အခန်း ၇၅
Vol. 8 Ch. 75
အခန်း (၇၅) - ဖားပြုပ်ဖြူ
လီမေသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းပြောင်နေသည့် စွန်းဟိုင်းနှင့် လူငယ်လေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် လင်းဖန်တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။
ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းသည် မည်သို့ တွေးနေကြသနည်း။
စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဤနှစ်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်ရသည်မှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။
“ကျုပ်ဇနီးက စိတ်ထိခိုက်သွားလို့ပါ၊ အပြစ်မယူကြပါနဲ့”
လော့ဖန်းပိုင်က အားနာဟန်ဖြင့် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ညစာစားရင်းနဲ့ အမှုအကြောင်း အသေးစိတ်ဆွေးနွေးကြရင် မကောင်းဘူးလား”
ခေါင်းဆောင်လျန်က အခြေအနေ ပြေလည်သွားစေရန် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ညစာစားကြရအောင်၊ အားနာဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ အခုပဲ အစေခံတွေကို ညစာ ပြင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
လော့ဖန်းပိုင်က လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ ဘေးတွင် ရပ်စောင့်နေသော အစေခံများက ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။
လော့ဖန်းပိုင်က သူ၏သားဖြစ်သူအတွက် ထူးဆန်းစွာဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ပုံမရချေ။
လင်းဖန်က တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့သားဝတ်ဆင်ခဲ့တဲ့ ဖိနပ်ကို ကျုပ်ကို ပြလို့ရမလား”
လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။
“ညစာ စားပြီးမှ စုံစမ်းလည်း ရတာပဲ...”
“ကျမ သားလေးရဲ့ ဖိနပ်ကို သွားယူပေးပါ့မယ်”
လီမေက သူမ၏ခင်ပွန်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိမ်နောက်ဘက်သို့ ဝင်သွားလေသည်။
သူမ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် အသက်ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး စီးသည့် ဖိနပ်တစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။
“ဒီဟာပါ၊ ဒါလေးကို ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် နှစ်သစ်ကူးတုန်းက တစ်ခါပဲ စီးဖူးသေးတာ၊ အို... သနားစရာကောင်းတဲ့ ငါ့သားလေး...”
လီမေက ဖိနပ်ကို လင်းဖန်ထံ ကမ်းပေးရင်း ထပ်မံ ငိုကြွေးလိုက်ပြန်သည်။
လင်းဖန်က ဖိနပ်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘေးလူများ သတိမထားမိစေရန် မုဆိုးအာရုံ စွမ်းရည်ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်တွင် မြေပြင်ပေါ်၌ တောက်ပနေသော ခြေရာများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုခြေရာများထဲတွင် လူကြီးများ၏ ခြေရာများနှင့် အသက်ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး၏ ခြေရာများ ပါဝင်နေလေသည်။
သို့သော် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထိုကလေးသည် မကြာသေးမီက အိမ်မှ ထွက်သွားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။
အနည်းဆုံးတော့ လွန်ခဲ့သော ရှစ်နာရီအတွင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ သူ၏မုဆိုးအာရုံ စွမ်းရည်ဖြင့် အများဆုံး ခြေရာခံနိုင်သော အချိန်အပိုင်းအခြားပင်။
“ဒီဖိနပ်ကနေတော့ ဘာမှ သိပ်မသိရသေးဘူး၊ ကျုပ်တို့ ခင်ဗျားတို့သားလေးကို ရှာဖွေပေးဖို့ သတိထား စောင့်ကြည့်ပေးပါ့မယ်”
လင်းဖန်က ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီး သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည်များကိုမူ လျှို့ဝှက်ထားလိုက်သည်။
သူက ဖိနပ်ကို လီမေထံ ပြန်ပေးလိုက်ရာ သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။
သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဤလူငယ်လေးအပေါ် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ပုံအောထားမိပါသနည်း။
“အရင် စားကြရအောင်”
ပထမဆုံး ဟင်းပွဲရောက်လာသောအခါ ရဲမတ်လျန်က သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက အမှု၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ရှင်းပြလေသည်။
လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကစ၍ ကလေးများမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားလေ့ရှိပြီး တောစပ်အနီးတွင် ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသည်။
ရွာသားအချို့ကမူ ၎င်းမှာ တောင်စောင့်နတ်မင်းမှ သူတို့၏ ပူဇော်မှုများကို သဘောမကျသောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မြင်နေကြသည်။
သူတို့သည် ကလေးများကို မဖမ်းဆီးရန် တောင်းပန်သည့်အနေဖြင့် ဆိတ်ပေါက်ကလေးများနှင့် နွားများကို ပူဇော်ကာ တောင်စောင့်နတ်မင်းထံ ကြီးမားသော ပူဇော်ပွဲကြီးကိုပင် ကျင်းပခဲ့ကြသေးသည်။
သို့သော် မည်သို့မျှ မထူးခြားဘဲ ကလေးများမှာ ဆက်လက် ပျောက်ဆုံးနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။
ထို့ကြောင့် ရွာသားများက ဆုလာဘ်ထုတ်ကာ ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းထံမှ အကူအညီတောင်းခံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒီည တောထဲကို သွားပြီး တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
လင်းဖန်က သူ၏အစီအစဉ်ကို တင်ပြလိုက်သည်။
“ညဘက်ကြီးလား”
ခေါင်းဆောင်လျန်က မေးလိုက်သည်။
“ကလေးတွေက နေ့ခင်းကြောင်တောင် ပျောက်ဆုံးသွားတာဆိုတော့ ဖမ်းသွားတဲ့အရာက ညဘက် လှုပ်ရှားတတ်တဲ့ သတ္တဝါ မဟုတ်နိုင်ဘူး၊ ညဘက် သွားရင် သူ့ကို အလစ်ငိုက် တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မယ်”
လင်းဖန်၏ ယုတ္တိရှိသော ရှင်းပြချက်ကြောင့် ထမင်းစားပွဲဝိုင်းရှိ လူများမှာ သူ့အပေါ် အမြင်ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။
အကြောင်းပြချက်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသဖြင့် စွန်းဟိုင်းသည်လည်း လင်းဖန်၏အကြံကို သဘောတူလိုက်သည်။
…
ညချမ်းအချိန်၌…
ကောင်းမွန်လှသော ဟင်းပွဲများကို စားသောက်ပြီးနောက် စွန်းဟိုင်းနှင့် လင်းဖန်တို့သည် တောအုပ်ထဲသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
ခေါင်းဆောင်လျန်မှာမူ အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက် အနောက်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“ရွာသူကြီးက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
ထူထပ်သော သစ်တောထဲသို့ ဝင်ရောက်လာစဉ် လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလို ထင်လို့လား”
စွန်းဟိုင်းသည် လင်းဖန်၏ ပြောစကားကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။
“သူ့သား ပျောက်ဆုံးသွားတာတောင် သူက သိပ်ပြီး ပူပန်နေပုံမရဘူး၊ သူ့မှာ သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်”
‘ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့...’
စွန်းဟိုင်းသည် စောစောက လော့ဖန်းပိုင်၏ ပြုမူပုံကို ပြန်လည်တွေးတောမိပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းပြောတာ မှန်တယ်”
“လောလောဆယ်တော့ ဒီကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ရအောင်၊ သူ့အကြောင်းကတော့ နောက်မှ ရှင်းတာပေါ့”
စွန်းဟိုင်းက ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။
သူတို့သည် တောအုပ်ထဲတွင် တစ်နာရီခန့် လှည့်လည်သွားလာပြီးနောက် ပုံမှန်မဟုတ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
ခြုံပုတ်များမှာ ပြားကပ်နေပြီး ဘေးရှိ ရေကန်ငယ်ထဲမှ ရေများမှာ ကြက်သွေးပုပ်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။
ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် သွေးညှီနံ့များနှင့် အရိုးစုများ ပြန့်ကြဲနေလေတော့သည်။
အရိုးများ၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ကလေးငယ်များ၏ အရိုးများဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။
“ခွေးကောင်”
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စွန်းဟိုင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သတိထား”
လင်းဖန်၏ တောယုန်အကြားအာရုံက ရေထဲမှ တစ်ခုခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ဖမ်းမိလိုက်သဖြင့် ဆွန်းဟိုင်ကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။
ဖုန်း…
ကြီးမားလှသော ဖားပြုတ်ဖြူကြီးတစ်ကောင်သည် ဆွန်းဟိုင် ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာသည်။
လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
[ဒင်]
[ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဝိညာဉ် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်။]
[ကလဲ့စားချေအမှတ် ၁၀၀ ရရှိရန် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဖားပြုတ်ဖြူကို သုတ်သင်ပါ]
လင်းဖန်သည် သူ၏တူများကို ထုတ်ယူကာ ဖားပြုတ်ကြီးဆီသို့ အားပြင်းစွာ လွှဲရိုက်လိုက်သည်။
ဖားပြုတ်ကြီးသည် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များဖြင့် လင်းဖန်ကို ပြန်လည် ကန်ကျောက်လိုက်လေသည်။
ခလွမ်း…
လင်းဖန်သည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ခုခံကာကွယ်လိုက်နိုင်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီတာအနည်းငယ်မျှ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။
ထို့နောက် ဖားပြုတ်ကြီးသည် စေးကပ်သော အရည်အချို့ကို လင်းဖန်ထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။
လင်းဖန်သည် အံ့ဖွယ်ခုန်ပျံခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ဘေးဘက်သို့ လွှားခနဲ ခုန်ရှောင်လိုက်သဖြင့် အရည်များကို ရှောင်ကွင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။
ထိုအရည်များသည် ချုံပုတ်များနှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ အခိုးငွေ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချုံပုတ်များမှာ ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းသွားလေသည်။
ထိုအရည်မှာ တိုက်စားနိုင်စွမ်းရှိပြီး မီးလောင်လွယ်သော အဆိပ်ရည်များ ဖြစ်ပေသည်။
“ရွံစရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါ”
စွန်းဟိုင်က ဟိန်းဟောက်ကာ ဖားပြုတ်ဖြူကြီးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားလေသည်။
ဖုန်း…
သူ၏ လက်သီးချက်သည် ဖားပြုတ်ဖြူကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း ဖားပြုတ်ကြီးမှာ အနည်းငယ်မျှသာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။
စွန်းဟိုင်သည် နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။
ဖားပြုတ်ဖြူကြီး၏ ကျောကုန်းမှာ အလွန်အမင်း မာကျောလွန်းသဖြင့် စွန်းဟိုင်ပင်လျှင် မဖောက်ခွဲနိုင်ချေ။
စွန်းဟိုင်သည် ပစ်မှတ်ကို ပြောင်းလဲကာ ၎င်း၏ ပျော့ပျောင်းသော ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
ဘေးတိုက်ကန်ချက်ဖြင့် ဖားပြုတ်ဖြူကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သော်လည်း ဖားပြုတ်ကြီးက ကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကာ ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များဖြင့် ပြန်လည် ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။
“ကျွန်တော့်ဆီ အပ်ထားလိုက်”
လင်းဖန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏တူကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖားပြုတ်ကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လာသည်။
ဖုန်း…
သူသည် ယန်ရိုက်ချက်များကို ဖားပြုတ်ဖြူကြီး၏ ကျောကုန်းပေါ်သို့ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။
၎င်း၏ ကျောကုန်းမှာ မာကျောလှသော်လည်း လင်းဖန်၏ တူများမှ ဆင်းသက်လာသော ပြင်းထန်လှသည့် တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားအားလုံးကိုမူ မခုခံနိုင်ချေ။
ဖားပြုတ်ဖြူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသော ယန်ချီများမှာ အတွင်းပိုင်းတွင် ပရမ်းပတာ မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးတော့သည်။
၎င်းသည် ရေထဲသို့ ပြန်လည် ခုန်ဆင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။
လင်းဖန်သည် လက်တစ်ဖက်တွင် ယန်ချီနှင့် အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် ယင်ချီကိုသုံးကာ ဖားပြုတ်ဖြူကြီးအပေါ်သို့ ယင်ယန် ကြက်ခြေခတ်ရိုက်ချက်ကို သုံးစွဲလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ယန်ချီနှင့် ယင်းချီတို့ ပေါင်းစပ်မိသွားသောအခါ ပြင်းထန်လှသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။
ဝုန်း…
ဖားပြုတ်ဖြူကြီးသည် ပူဖောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
ကလီစာများနှင့် အသားစများမှာ ပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
လင်းဖန်သည် သူ၏တူများဖြင့် ကာကွယ်လိုက်သော်လည်း အချို့သော အပိုင်းအစများမှာမူ သူ့ထံသို့ စင်ကျလာဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဝတ်စုံအသစ်မှာ ညစ်ပေသွားလေသည်။
လင်းဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
[ဒင်၊ ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို အောင်မြင်စွာ သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်]
[ကလဲ့စားချေအမှတ် + ၁၀၀]
[လက်ရှိ ကလဲ့စားချေအမှတ် - ၃၃၀]
‘ကလဲ့စားချေအမှတ် ၃၃၀ ပဲ ရှိသေးတယ်၊ နောက်တစ်ဆင့် မြှင့်တင်ဖို့က အလှမ်းဝေးသေးတယ်’
လင်းဖန်သည် အချက်အလက်ပြဇယားကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်လေသည်။
“ဒီဖားပြုတ်ဖြူက တရားခံဖြစ်ရမယ်”
လမင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရာတစ်ခုကို စစ်ဆေးရင်း စွန်းဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
လင်းဖန်သည်လည်း အနီးသို့ သွားကာ ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအရာမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ချောင်းလေးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေလေတော့သည်။