အခန်း ၂၈၆

အခန်း (၂၈၆) - မပြီးသေးပါ

၎င်း၏ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းသည် ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေပြီး ၎င်း၏ ရုပ်ဆိုး၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာတစ်ဝက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်း၍ရှေ့သို့ ထွက်နေသည့် သွားများနှင့် ပါးလွှာပြီး ကွေးနေသော ဆူးတောင်ကို ဖော်ပြနေသည်။

ဆူးတောင်၏ အစွန်းတွင် အနက်ရောင် အသားလုံးငယ်လေးတစ်ခု ရှိသည်။

ဤအရာသည် သူတို့ရှေ့တွင် အကြိမ်ကြိမ် ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းကို မီးသီးနှင့် မည်သူမျှ မတွဲဖက်မိခဲ့ကြပေ။

ယခုအချိန်အထိပင် ဤအရာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော မီးသီးကို စိတ်ကူးရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။

ဒီတစ်ခါ... နောက်တစ်ကြိမ် မှားဦးမည်လား။

ထပ်မှားဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့ ဆက်ပြီး အမှားလုပ်နေမည်ဆိုလျှင် ပဟေဠိ အပိုင်းအစ မရှိသူတွေ အားလုံး ဖယ်ရှားခံရလိမ့်မည်။

---

ရှန်မိုသည် မီးသီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ အာရုံကြောများ တင်းမာနေသည်။ သူတို့သည် ရေထဲရှိ လူနှင့် ငါးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ဤအရာသည် မှန်သည်လား၊ မှားသည်လား။

ရေထဲရှိ အန်ဂလာငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယခင် နှစ်ကြိမ်တုန်းကလည်း ယခုလိုပဲ ရူးသွပ်မသွားခင် တစ်ခုခုကို စောင့်နေသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရှိနေတတ်သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်း ငြိမ်သက်လေလေ၊ လူတိုင်း ပိုကြောက်လေလေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် ခုန်တက်လာပြီး ကစားသမား အားလုံးကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ရှန်မို၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ပြတ်သားပြီး တိကျသည်။

သူ ရေထဲ ခုန်ဆင်းပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ ဆူးတောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မီးသီးကို အပေါ်သို့ ပို့လိုက်သည်။

မဆိုင်းမတွ တစ်ချက်တည်း လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြသည်။

အသားစိုင်သည် လက်သည်းငယ်လေးကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်လာပြီး မီးသီးကို မြဲမြံစွာ စုပ်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချလပ် ချလပ်-

မီးသီးသည် နှစ်ချက် လက်ပြီး မီးလင်းလာသည်။

သူသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ငါးမကောင်းဆိုးဝါးသည် သက်တောင့်သက်သာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ပူပေါင်းကြီးများ ဆက်တိုက် မှုတ်ထုတ်ကာ ရေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားပြီး အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကူးခတ် ထွက်သွားသည်။

လူတိုင်း: "..."

ကပ်ရောဂါ နတ်ဘုရားကို နောက်ဆုံးတွင် လွှတ်ပေးလိုက်ရသကဲ့သို့ ရယ်မောချင်စရာ ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ရေမျက်နှာပြင်သည် ကျဆင်းနေသည်။

မိုးသည် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းနေပြီး ဒုတိယထပ်ရှိ ကြမ်းပြင်၊ လှေကားနှင့် နံရံကပ်စက္ကူများကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် မည်းမှောင်သော တိမ်များ ပြန့်ကျဲသွားသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခြင်း ရပ်သွားပြီး တောင်စောင်းနှင့် သစ်တောများသည် ရေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာကာ တဖြည်းဖြည်း မြင်နိုင်လာသည်။

ပို၍ အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ ရေကျခြင်းသည် ရေကိုသာ ယူဆောင်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အိမ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံကိုပါ ပြုပြင်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကိုက်ဖြတ်ခံရပြီး ရိုက်ချိုးခံရသော လှေကားများနှင့် ပရိဘောဂများ အားလုံးသည် မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

လူတိုင်းသည် ပထမထပ်သို့ လှေကားအတိုင်း တက်သွားကြပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ပုတီးစေ့များစွာကို ထပ်မံ တွေ့ရှိကြသည်။ ၃၃ ခုထက် ပိုသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် အနည်းဆုံး ရာနှင့်ချီ ရှိသည်။

ရှန်မိုသည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

[ရေမကောင်းဆိုးဝါး မလိုချင်သော ဥများ: ၎င်းတို့ကို ထိမှန်ပါက အလွန် နာကျင်စေမည်ဖြစ်ပြီး မိုးကြိုး ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားရန် ၂၀% အခွင့်အရေး ရှိသည်။]

ခုနက ပုတီးစေ့များ ကောက်ယူစဉ်က ဤအချက်အလက် မရှိခဲ့ပေ။ ယခုမှသာ စိတ်ထဲ ပေါ်လာသည်။ အဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးမှသာ ဆုလာဘ်သည် စစ်မှန်သော ဆုလာဘ် ဖြစ်လာသည်ဟု ထင်ရသည်။

လူတိုင်းသည် ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးရှိ တောက်ပနေသော ပုတီးစေ့များဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံနေရချိန်တွင် စူးရှသော အံ့အားသင့်သံ ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ မသေသေးဘူးလား"

ကြည်လင်သော ဘောလုံးသည် ဂီတသေတ္တာပေါ်မှ မခုန်ချ၍ မနေနိုင်ဘဲ လူတိုင်း၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းလာသည်။ ၎င်းသည် မယုံနိုင်အောင်ပင် သူတို့ကို နှစ်ပတ် ပတ်ကာ ရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ နွေရာသီမှာ မင်းတို့ တစ်ယောက်မှ မသေဘူးလား မဟုတ်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အချက်အလက်တွေ မှားနေတာလား။ ငါ အချက်အလက်တွေကို ပြန်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်"

၎င်းသည် ဂီတသေတ္တာဆီသို့ ပြန်ပျံသွားပြီး အတွင်းပိုင်း အချက်အလက်များကို လုပ်ဆောင်နေသည့်အလား ခေတ္တရပ်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုသည် နှစ်စက္ကန့်သာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဘောလုံးသည် တစ်ဖန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ နွေရာသီကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်။နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ။ အာ့ဟားဟား နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ။ရေမကောင်းဆိုးဝါးက မင်းတို့ကို အားလုံး စားပစ်လိုက်မှာ။ နှမြောလိုက်တာ။"

လူတိုင်း: "..."

ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ ရှန်မိုကို ပင်ပန်းစွာ ပြောသည်။ "ကြမ်းပြင်ပေါ်က ပုတီးစေ့တွေကို အရင် ရှင်းကြရအောင်။ သူတို့က ဆုလာဘ်တွေ ဖြစ်ပေမဲ့ တက်နင်းမိပြီး ချော်လဲရင် မတော်တဆ ထိခိုက်မိနိုင်တယ်"

ရန်ချင်ဝမ်သည်လည်း သူမ၏ စကားကို ကြားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "အတူတူ ရှင်းကြရအောင်။ ခြေချမယ့် နေရာကို သတိထားပါ"

နောက်ဆုံးတွင် အသက်ကို ကယ်တင်ပြီးမှ ဆုလာဘ်ပစ္စည်းများကြောင့် သေဆုံးသွားလျှင် ကြီးစွာသော ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်လိမ့်မည်။

လူတိုင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ပုတီးစေ့များကို ကောက်ယူကြသည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

တိတ်ဆိတ်မှုကို မခံနိုင်သော ဘောလုံးသည် တစ်ဖန် ပြန်ပျံလာပြီး အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်သည်။

"ဟွန့် စိတ်မပျက်ကြနဲ့ မပြီးသေးဘူး ဆောင်းဦး လက်သည်းသွား မကောင်းဆိုးဝါးက မင်းတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဂိမ်းကနေ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့"