အခန်း ၇၁

အခန်း (၇၁) - အတွင်းစည်းတပည့်

“လင်းဖန်ကို ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးတောင်ထွတ်ရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးလိုက်ပါ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုလည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး မြင်တွေ့ခဲ့တာပဲမဟုတ်လား”

ကျန်းရှီက ထိုသို့ပြောလိုက်ရင်း ချင်းယန်ဇီကို ကြည့်ကာ သွားလေးများပေါ်သည်အထိ အလွန်တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

“အာ... လင်းဖန်လား။ ဟုတ်သားပဲ... ငါမှတ်မိပြီ။ အဲဒီ သားရဲကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေနဲ့ ကောင်လေးမလား”

ချင်းယန်ဇီက သူ့မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို သပ်လိုက်ရင်း ပြန်လည်စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ထိုကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေ၏ ဆိုလိုရင်းကို ယခုတိုင် အဖြေရှာမရသေးပေ။

သို့သော် လင်းဖန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေလေသည်။

“သားရဲကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေ ဟုတ်လား”

ကျောက်ချင်းယင်က စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ချင်းယန်ဇီက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ချင်းယင်... မင်း အဲဒီအကြောင်း တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိလား”

“အင်း... ကျုပ်လည်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ကျုပ် မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အနီးစပ်ဆုံးဆိုလို့ ကင်းမြီးကောက်ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေပဲ ရှိတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့မှ အဲဒါက အဆိပ်ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ဖြစ်နေတာ”

ကျောက်ချင်းယင်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း လင်းဖန်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စိတ်ထဲက တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“အဲဒါတင်မကသေးဘူးနော်။ သူက ဒီပြိုင်ပွဲကို အနိုင်ရအောင် ကူညီပေးခဲ့တာ။ အဲဒါကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးအနေနဲ့ သူ့ကို အတွင်းစည်းတပည့် ခန့်ပေးလို့ရပြီမလား”

ကျန်းရှီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ရင်း လင်းဖန်သည် ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းအတွက် ပြိုင်ပွဲကို အနိုင်ရရှိစေခဲ့သည့် အချက်ကို အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ရတာပေါ့... ပြဿနာမရှိဘူး။ အခုချိန်မှာ ဘယ်သူမှလည်း ကန့်ကွက်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ရေးတောင်ထွတ်ကလည်း တပည့်အသစ်တွေ အရေးပေါ် လိုအပ်နေတာပဲ”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”

ကျန်းရှီက လျင်မြန်စွာပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ချင်းယန်ဇီကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ချင်းယန်ဇီကို နှုတ်ဆက်ကာ ချက်ချင်းလှည့်ထွက်ပြီး ဓားတစ်သန်းခန်းမအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

သူမသည် လင်းဖန်ထံသို့ ဤသတင်းကောင်းကို အမြန်ဆုံး သွားရောက်ပြောကြားလိုစိတ် ထက်သန်နေလေသည်။

ကျန်းရှီ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်ချင်းယင်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူမနောက်သို့ လိုက်သွားလေတော့သည်။

“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး... ကျုပ်လည်း အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးလို့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်”

“ရှီအာ... ငါ့ကို စောင့်ဦးလေ”

ကျောက်ချင်းယင်က နောက်မှနေ၍ ကျန်းရှီကို အော်ဟစ်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမက ခြေလှမ်းကို မရပ်တန့်ဘဲ နောက်သို့ ပြန်လည်အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူဦးလေး... ဦးလေး လိုက်မီနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျမသိပါတယ်။ ကျမရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့်အသစ်လေးကို သတင်းကောင်း သွားပြောရဦးမယ်လေ”

ကျောက်ချင်းယင်က ကျန်းရှီကို လိုက်မီသွားသောအခါ သူမ၏ ပခုံးကို တွန်းလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“မင်းပြောနေတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ။ ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအမြုတေကို ငါကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်ရမယ်”

ကျန်းရှီက မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ် လုပ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူက အခုလောလောဆယ် အစေခံတပည့်လေးပဲ ရှိသေးတာ။ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိပါဘူး”

ကျောက်ချင်းယင်က လှည့်ပတ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ဘာမှမပြောနဲ့... နောက်မှ ကျန်တာ ငါ့ဘာသာငါ ဆက်လုပ်လိုက်မယ်”

…

သစ်သားတဲအိမ်လေး…

လင်းဖန်၊ ဟိုမင်နှင့် ဟိုကျဲ့တို့သည် ကောင်းမွန်လှသော ထမင်းဝိုင်းကြီးတစ်ခုကို မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးနေကြလေသည်။

ဟိုမင်တစ်ယောက် ပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိပြီးနောက်ပိုင်း ၎င်းတို့အတွက် အရာရာတိုင်းမှာ ပိုမိုအဆင်ပြေ လွယ်ကူသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အောင်ပွဲခံရန်အတွက် ကောင်းမွန်သော စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ပေသည်။

စားပွဲဝိုင်းအသေးလေးပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ဆန်နှင့်အတူ ဆီ၊ ဆားတို့ဖြင့် ကြော်လှော်ထားသော မိစ္ဆာသားရဲအသားများ ရှိနေလေသည်။

လင်းဖန်မှာမူ အရသာရှိသော စားစရာများကို မစားရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ရာ အရသာမှာ မည်သို့ရှိသည်ကိုပင် မေ့လျော့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဆီနှင့်ဆားများမှာ အလွန်စျေးကြီးလှသဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း ချွေတာခဲ့ရသည်။

အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် အင်ပါယာဘုရင်သည် ဆားကုန်သွယ်မှုကို လက်ဝါးကြီးအုပ် ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဆားစျေးနှုန်းများမှာ အလွန်တရာ ကြီးမြင့်နေပြီး သာမန်လယ်သမား ဆင်းရဲသားများ၏ ဘဝကို အလွန်ပင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းစေခဲ့သည်။

ဆားကို တရားမဝင် ခိုးယူရောင်းချရန် ကြံစည်သူ မည်သူမဆို ချွမ်မင်းဆက်၏ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ရာရောက်ပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးဦးလုံးသည် ကိုက်လိုက်တိုင်း အရသာကို ခံတွင်းထဲ၌ စိမ့်ဝင်သွားစေရန် အေးအေးဆေးဆေးပင် မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးနေကြလေသည်။

လင်းဖန်က အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါကျရင် ငါတို့ ဟော့ပေါ့လုပ်စားကြတာပေါ့”

သူသည် ဟော့ပေါ့စားရသည်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသော်လည်း ထိုအရာကို ပြုလုပ်ရန်မှာ သိပ်ပြီး မခက်ခဲလှပေ။

“ဟော့ပေါ့... အဲဒါက ဘာလဲ”

ဟိုမင်က အသားတစ်ဖတ်ကို ဝါးရင်း မေးလိုက်သည်။

လင်းဖန် ပြန်လည်မဖြေကြားနိုင်ခင်မှာပင် လေထဲရှိ သူ၏ တူမှာ တောင့်ခဲသွားလေတော့သည်။

သူ့ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးမှာ မမြင်ရသော အရာတစ်ခုခုက ဖိညှစ်ထားသကဲ့သို့ တင်းကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ပြင်ပသို့ပင် ကြားနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေသည်။

ဟိုကျဲ့သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။

ထိုအသံ၏ ပြောစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အား လှုပ်ရှား၍ မရသည့်အလား ဟန်ဆောင်လျက် ကုလားထိုင်ပေါ်၌သာ ဆက်လက် ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။

ဟိုမင်၏ အခြေအနေမှာလည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်လေသည်။

လင်းဖန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာမူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြခြင်းသာ။

‘ငါ အမြန်ဆုံး တစ်ခုခု လုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး ပျက်စီးသွားကြလိမ့်မယ်’

လင်းဖန် စိုးရိမ်တကြီး တွေးတောလိုက်မိသည်။

အရေးကြုံလာသည့်အခါ လင်းဖန်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အံ့ဖွယ်ခုန်ပျံခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ တံခါးဆီသို့ ခုန်ထွက်လိုက်လေသည်။

ဂျွတ်…

လင်းဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် တိုက်မိသွားသဖြင့် တံခါးမကြီးမှာ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုကို ခံထားရသည့် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော ခံစားချက်ကြီးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လင်းဖန် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကျန်းရှီမှာ လင်းဖန် တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အတင်းတိုးထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်မိသွားပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိလေသည်။

‘သေစမ်း။ သူသာ သိသွားရင် ဒီတံခါးအတွက် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်တော့မှာပဲ’

လင်းဖန်သည် စွမ်းဆောင်ရည်အမှတ်များနှင့် ငွေကြေးကိစ္စများတွင် မည်မျှအထိ တွက်ကပ်စေ့စပ်တတ်ကြောင်း ကျန်းရှီ ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကာ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိသေးသော လင်းဖန်မှာမူ လက်ရှိတွင် သူ၏ရှေ့ရှိ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

သူသည် ဤအဖိုးအိုမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို အမှတ်ရရန် ကြိုးစားသော်လည်း စဉ်းစား၍ မရချေ။

ထိုအဖိုးအိုသည် အရက်ဘူးသီးခြောက်ကို ပါးစပ်တွင်တေ့ကာ အရက်များကို တစ်ကျိုက်ပြီးတစ်ကျိုက် မော့သောက်နေလေသည်။

သူသည် လင်းဖန်ကို မြင်သောအခါ သောက်လက်စကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီဖြင့် ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက လင်းဖန်လား”

ကျောက်ချင်းယင်က မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်ပါပဲ။ ဒါနဲ့ အဘိုးက ဘယ်သူလဲ”

လင်းဖန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ချင်းယင်သည် လှောင်ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိပေ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူသည် မိမိလက်ထဲမှ အရက်ဘူးသီးခြောက်ကို လင်းဖန်ထံသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

၎င်းသည် အလွန်လျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာရာ လင်းဖန်မှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရတော့ဘဲ သံမဏိလက်သည်းကို အသုံးပြုကာ ဖမ်းဆီးလိုက်ရတော့သည်။

ဖုန်း…

လင်းဖန်သည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်နှင့် လက်ဖျံတစ်လျှောက် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ၏ သံမဏိလက်သည်း စွမ်းရည်ဖြင့်ပင် ထိုအရက်ဘူးသီးခြောက်ကို အက်ကွဲအောင် မလုပ်နိုင်ခြင်းပင်။

‘ဒါက ထူးခြားတဲ့ ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်’

လင်းဖန် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်ကို ကြည့်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါကွ”

ကျောက်ချင်းယင်သည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း သူ၏ လေပွေဓားသိုင်းဖြင့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းလှိုင်းတစ်ခုကို လင်းဖန်ဆီသို့ ရိုက်ခတ်လိုက်လေသည်။

လင်းဖန်သည် ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ပခုံးမှာမူ လေပွေလှိုင်း၏ အနားသတ်နှင့် ငြိစွန်းသွားဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြင့် စုတ်ပြတ်သွားပြီး ပခုံးတွင်လည်း လေပွေတိုက်ကွက်ကြောင့် ပြတ်ရှဒဏ်ရာများ ရရှိသွားချေသည်။

လင်းဖန်သည် အမြန်ဆုံး ခုန်ရှောင်လိုက်ပြီးနောက် သွေးနှင့်ချီ ပြန်လည်အားဖြည့်ဆေးလုံး ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် သောက်သုံးလိုက်ရာ ပခုံးပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ချက်ချင်း ပြန်ကောင်းလာတော့သည်။

ကျန်းရှီသည် ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ၏နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်မိလေသည်။

‘ကောင်းလိုက်တာ။ အားဖြည့်ဆေးလုံးတွေကိုတောင် သုံးပစ်လိုက်ပြီ။ ဒီစမ်းသပ်မှုကို သူ သိသွားရင် သေချာပေါက် အရမ်းပျော်သွားမှာပဲ’

သူမသည် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးပြီး ကျောက်ချင်းယင်နှင့် ပတ်သက်မှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း ငြင်းဆိုရန်ပင် စဉ်းစားမိသွားတော့သည်။

“ဟွန်း။ မင်းမှာ ရှိတာ ဒါအကုန်ပဲလား လင်းဖန်”

ကျောက်ချင်းယင်က လင်းဖန်ကို ရွှတ်နောက်နောက်ဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“အဘိုးက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် အဘိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မပြစ်မှားမိဖူးဘူး ထင်တာပဲ”

လင်းဖန်က ပြောရင်းဖြင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်ကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

‘ဒီအဘိုးအိုက ထန်မိသားစုကလား။ ဒါမှမဟုတ် ကြာနက်ဂိုဏ်းကလား’

နေပါဦး။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် အရေးကြီးသည့် အချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

စနစ်သည် သူ့ထံသို့ ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဝိညာဉ် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ဟူသော မည်သည့် အချက်ပြချက်ကိုမျှ ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းဖန်သည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ချင်းယင်ကို ကြည့်ကာ ပါးနပ်သော အပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်တော့သည်။