အခန်း ၂၉၁

အခန်း ၂၉၁ ပျောက်ဆုံးနေသော သံမှိုများ

သံမှိုရာပေါင်းများစွာကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ထည့်ခြင်းသည် အလွန် အချိန်ကုန် စေသည်။

ဆူးမန်က သံမှိုများ ထည့်နေချိန်တွင် ရန်ချင်၀မ်နှင့် ရှန်မိုတို့လည်း သံမှိုသွားပါးစပ်ပါသော မကောင်းဆိုးဝါးကို ပတ်ပတ်လည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေကြသည်။

"အမြင့်က ၁.၅ မီတာ ခန့်ရှိပြီး အရှည်က ၂ မီတာ ခန့်ရှိတယ်။ ရှေ့ခြေထောက်တွေက တိုပြီး ကြောက်စရာတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခေါင်း က ကြီးမားလွန်းလို့ ကိုက်အားက မယုံနိုင်စရာပဲ။"

"နောက်ခြေထောက်တွေက သန်မာတယ်။ ဒါကြောင့် သိပ်မနှေးနိုင်ဘူး။"

"မြန်ရုံသာမက ခုန်နိုင်စွမ်း လည်း ကောင်း‌လောက်တယ်။ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အားကောင်းတဲ့ ကိုက်အားနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲ လိမ့်မယ်။"

"...ဒါပေမဲ့ အမြီးမပါ ဘူး။ ပြီးတော့ ခေါင်းက အရမ်းကြီးတယ်။ ဒါကြောင့် ဟန်ချက်မညီလောက်ဘူး ။"

"တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ လမ်းကြောင်းကို ခဏခဏ ပြောင်း ဖို့ ကြိုးစားရမယ်။"

ရှန်မိုနှင့် ရန်ချင်၀မ်တို့သည် အချင်းချင်း စကားပြောနေကြသည်။

တန်ရှောင် က ရှုပ်ထွေး စွာ နားထောင်နေသည်။

သူ နားမလည်ပေ။ ဒီလူနှစ်ယောက်သည် သံမှိုများ ပြည့်နေသည့် ပါးစပ်ပါသော မကောင်းဆိုးဝါးကို ကြည့်ရုံနှင့် အချက်အလက် ဘယ်လောက်များများ ရနိုင်ကြသနည်း။

တန်ရှောင်သည် လီလီကို သူ၏လက်မောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ "သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။"

လီလီက စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "မင်းကို ပြောပြရင်တောင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပါးစပ်ပိတ် ပြီး နားထောင်။ စကားမဖြတ်နဲ့။"

တန်ရှောင်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "ဪ... ခင်ဗျားလည်း နားမလည် ဘူးပဲ။ ဒါဆို စိတ်သက်သာရာရသွားပြီ။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း နားမလည်တာ မဟုတ်ဘူး။"

လီလီ: "...မင်းကွာ!"

"စကားမဖြတ်ပါနဲ့။" တန်ရှောင်က အလေးအနက် ပြောသည်။ "တို့တွေ ဘေးကနေ နားထောင်ရုံပဲ။"

လီလီ: “…”

သံမှိုသွားများရှိသော မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သံမှိုများ ပိုပိုများလာသည်။

ဆူးမန်၏ ပန်းကန်ထဲတွင် သံမှိုများက ပို၍ နည်းပါး လာသည်။

သံမှို အများအပြား မကျန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ရန်ချင်၀မ်က ဆူးမန်ကို သတိပေးသည်။ "သံမှိုတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်ပါ။"

ဆူးမန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြီး သံမှိုထည့်သည့် အရှိန်ကို နှေးကွေး လိုက်သည်။

ရန်ချင်၀မ်က သူမ၏ ပန်းကန်ထဲရှိ သံမှိုများကို ရေတွက်လိုက်ရာ ဆယ့်ခုနစ်ချောင်း ကျန်သေးသည်။

"သံမှိုတွေ မလုံလောက်ဘူး။"

ရှန်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးပါးစပ်ထဲရှိ အသားစုပ်ခွက်များ ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ပန်းကန်ထဲက ၁၇ ချောင်းကို ထည့်ရင်တောင် ၃၀ ကျော် လောက် လိုနေသေးတယ်။"

"၃၀ ကျော်လား။" ရန်ချင်၀မ်က မေးသည်။

"တိကျတဲ့အရေအတွက် ကို သိမှ အဖြေကို အတည်ပြုနိုင်မယ်။"

ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "...၃၆ လား။ ဒါမှမဟုတ် ၃၇ လား။ ဒီစုပ်ခွက်တွေက အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေတာ။ လာရေတွက်ကြည့်ဦး။"

ရန်ချင်၀မ်။ လီလီ။ နှင့် တန်ရှောင်တို့ သုံးယောက်လုံးသည် စုဝေးလာကြသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီသည် သံမှို မရှိနေသော အသားစုပ်ခွက်များ ကို ရေတွက်ကြပြီးနောက် ပန်းကန်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော သံမှိုအရေအတွက်ကို နုတ်လိုက်ကြသည်။

ရန်ချင်၀မ်က ၃၈ ဟု ရသည်။

လီလီက ၃၇ ဟု တွက်သည်။

တန်ရှောင်က ၃၁ ဟု ရသည်။

လီလီက ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက အနည်းဆုံး ပဲ!"

တန်ရှောင်သည် လက်မခံဘဲ ထပ်မံ ရေတွက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက ၄၄ ချောင်းဟု ရသည်။

ဆူးမန်၏ အရှိန်သည် တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေး လာသည်။ သံမှို အရေအတွက်လည်း လျော့နည်းလာပြီး ပန်းကန်ထဲတွင် ဆယ်ချောင်းပင် မကျန်တော့ ပေ။

သူမသည် သံမှိုတစ်ချောင်းယူပြီး သံမှိုသွားပါးစပ်ရှိသော မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်လိုက်သည်။ သူမက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ "ပြီးပြီလား။"

အမျိုးသားများသည် မကောင်းဆိုးဝါးကို ဝိုင်းရံကာ ထပ်မံ ရေတွက်ကြသော်လည်း သဘောတူညီချက် မရနိုင်သေးပေ။

၃၆ သို့မဟုတ် ၃၈ သာ ဖြစ်နိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသားစုပ်ခွက်များ သည် အဆက်မပြတ် ကျုံ့ခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပိုကြီးလာခြင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ ပိုသေးသွားခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ ကျုံ့သွားသောအခါ အခြား ပွင့်နေသော စုပ်ခွက်များ က ပိတ်ဆို့ပြီး ကျုံ့သည့် အကြိမ်ရေလည်း မတူညီသောကြောင့် အရေအတွက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။

ဆူးမန်၏ ပန်းကန်ထဲတွင် သုံးချောင်းသာ ကျန်တော့သည်။

ရန်ချင်၀မ်က ပြောသည်။ "နေရာခွဲပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ပြင်ထား။"

"နောက်ဆုံး သံမှို ကို ထည့်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြေး! သဘောပေါက်လား။"

လီလီက ဆူးမန်ကို ညွှန်ကြားသည်။

"ကိုယ့်ဘာသာ ဂရုစိုက်!"

ဆူးမန်က စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောသည်။ "ကျွန်မက ရှင်တို့ထက် သေချာပေါက် ပိုမြန်မြန် ပြေးနိုင်တယ်!"

နှစ်ချောင်းသာ ကျန်တော့သည်။

တန်ရှောင်သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ထင်းချောင်း ကို ကိုင်ထားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "ကျွန်တော် သူ့ နောက် မှာ ရပ်ပြီး တုတ်နဲ့ ရိုက် ပြီးမှ ပြေးမယ်!"

ရှန်မိုသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ခေါက်ဓား သေးသေးလေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

တစ်ချောင်းသာ ကျန်တော့သည်...

လေထုသည် တင်းမာ နေသည်မှာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိပင်။

နောက်ဆုံး သံမှိုလေး ကို စုပ်ခွက်က ရစ်ပတ်လိုက်သောအခါ ရန်ချင်၀မ်က အော်လိုက်သည်။

"ပြေး!!!"

ဆူးမန်နှင့် လီလီတို့သည် လှည့်ကာ ထွက်ပြေး ကြသည်။

တန်ရှောင်သည် သူ၏ တုတ် ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထင်းချောင်း သည် အပိုင်းပိုင်း ကျိုးသွားသည်။

ရှန်မိုသည် ဓားဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါး၏ လည်ပင်း ကို ထိုးလိုက်ရာ ဓားထိပ်ဖျားမှ မီးပွင့်များ ထွက်လာသည်။ ဓားသွား ကျိုးသွားသည်။

သူနှင့် ရန်ချင်၀မ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲ သွားသည်။

"သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သတ္တုနဲ့ လုပ်ထားတာ!"

"အားဟားဟားဟား!!!"

သံမှိုသွားပါးစပ်ပါသော မကောင်းဆိုးဝါးသည် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ထုတ်လွှတ်ပြီး သံမှိုများ ပြည့်နေသော ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ သူတို့ဆီသို့ ကိုက်ရန် ပြေးဝင် လာသည်။