အခန်း ၂၈၇

အခန်း (၂၈၇) - နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်

မှန်သည်။ အဆုံးသတ် မရှိသေးပေ။

နွေရာသီ ပြီးဆုံး၍ ဆောင်းဦး ရောက်လာသောအခါ သူတို့ သတိမထားမိခင် တောင်စောင်းပေါ်ရှိ မြက်ပင်များ အားလုံး ခြောက်သွေ့သွားကြပြီ။ တောင်ခြေရှိ သစ်ပင်များ အားလုံး ဝါသွားကြပြီ။ ဆောင်းဦးလေသည် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှ တိုက်ခတ်ဝင်လာပြီး စိုစွတ်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသူတို့သည် အေး၍ တုန်ယင်နေကြသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အိမ်သည် မူလ အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး မီးလင်းဖိုထဲရှိ ထင်းများ အပါအဝင် နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်များ အားလုံး ခြောက်သွေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုသည် မီးလင်းဖိုကို ပြန်လည် မီးထွန်းလိုက်သည်။

လူတိုင်း လူစုကွဲသွားကြသည်။ အချို့က ရေနွေးချိုးရန် သွားကြသည်။ အချို့က မီးလင်းဖိုရှေ့တွင် နွေးထွေးစွာ နေကြသည်။ အချို့က ပျောက်ဆုံးနေသော ပုတီးစေ့များ ရှိမရှိ ကြည့်ရန် ထောင့်များကို ရှာဖွေကြသည်။

ဆောင်းဦး ဧည့်သည်များ ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသည်။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းသည် အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ နွေရာသီတွင် နာရီပေါင်း ၁၈ နာရီနီးပါး ပိတ်မိနေခဲ့ရာ လူတိုင်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနေကြသည်။ ဤအချိန်၌ သူတို့သည် ကောင်းစွာ အနားယူလိုကြပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ဧည့်သည်များကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။

လူတိုင်း ရေချိုး၊ အဝတ်လဲပြီး ဧည့်ခန်းတွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စုဝေးချိန်တွင် နှစ်နာရီ နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာချန်းသည် ရေနွေးခွက် ဆယ်ခွက်ကို ငှဲ့ပြီး ဧည့်ခန်းရှိ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်၌ တင်လိုက်သည်။

လက်ဖက်ရည်သည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည်။

မီးလင်းဖိုထဲတွင် ထင်းတို့အက်ကွဲနေသည်။

လှပသော အရုပ်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူဆယ်ဦးသည် ဧည့်ခန်းတွင် စုဝေးနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လေးနက်သော သို့မဟုတ် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါက သူတို့ လက်ဖက်ရည်ဝိုင်း လုပ်နေကြသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "စုစုပေါင်း ပုတီးစေ့ ၁၀၂ လုံး ရှိတယ်။ တန်းတူ ခွဲဝေဖို့ အကြံပြုပါတယ်။ အမှန်အားဖြင့်တော့ ခင်ဗျားတို့က ဂိမ်းကို ပြီးမြောက်အောင် ကစားနိုင်ခဲ့တဲ့ ကစားသမားတွေ ဖြစ်လို့ ပိုရသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆောင်းဦး တတိယအဆင့် ကျန်သေးတယ်။ ဧည့်သည်တွေ အလျင်အမြန် ရောက်လာတဲ့အခါ ဒဏ်ရာရသူတွေ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ၊ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေ အားလုံးကို ထောက်ပံ့ဖို့ ပစ္စည်းတွေ ပိုလိုအပ်လိမ့်မယ်"

သူ ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထင်မြင်ချက်ပါ။ မသင့်လျော်ဘူးလို့ ခံစားရရင် ဖြန့်ဝေပုံကို ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်"

ဆုလာဘ်ပစ္စည်းများအနေဖြင့် ပုတီးစေ့များနှင့် ငါးအသားတို့သည် မတူကြပေ။

ငါးကို တစ်အိုးတည်း ချက်ပြုတ်ပြီး လူတိုင်း စားလိုက်ကြလျှင် အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သော်လည်း ပုတီးစေ့ အရေအတွက် ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။

အရေအတွက် ရှိသရွေ့ ပမာဏ ရှိသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသည်။ ဒဏ်ရာရနေသော လုအန်းနှင့် အားနည်းသော ကျူရှူးအတွက် ပုတီးစေ့ ပိုရလိုသည့် ကိုယ်ကျိုးရှာသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိသော်လည်း ၎င်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောဘဲ ဆရာချန်းနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့၏ အခြေအနေကို ထောက်ပြသည်။

အကယ်၍ အဆင့်ကို ရှင်းလင်းသူများသာ ပုတီးစေ့များကို ရရှိပါက ယခင် အဆင့်သည် ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။ စိတ်ကူးသည် ပန်းရှောင်ရှင်း၏ စိတ်ကူး ဖြစ်ပြီး ကျူရှူးက လေးကို ချုပ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုအကြောင်းကြောင့် ငါး ပိုမစားခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် ဆရာချန်းဝေခိုင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် ပုတီးစေ့များ မရရှိနိုင်ပါက နောက်တစ်ဆင့်တွင် ဘာလုပ်ကြမည်နည်း။ အကယ်၍ သူတို့ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံလာပါက ရှန်မိုသည် ကယ်ဆယ်ရန် လာရပေမည်။ ယခု သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိစေရန်အတွက် ပုတီးစေ့ ပိုပေးခြင်းက ပိုကောင်းပြီး ၎င်းသည် ရှန်မိုကိုလည်း ပို၍ စိတ်အေးစေမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုသည်လည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုများ ရှိသည်။

ဂိမ်း၏ အဆင့်တိုင်းသည် ပို၍ ခက်ခဲလာပြီး ဆောင်းဦး ဧည့်သည်များကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သူတို့ မသိကြသေးပေ။ ကစားသမားများအတွက် အခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ်များ ဖြန့်ဝေမှုကြောင့် ရန်ဖြစ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာပါက မကောင်းသော သတင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ တစ်ယောက်စီက ပုတီးစေ့ ၁၀ လုံးစီ ရလိမ့်မယ် ပိုလျှံတဲ့ နှစ်လုံးကတော့... ပိုင်ယို့ဝေကို ပေးလိုက်မယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်က ပုတီးစေ့ နှစ်လုံးပဲ တန်တာလား"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ရယ်မောပြီး မေးသည်။ "မင်းပုတီးစေ့ ဘယ်လောက် လိုချင်လဲ။ ငါတို့ကို ပြောပါ။ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် အမှန်တကယ်ပင် အလေးအနက် စဉ်းစားခဲ့ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်း ခွဲလိုက်ကြရအောင်"

ရန်ချင်ဝမ်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောသည်။ "အတင်း မလုပ်ပါနဲ့... မင်း မလိုချင်ရင် ၄၀% ကနေ ၆၀% ဒါမှမဟုတ် ၃၀% ကနေ ၇၀% အထိ ကျွန်တော်တို့အတွက် လက်ခံနိုင်ပါတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါသည်။ "ရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။တကယ်တမ်းကျတော့ တတိယအဆင့် လာတော့မှာဆိုရင် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ၊ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေအတွက် အကာအကွယ် ပိုပေးရမယ်။ ပိုကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေကတော့ ဒီလောက် ကန့်သတ်မခံရဘဲ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဂိမ်းရဲ့ နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်က တရားမျှတလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ အဲဒါကို ကျွန်မ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

ရန်ချင်ဝမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒီပုတီးစေ့လေးတွေ နည်းနည်း ပိုများတာ ဒါမှမဟုတ် ပိုနည်းတာကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ပန်းတိုင်က နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ"