အခန်း ၂၉၀

အခန်း (၂၉၀) - သံမှို စိုက်ထည့်ခြင်း

ဆရာချန်းဝေခိုင်၊ ပန်းရှောင်ရှင်းနှင့် ကျူရှူးတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြသည်။

လုအန်း၏ ခြေထောက်သည် အပြည့်အဝ မကျက်သေးသဖြင့် မကူညီနိုင်ဘဲ အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သိုလှောင်ခန်းတွင် ဆက်လက် ပုန်းနေသည်။

ကျန်ရှိသော လူငါးဦးဖြစ်သည့် ရှန်မို၊ တန်ရှောင်၊ ရန်ချင်ဝမ်၊ လီလီနှင့် ဆူးမန်တို့သည် ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းတွင် ရှိနေကြသည်။

ဝက်ဝံနှင့် အန်ဂလာငါးတို့ကို ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု လျော့နည်းပြီး တည်ငြိမ်မှု ပိုများလာသည်။

ဆူးမန်သည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူမသည် ယခင်က ရှောက်သီးများ ထည့်ထားသော ဖန်ခွက် အကြီးကြီးကို ကိုင်ထားသည်။ ယခုအခါ ဖန်ခွက်သည် သံမှိုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်၏ အချက်ပြမှုကို ရရှိပြီးနောက် သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ပြီး တံခါးဝကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာပါ ဧည့်သည်”

ကလစ်

တံခါးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။

အနီးကပ် ကြည့်ရှုသောအခါထိုမကောင်းဆိုးဝါးသည် သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပို၍ပင် ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

၎င်း၏ ဦးခေါင်းသည် မမျှမတ ကြီးမားနေပြီး ရှေ့လက် နှစ်ချောင်းကတော့ သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် တိုတောင်းနေသည်။ ပထမက လက်မောင်းနှင့်ခြေထောက် ပါသော ငါးမန်းတစ်ကောင်ဟုထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သေးငယ်ပြီးအမြှီးမပါသော တိရစ္ဆာန်ရိုင်း ဘုရင်ကြီး (Tyrannosaurus Rex) တစ်ကောင်နှင့်ပိုတူနေသည်။

၎င်းသည် တရွတ်တိုက် ဝင်လာပြီး ဆူးမန်ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာသည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချပြီး ဦးခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းကာ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ် ဖွင့်လိုက်သည်။

ဘယ်လောက် ကျယ်သလဲဆိုလျှင်...

အပေါ်မေးရိုးနှင့် အောက်မေးရိုးကြား ထောင့်သည် ၉၀ ဒီဂရီကျော်နီးပါး ရှိသည်။

လျှာကို မမြင်ရပေ။ ပါးစပ်သည် ရေဘဝဲ လက်တံ၏ အစို့များကဲ့သို့ သေးငယ်သော အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သေးငယ်သော အစို့အချို့မှ သံမှိုများ ပေါက်နေသည်။

ဆူးမန်သည် ထိုသိပ်သည်းသော အပေါက်များကို မြင်ပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာကာ မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်သွားသည်။

သံမှိုသွား ပါသော ထိုလူသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။

ရန်ချင်ဝမ်က ဘေးမှ သတိပေးသည်။ “ဆူးမန်”

ဆူးမန်သည် ကြောင်နေရာမှ လွတ်ထွက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖန်ခွက်ထဲမှ သံမှို တစ်ချောင်းကို ယူလိုက်သည်။

သူမသည် ကျပန်း တစ်ချောင်းကိုသာ ကောက်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အနက်ရောင်ရှိကာ သေးသွယ်ပြီး အဖျားတွင် ခရုပတ်ပုံစံ ပါသည်။

သူမသည် သံမှိုကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းကြီးသို့ သတိထား၍ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်အတွင်းရှိ သိပ်သည်းစွာ ထုပ်ပိုးထားသော အသားစို့များ သည် အနီးနားရှိ သံမှိုများကို အာရုံခံမိသည့်အလား “ပျော်ရွှင်စွာ” ကျုံ့ဝင်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် သေးငယ်သော အဖူးများ‌ရေငတ်နေကဲ့သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ကျုံ့လိုက်၊ ကျယ်လိုက် ဖြစ်နေကြသည်။

ပျို့အန်စရာပင်။

သန်မာသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးအနေဖြင့် ဆူးမန်သည် လူဆိုးများ သို့မဟုတ် ဝံပုလွေများကို မကြောက်သော်လည်း ဤစက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ အရာများကို မခံနိုင်ပေ။

သူမ၏ နှလုံးခုန်သံ မြန်နေပြီး သွားများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်ကာ တုန်ယင်လျက်သံမှိုကို သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

အသားစို့များတွင် သံမှိုများအပေါ် ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် သံမှိုကို ထိလိုက်သည်နှင့် ၎င်းနှင့် ကပ်သွားပြီး အသားစို့အတွင်း၌ မြဲမြံစွာ စွဲမြဲသွားသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ၎င်းသည် အသားထဲမှ ပေါက်ထွက်လာသည့်ပုံစံမျိုးပင်။

သံမှို နေရာတကျ ဖြစ်သွားသည်နှင့် အခြားသော အသားစို့များသည် ပိုမို လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားကြသည်။

အလျင်အမြန် စတင်လိုကြသည့်အလား ပင်။

၎င်းသည် စေးကပ်သည့် ဆီကဲ့သို့သော အရည်ကိုပင် စစ်ထုတ်သည်။ ထိုအရာသည် တံတွေးကဲ့သို့ စီးကျနေသည်။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ပါးစပ်ထဲရှိ အစို့များနှင့် တံတွေးများကြောင့် အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် လည်ချောင်းမှ ရေပွက်ပွက်ဆူသံကဲ့သို့ အသံပြုပြီး ပါးစပ်ကို အောက်သို့ နှိမ့်ချကာ တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။

ဆူးမန်သည် ၎င်း ရမ်းကားတော့မည်ဟု ထင်ကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ချက်ချင်း သူမ၏ လက်ကို ရုတ်လိုက်သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိသေးဘဲ ဦးခေါင်းကို စောင်းကာ ပါးစပ်ထဲရှိ အစို့ကို ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး ဆီများပေကျန်နေသည်။

လူတိုင်းသည် အံ့ဩစွာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းသည် ရမ်းကားခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သံမှိုသည် မှန်ကန်သော အရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်... သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ခဏမျှ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ပြန်ထိုင်ကာ ဆူးမန်ကို ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ် ဖွင့်ပြသည်။

ဆူးမန်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ “သံမှိုတွေ ဆက်စိုက်”

ဆူးမန် ခေါင်းညိတ်သည်။ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ပန်းကန်ထဲမှ အခြား သံမှို တစ်ချောင်းကို ယူကာ သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထပ်ထည့်လိုက်သည်။

အသားစို့များသည် သံမှိုနှင့် လျင်မြန်စွာ တွယ်ကပ်သွားသည်။

အလေ့အကျင့်က အောင်မြင်စေသည်။ ဆူးမန်သည် သံမှိုများကို ပိုမို မြန်ဆန်စွာ ထည့်သွင်းလာပြီး သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသည်။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ လည်ချောင်းမှ ရေပွက်ပွက်ဆူသံကဲ့သို့ အသံကို ကြားသောအခါ ထိုမကောင်းဆိုးဝါး ယားယံနေကြောင်းကို သူမသိလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို သူမနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ခွင့် ပေးလိုက်ပြီးမှ သံမှိုများ ထပ်မံ ထည့်သွင်းသည်။