အခန်း ၂၈၈

အခန်း (၂၈၈) - သံမှို ရှာဖွေခြင်း

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒါက ဒုတိယအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ဆောင်းဦး ပြီးမှသာ ငါတို့ ဂိမ်းကို တကယ် ပြီးမြောက်နိုင်မှာ"

လီလီသည် လူတိုင်းကို အားပေးသည်။ "ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ နွေရာသီကိုတောင် ငါတို့ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ရင် ဆောင်းဦးကို ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ"

လုအန်းသည် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "တတိယအဆင့်က ခက်ခဲတယ်ဆိုရင်တောင် နွေဦးနဲ့ နွေရာသီကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ အတွေ့အကြုံတချို့ ရခဲ့ပြီးပြီ။ ငါတို့ ဆောင်းဦးအတွက် စိတ်ကူးတွေ ရှိမယ်လို့ ယုံကြည်တယ်"

ကြည်လင်သော ဘောလုံးသည် အံဆွဲပေါ်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး သူတို့၏ နောက်လာမည့် ဗျူဟာကို ဆွေးနွေးနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

ရှန်မိုသည် လျှောက်သွားပြီး ဂီတသေတ္တာပေါ်ရှိ နာရီစပရင်ကို လှည့်ရန် လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူနှင့် အလွန် ရင်းနှီးသော ကလေးကဗျာသည် ဂီတနှင့်အတူ အိမ်တစ်အိမ်လုံး ပျံ့လွင့်သွားသည်။

နွေဦးမှာ ဝက်ဝံနိုးလာတယ်။

သူ့ကလေး နှစ်ယောက် ပျောက်သွားလို့ တကယ် စိတ်ပူနေတယ်။

နွေရာသီမှာ မိုးတွေ သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာတယ်။

ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေတယ်။ရတနာ ဘယ်မှာ ရှိလဲ မမြင်ရဘူး။

ဆောင်းဦးမှာ ဘယ်သူ လာနေတာလဲ။

ကြည့်ပါ။ လက်သည်းသွား မကောင်းဆိုးဝါးက ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ဘာလို့ သွား မပါရတာလဲ။

ဆောင်းတွင်း၊ဆောင်းတွင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ~

ဘယ်အရုပ်က နှင်းပွင့်တွေကို မြင်ရမလဲ။

...

ရှန်မိုသည် ပြတင်းပေါက်ကို မှီလိုက်သည်။ တစ်ဝက်ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်သည် တံခါးဝရှိ ဧည့်သည်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှိန်ပျပျ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူက စိတ်အေးလက်အေး ပြောသည်။ "လက်သည်းသွား မကောင်းဆိုးဝါးပဲ... ဆောင်းဦးမှာ ဘယ်သူ လာနေတာလဲ ကြည့်ပါ။ လက်သည်းသွား မကောင်းဆိုးဝါးက ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သွား မပါဘူး။ ကလေးကဗျာထဲကလိုပဲ"

လူတိုင်းသည် အပြင်ဘက်မှ ဧည့်သည်များ မည်သို့ ရှိသည်ကို ကြည့်ရန် ပြတင်းပေါက်သို့ သွားကြသည်။

ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးသည် ပြိုင်မျဉ်းတွင် တည်ရှိသည်။ တံခါး၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် တံခါးတိုင်များနှင့် အတားအဆီးများ ရှိသည်ဖြစ်၍ ပြတင်းပေါက်မှ တိုက်ရိုက် မမြင်ရပေ။ အမြင်ကွင်းကို တိုးမြှင့်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ မှန်ပြတင်းပေါက်၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။

အရွယ်အစားအရ ဆောင်းဦး ဧည့်သည်သည် ဝက်ဝံနှင့် အန်ဂလာငါးတို့လောက် မကြီးပေ။

၎င်းသည် မတ်မတ် လမ်းလျှောက်နေသော ငါးမန်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဆူးတောင် သို့မဟုတ် အမြီး မရှိပေ။ ချောမွတ်သော မီးခိုးပြာရောင် အရေပြား၊ သန်မာသော ခြေထောက်များနှင့် ပါးလွှာသော လက်သည်းများ၊ ကြီးမားသော ဦးခေါင်းတို့ ပါဝင်သည်။

၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ကြီးကြီးချွန်ချွန် သွားခုနစ်ချောင်း သို့မဟုတ် ရှစ်ချောင်းခန့်ကို ဖော်ပြနေသည်။

သွားများသည် သံမှိုများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

ရှန်မိုသည် အခြားသူများကို ကြည့်သည်။ "ဒီအဆင့်မှာ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်က သံမှိုတွေ ရှာဖို့ ဖြစ်ပုံရတယ်"

ရန်ချင်ဝမ်သည် မှန်ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ထင်ဟပ်နေသော မြင်ကွင်းကို ဂရုတစိုက် လေ့လာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါ့အပြင်... သံမှို အများကြီး ရှာဖို့ ရှိမယ် ထင်တယ်"

ယခင်အဆင့်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကြောင့် လီလီသည် အကြီးအကဲ နှစ်ဦးကို မသေချာစွာ ကြည့်ကာ မေးသည်။

"သေချာလား။ တကယ် သံမှို ရှာရုံပဲလား။ တခြား တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေမလား"

သူသည် ပိုင်ယို့ဝေဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးသည်။ "မင်းလည်း သံမှိုလို့ ထင်လား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ခံစားချက်မရှိဘဲ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပထမအဆင့်မှာ တစ်မိနစ်ကြာ ရမ်းကားမှုကို ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး"

၎င်းသည် ဝက်ဝံ သို့မဟုတ် အန်ဂလာငါးပင်ဖြစ်စေသူတို့နှင့် အမှန်တကယ်အပြန်အလှန် မတုံ့ပြန်ဘဲ ကလေးကဗျာက ပေးထားသော သဲလွန်စများအပေါ် အခြေခံ၍ သူတို့၏ စစ်မှန်သော လိုအပ်ချက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဆူးမန်သည် သူမ၏ စကတ်ကို စိတ်မရှည်စွာ ဆွဲလိုက်သည်။

သူမသည် ဤဂိမ်းနှင့် အမှန်တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။ ဤသို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ခြင်းက သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေသော်လည်း သူမ ဝတ်စားဆင်ယင်ခြင်း မပြုပါက ဧည့်သည်များက သူမကို တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျူရှူးက မေးသည်။ "သံမှိုတွေ ဖြစ်ရင် ငါတို့ သံမှို ဘယ်နှစ်ချောင်း ရှာရမှာလဲ"

ရန်ချင်ဝမ်သည် မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်လိုက်သည်။ "သူ့ ပါးစပ်က ကျယ်ကျယ် ပွင့်နေတယ်... ဒီပုံစံအရ သူ့မှာ အပေါ်သွား ၂၆ ချောင်း၊ အောက်သွား ၂၄ ချောင်း၊ ပါးစပ်ထဲမှာ သံမှို ၆ ချောင်း ရှိပြီး သံမှို ၄၄ ချောင်း ကျန်နေသေးတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါသည်။ "ဂိမ်းက ဒီလောက် မရိုးရှင်းနိုင်ဘူး။ သွားနှစ်ထပ် ဒါမှမဟုတ် သွားအများကြီးဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖယ်ထုတ်လို့ မရဘူး"

ရှန်မိုသည် သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အခန်းတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးသည်။ "သွားနှစ်ထပ်ဆိုရင် သံမှို ၁၀၀ ချောင်း၊ သွားသုံးထပ်ဆိုရင် ၁၅၀ ချောင်း၊ သွားလေးထပ်ဆိုရင် ၂၀၀ ချောင်း... တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သံမှို ပိုများလေလေ ကောင်းလေလေ ဖြစ်တယ်"

လီလီသည် ဤနံပါတ်များကို နားထောင်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ချမ်းတုန်သွားသည်ကို ခံစားရသည်။

"ဒါ အရမ်းများတာပဲ ငါတို့ အိမ်တစ်အိမ်လုံး ရှာခဲ့ပြီးပြီ။ သိုလှောင်ခန်းထဲက ဆယ်ချောင်းလောက်ကလွဲရင် တခြား ဘာမှ မရှိဘူး"

တန်ရှောင်သည် သူ့ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "ဂရုတစိုက် ရှာရမယ်။ စကားပုံ တစ်ခု ရှိတယ်။ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လုပ်ရင် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်တာ မရှိဘူး။ ငါတို့ သေတဲ့အထိအတူတူ ကြိုးစားမယ်"

လီလီသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြောသည်။ "ဒါကမယိမ်းယိုင်တဲ့ကတိတစ်ခုပါပဲ"

ဘယ်သူက မင်းကို သေတဲ့အထိ သစ္စာရှိချင်မှာလဲ ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်းပါ။