျုံးမဝင်ဘူးလေ။

"ဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းရည် စတင်နိုးထလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" သူမက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"အဲဒီထဲမှာ ထူးခြားတာမျိုး ရှိလား။ ထူးဆန်းတဲ့ အစွမ်းမျိုးကော ကြုံခဲ့ရလား"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။

"မရှိပါဘူး။ သတ္တုချော်ခဲကြီးအပေါ် ငါထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာက ခဏလေးတင်မို့ ဘာကြောင့် လှုပ်ရှားသွားလဲဆိုတာ သေချာသဘောမပေါက်လိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါသာ ပိုပြီး လေ့ကျင့်ခွင့်ရမယ်ဆိုရင် အဖြေကို ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ခံစားရတယ်"

ဗီရီယန်က အကြောင်းအရာတွေကို စဉ်းစားတွေးတောလိုက်တယ်။

"တိုက်ပွဲရဲ့ ဖိအားတွေကြောင့်ပဲ မင်းရဲ့ တန်ခိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးထလာစေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သဟဇာတသေနတ် စွမ်းရည်ကို သုံးတဲ့အချိန်ကျမှသာ အဲဒါကို ခံစားလိုက်ရတာလို့ ပြောတယ်မလား။ အရင်က ဘာလို့မခံစားရဘဲ အခုကျမှ ဖြစ်ရတာလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်"

[မင်းအနေနဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ ဒီဗာတွေအကြောင်း သိရှိသွားတဲ့ အချက်တင်ကိုက မင်းရဲ့ စိတ်အသိစိတ်ထဲမှာ စွမ်းအားအသစ်နဲ့ ပိုပြီး သဟဇာတဖြစ်သွားစေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်] လို့ နိုဗာက ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဆက်ပြီး နားလည်အောင် ကြိုးစားဖို့ ငါအကြံပြုချင်တယ်။ လေ့ကျင့်ခြင်းက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီလို ဒုက္ခတွေအကုန်လုံးကို မရင်ဆိုင်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတွေကို ပိုပြီးရယူတာက ဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ပိုပြီး မြန်ဆန် ချောမွေ့စေလိမ့်မယ်"

မိုက်ကယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး အဲဒါကို မှတ်သားထားလိုက်တယ်။

"ပြီးတော့... မင်းရဲ့ ရိုလာကိုစတာ ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့လည်း မင်းရဲ့ အကူအညီအတွက် ငါ တကယ်ကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်မိတယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်တော့တယ်။ အဲဒါ ပြီးသွားတာနဲ့ ငါတို့ နတ်သူငယ်တွေအတွက် အာဟာရဓာတ်တွေ အစဉ်မပြတ် ရရှိတော့မှာပါ။ သိပ်ကို ရင်အေးရတဲ့ ကိစ္စကြီးတစ်ခုပေါ့"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး" သူက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ငါကလည်း ရိုလာကိုစတာ တစ်ခု အမြဲတမ်း ဆောက်ချင်နေတာ။ အဲဒါက နတ်သူငယ်တွေကို ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာတာပေါ့"

ဗီရီယန်က လည်ချောင်းရှင်းတဲ့အနေနဲ့ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်တယ်။

"ငါ့ရဲ့ ဆိုးပေတဲ့ သမီးက မင်းကို ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူးဆိုတာ ငါသေချာတယ်။ ဒါကြောင့် နတ်သူငယ်အားလုံးကိုယ်စား ငါကပဲ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ ငါတို့ နတ်သူငယ်တွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ လျှို့ဝှက်ထိန်းသိမ်းလာခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို မင်းကို ဖွင့်ဟပြဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ငါတို့ဆီမှာ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစတစ်ခု ရှိတယ်"

မိုက်ကယ် မျက်လုံး တောက်သွားတယ်။ "တကယ်လား"

"ဟုတ်တယ်" ဗီရီယန်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။

"ဒီကမ္ဘာပေါ်က အဓိက အုပ်ချုပ်သူတွေအားလုံးရဲ့ လက်ထဲမှာ အဲဒီအပိုင်းအစ အနည်းဆုံး တစ်ခုစီ ရှိကြတယ်။ ပင်လယ်ဧကရာဇ်၊ နဂါးဘုရင်မ၊ မိစ္ဆာဘုရင်မ... အားလုံးဆီမှာ ရှိတယ်။ အမှန်တော့ ငါတို့ရဲ့ ပစ်ဇီဘုရင်မဆီမှာလည်း တစ်ခုရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရရှိထားတဲ့ အပိုင်းအစက တခြားသူတွေထက်စာရင် သိပ်ကို နည်းပါးပါတယ်။ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အပိုင်းအစကို မင်းကို ပေးအပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ"

မိုက်ကယ် အံ့အားသင့်သွားတယ်။

"တကယ်ကြီးလား။ မင်းက ငါ့ကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ ပေးတော့မလို့လား"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ငါတို့ကို မင်းရဲ့ ရီနေးတားနိုင်ငံတော်ဆီ ရွှေ့ပြောင်းခွင့်ပေးပါ။ ငါတို့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ဘုရားပန်းပဲဖို အပိုင်းအစက ငါတို့ရဲ့ မှော်ကမ္ဘာငယ်လေးကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးထားတာ။ အကယ်၍ အဲဒါကို မင်းကို ပေးလိုက်ရင် ငါတို့ရဲ့ အိမ်ဂေဟာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် မြက်ခင်းပြင်ချိုင့်ဝှမ်းမှာ ငါတို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်နေရာတစ်ခု ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ အပိုင်းအစကို မင်းဆီ လွှဲပြောင်းပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ"

သူက တုံ့ဆိုင်းပင်မရှိဘဲ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ "ရတယ်။ မင်း တကယ်ကြီး ငါ့ကို ပေးမှာလား"

"မင်းက ရိုလာကိုစတာနဲ့ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ကူညီပေးနေတာလေ။ ပြီးတော့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအနေနဲ့ ပြောရရင်လည်း ဒီလူသားတွေ တောအုပ်ကို မီးရှို့ပြီး ငါတို့ရဲ့ သန့်စင်မွန်မြတ်တဲ့ နယ်မြေကို မဖျက်ဆီးနိုင်အောင် မင်း တားဆီးပေးခဲ့တဲ့အတွက် ငါ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်မိတယ်။ မင်းသာမရှိရင် ငါတို့တွေ အဆုံးသတ်သွားလောက်ပြီ"

"ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ သူတို့ကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တာပဲဥစ္စာ" သူက သူမကို ပြောလိုက်တယ်။

"မင်းက ပစ်ဇီဘုရင်မ ပဲလေ"

ဗီရီယန်က မိုက်ကယ်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။

"ငါက ပစ်ဇီဘုရင်မ မဟုတ်ပါဘူး" သူမက ရယ်မောလုနီးပါးအသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ပစ်ဇီဘုရင်မဆိုတာ နတ်သူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်တည်မှုကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ သူမက ငါတို့ရဲ့ အကာအကွယ်ပေးသူ၊ ငါတို့ရဲ့ အားအကိုးရဆုံး ကယ်တင်ရှင်ပေါ့။ ငါကတော့ ပျံသန်းဖို့တောင် မနည်းရုန်းကန်နေရတဲ့ အဘွားအိုတစ်ယောက်ပါပဲ"

"ဒါဆို... ဘယ်သူလဲ..."

မိုက်ကယ် အဲဒီလိုပြောလိုက်စဉ်မှာပဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ နိမိတ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတယ်။

"မဟုတ်နိုင်တာ..." သူက အမှန်တရားကို စတင်သဘောပေါက်သွားရင်း တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်တယ်။ အမှန်တရားက အစကတည်းက သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။

"သူမက သိပ်ကို ရင့်ကျက်မှုမရှိဘဲ ပြဿနာရှာတတ်သူ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဗီဗီက ငါတို့ရဲ့ ပစ်ဇီဘုရင်မပဲ" ဗီရီယန်က အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ ငါ သဘောကျသည်ဖြစ်စေ၊ မကျသည်ဖြစ်စေ ငါတို့ နတ်သူငယ်တွေအားလုံးက သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လိုက်နာကြရတယ်"

မိုက်ကယ်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဖန်ခွက်တစ်လုံး ကွဲအက်သွားသလို အသံမျိုး မြည်ဟီးသွားခဲ့တယ်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ပုံဖော်ထားတဲ့ ပစ်ဇီဘုရင်မရဲ့ ပုံရိပ်က ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားကြည့်ကြည့် ဗီဗီရဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝကို အံဝင်ခွင်ကျ မဖြစ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတယ်။

သူမက ပစ်ဇီဘုရင်မ ဟုတ်လား။ ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ...

ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် မိုက်ကယ်ကို ဒီအမှန်တရားဆီ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မယ့် သဲလွန်စတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာပဲ။

နတ်သူငယ်တွေရဲ့ ရွာတစ်ခုလုံးကို တောအုပ်ထဲကနေ ထွက်ခွာပြီး လူမသိတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ချိုင့်ဝှမ်းဆီ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ သူမက အမိန့်ပေးနိုင်ခဲ့တာက ပထမဆုံး သဲလွန်စ ဖြစ်သင့်တယ်။

ပြီးတော့ သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်တုန်းက သူက မှော်စွမ်းအင် လုံးဝအထွက်မပြဘဲ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားတာတောင် ရွာထဲမှာ သူ့ကို သတိပြုမိခဲ့တာကလည်း သူမပဲလေ။

သူ့ရဲ့ မှော်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့်စွမ်းရည်ကိုတောင် လှည့်စားနိုင်တဲ့ ဖုံးကွယ်မှုပညာရပ်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပုံရတယ်၊ အဲဒါကတော့ သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ပဲ။

အကယ်၍ သူမသာ ဗီရီယန်လို ပြုမူခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ အမှန်တရားကို သူ ချက်ချင်း သံသယဝင်မိမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘဲ သူမက အလိုလိုက်ထားတဲ့ ကလေးဆိုးတစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့လို့ မိုက်ကယ်ကို လမ်းလွဲသွားစေခဲ့တယ်။

သူက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ ပစ်ဇီဘုရင်မဆိုတာ ပင်လယ်ဧကရာဇ်နဲ့ တစ်ဆင့်တည်း ရှိရမယ့်သူ မဟုတ်လား။

* * * * * * * *