အခန်း ၇၆
Vol. 8 Ch. 76
အခန်း (၇၆) - အမှန်တရား
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။
အရာအားလုံးက လွယ်ကူလွန်းလှပြီး သိသာထင်ရှားလွန်းနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို တာဝန်ပြီးဆုံးစေကာ လမ်းခွဲထွက်ခွာသွားစေရန် တမင်ဖန်တီးထားသည့်အလား ခံစားနေရလေသည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လက်ထဲမှာ တခြားသဲလွန်စမရှိတော့ဘူး။ အရာရှိကိုပဲ ဒီကိုခေါ်လာပြီး ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ခိုင်းရမှာပဲ”
စွန်းဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။
မကြာမီတွင် သူတို့သည် ရွာဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်ခဲ့ကြလေသည်။
လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့သည် အိပ်မောကျနေသော ခေါင်းဆောင်လျန်ကို နှိုးလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။
သတင်းကောင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းဆောင်လျန်သည် ရွာသားများကို မောင်းထုအသိပေးရန် သူ့လူများကို ချက်ချင်းအမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
ဤသည်မှာ ရွာသူကြီးအတွက်မူ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ဒေါင်…
ကျယ်လောင်စူးရှသော မောင်းသံများကြောင့် ရွာသားအားလုံး ချက်ချင်းပင် နိုးလာကြတော့သည်။
“ဒါ ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ”
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
“အရာရှိလျန် ဘာလုပ်နေတာလဲဗျ”
ရွာသားများသည် အိပ်ချင်မူးတူးအခြေအနေဖြင့် အရာရှိလျန်ကို ဝိုင်းမေးကြလေသည်။
“ချင်ဖုန်းဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေ တရားခံကို ဖမ်းမိသွားပြီ။ သိချင်ရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”
အရာရှိလျန်က အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဘာ… ဒီလောက်မြန်တာလား”
“တရားခံကို မိသွားပြီဟုတ်လား”
“ကျင့်ကြံသူအရှင်တို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး သက်သတ်လွတ်စားပြီး အရှင်တို့အတွက် ဆုတောင်းပေးပါ့မယ်”
လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့က တရားခံကို ယခုကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ရွာသားများမှာ အလွန်အံ့ဩသွားကြသည်။
အချို့မှာ လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့ကို စတင်ဦးညွှတ်ကာ ကျေးဇူးတင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့အနီးသို့ တိုးကပ်ရန် ပြင်လိုက်ကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ဝတ်ရုံများပေါ်မှ သွေးစွန်းပေနေမှုများကို မြင်သောအခါ တုံ့ဆိုင်းသွားကြလေသည်။
အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ရွာသားများသည် လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့နောက်မှ လိုက်ပါကာ ဖားပြုပ်ဖြူကြီး လဲလျောင်းနေသည့် နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
သွေးညှီနံ့များနှင့် အရိုးစုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာသားများသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အော့အန်ကြတော့သည်။
ထိုမြင်ကွင်းမှာ စိတ်နှလုံး နုနယ်သူများအတွက် ကြည့်ရက်စရာ မရှိလှချေ။
မိဘဖြစ်သူများအတွက်မူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။
“ငါ့ကလေးလေး။ သေခါနီးမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်နေရှာမလဲ”
“အားကော်။ မင်း ငါ့အသံကို ကြားရလား။ အားကော်။ ဖေဖေ တောင်းပန်ပါတယ်။ သားလေးကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး”
သူတို့သည် ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ညည်းတွားကာ ငိုကြွေးကြလေတော့သည်။
အရာရှိလျန်သည် နှာခေါင်းကို ပိတ်ကာ ဖားပြုပ်ဖြူကြီး၏ အလောင်းနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။
သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြွင်းအကျန်များကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် စွန်းဟိုင်ကဲ့သို့ပင် ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။
ဤဖားပြုပ်ဖြူကြီးသည် ကလေးများကို ပြန်ပေးဆွဲသွားသည့် တရားခံ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းသည် သာမန်ဖားတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းလဲကာ ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်းရရှိလာပြီး ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။
ကလေးငယ်များကို စားသောက်ခြင်းဖြင့် ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“တရားခံကို ဖမ်းဆီးနှိမ်နင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဟူခိုရွာက အရှင်တို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး”
ရွာသူကြီးက အော်ဟစ်ငိုကြွေးရင်း လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အိမ်က အစေခံတွေကို အရှင်တို့အတွက် စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို မငြင်းပယ်ပါနဲ့ခင်ဗျာ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ကြက်တစ်ကောင် ရှိပါသေးတယ်”
“ကျွန်တော်လည်း စားသောက်ပွဲအတွက် သိုးတစ်ကောင် ထည့်ဝင်ပါ့မယ်”
ရွာသားများသည်လည်း ကျင့်ကြံသူများကို ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် တတ်နိုင်သမျှကို ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုကြလေသည်။
ထိုသို့ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် အရာရှိနှင့် သူ၏လူများသည် ဖားပြုပ်ဖြူကြီး၏အလောင်းကို သယ်ဆောင်သွားကြပြီး ရွာသားများလည်း ရွာဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရွာသားများသည် စားသောက်ပွဲအတွက် ကြက်နှင့် သိုးများကို ယူရန် ၎င်းတို့၏အိမ်များသို့ အရင်ပြန်သွားကြလေသည်။
သို့သော် လင်းဖန်တစ်ယောက် ရွာသူကြီး၏အိမ်သို့ မရောက်သေးမီမှာပင် ကျယ်လောင်စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံ့လွင့်လာခဲ့လေသည်။
ထို့နောက် အခြားအိမ်များမှလည်း အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ကျွန်မသမီးလေး ပျောက်သွားပြီ”
“ကယ်ကြပါဦး။ ကျွန်တော့်သားလေး ခုနတင် ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်နေတာလေ”
“အခု ကျွန်မရဲ့ အမြွှာလေးတွေပါ ပျောက်သွားပြီ”
ကလေးငယ်များ ကျန်ရှိနေသေးသော မိသားစုများလည်း ထပ်တူညီသော ကံကြမ္မာဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရချေသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ဖားပြုပ်ဖြူကြီးကို ဖမ်းဆီးရမိထားပြီးပြီ မဟုတ်ပါလော။
ရွာသားများသည် ဖားပြုပ်ဖြူကြီးမှာ တရားခံအစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ် သံသယဝင်လာကြလေသည်။
သူတို့သည် အရာရှိလျန်ကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကျိန်ဆဲတော့သည်။
အရာရှိလျန်မှာမူ သူတို့ကို တည်ငြိမ်အောင်ဖျောင်းဖျရန်သာ ကြိုးစားနိုင်တော့သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးကြပါ။ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီကိစ္စရဲ့ အမှန်တရားကို စုံစမ်းဖော်ထုတ်ပေးပါလိမ့်မယ်”
အရာရှိလျန်က လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့ ရပ်နေသည့်နေရာသို့ ညွှန်ပြလိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘယ်သူမှ ရှိမနေတော့ချေ။
ဤသည်က ရွာသားများကို ပိုမိုဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
ကျင့်ကြံသူများမှာ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားကြလေပြီပင်။
သို့သော် ဤသည်မှာ နားလည်မှုလွဲခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့သည် အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည့် ပထမဆုံးစက္ကန့်မှာပင် ရွာသူကြီး၏ အိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်မှာ မှန်ကန်နေခဲ့ပေသည်။
သူတို့ ရွာသူကြီးအိမ်ထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ အရာတစ်ခုကို တမြုံ့မြုံ့ ကိုက်ဝါးနေလေသည်။
သူ့ဘေးတွင်မူ အစေခံများမှာ သေဆုံးကာ သို့မဟုတ် သတိလစ်မေ့မြောလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေကြသည်။
လင်းဖန်မှာ ဆက်မကြည့်ချင်တော့သဖြင့် အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်တော့သည်။
“တော်စမ်း”
သို့သော် သူ ကလေးငယ်ဆီသို့ သွား၍ မတားဆီးနိုင်သေးမီမှာပင် သူ့စိတ်ထဲ၌ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
[ဒင်]
[ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဝိညာဉ် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်။]
[ကလဲ့စားချေအမှတ် ၂၀ ရရှိရန် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူကို သုတ်သင်ပါ]
ထိုသူကား ရွာသူကြီးပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် အသားခုတ်ဓားကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆွဲကာ လင်းဖန်ထံသို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း လင်းဖန်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ပေ။
လင်းဖန်က လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ရွာသူကြီးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။
လော့ဖန်းပိုင်သည် သူ့သားရှိရာဆီသို့ တွားသွားရန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါ့သား”
လင်းဖန်က သူ့ကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အရာရှိလျန်နှင့် သူ၏လူများ ရောက်ရှိလာပြီး မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။
အရာရှိလျန်က ရွာသူကြီးကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“လော့ဖန်းပိုင်၊ မင်း ရူးသွားပြီလား”
လော့ဖန်ပိုင်က အော်ဟစ်ငိုယိုကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ရူးနေတာလား။ ငါ့သား ရောဂါကနေ သက်သာပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်ဖို့ ဒါက တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ”
အရာရှိလျန်က လော့ဖန်းပိုင်၏ သားဖြစ်သူကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို ကြည့်စမ်း။ ဒါကို မင်းက အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ခေါ်တာလား”
လော့ဖန်းပိုင်မှာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်ဖြင့် ရေရွတ်တော့သည်။
“မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်တာ... အမှောင်တမန်တော်ပြောတာ မမှားနိုင်ဘူး”
‘အမှောင်တမန်တော်’ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်းဖန်တစ်ယောက် အရာအားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
အမှောင်တမန်တော်သည် ရွာသူကြီးအား သူ့သား၏အသက်ကို ဆွဲဆန့်နိုင်ရန် မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တစ်ခုခုဖြင့် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခဲ့သည်မှာ သေချာပေသည်။
ထိုကျင့်စဉ်မှာ ကျင့်ကြံရန်အတွက် ကလေးငယ်များ၏ အသွေးအသားကို အသုံးချရန် လိုအပ်ပုံရလေသည်။
ဖားပြုပ်ဖြူကြီးမှာမူ ရွာသူကြီး၏ သားဖြစ်သူ စားကြွင်းစားကျန်များကို လာရောက်စားသောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် လင်းဖန်နှင့် စွန်းဟိုင်တို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရွာသူကြီးသည် သူတို့ကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လော့ဖန်းပိုင် တွက်ချက်မှု မှားယွင်းသွားသည့် တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ သူ မရှိခိုက်တွင် သားဖြစ်သူက အပြင်ထွက်၍ အမဲလိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခြင်းပင်။
ရွာသားတစ်ဦးက ရွာသူကြီး၏ သားဖြစ်သူ ကိုက်ဝါးနေသော အရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
“ငါ့သားလေး”
တူညီသောအဖြစ်အပျက်ကို ခံစားလိုက်ရသော အခြားရွာသားများလည်း ရူးသွပ်မတတ် ဒေါသထွက်ကုန်ကြတော့သည်။
သူတို့သည် ရွာသူကြီးနှင့် သူ့သားကို သတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားကြလေသည်။
သို့သော် လင်းဖန်မှာမူ အမှောင်တမန်တော်၏ အချက်အလက်များကို မေးမြန်းရန်အတွက် ရွာသူကြီးကို အသက်ရှင်လျက်ထားရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။
ဤသို့ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော လုပ်ရပ်များနောက်ကွယ်၌ ကြာနက်ဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်အကြံအစည်များမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို သူတို့ မသိရှိကြသေးချေ။
ရွာသူကြီးကိုသတ်ရန် အခွင့်မသာတော့သဖြင့် ရွာသားများသည် ၎င်းတို့၏ ဒေါသတရားများကို သားဖြစ်သူအပေါ်သို့ ပုံချလိုက်ကြသည်။
လီမေက ပြေးထွက်လာပြီး ဒေါသထွက်နေသော လူအုပ်ကြီးကိုတားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“တော်ကြပါတော့”
သို့သော် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရွာသားများ၏ ရင်ထဲမှ တောက်လောင်နေသော ဒေါသမီးလျှံများကြောင့် သူတို့ လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည်များကိုသာ လုပ်ဆောင်လိုက်ကြတော့သည်။