အခန်း ၂၉၂

အခန်း ၂၉၂ ဒေါသထွက်နေသည့် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး

ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်တို့သည် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါးသည် ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်များကို ဆောင့်ကန်ပြီး ရှန်မိုဆီသို့ ပြေးလာသည်။

ရှန်မိုသည် သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် လုံလောက်စွာ အားထည့်သော်လည်း ကျိုးနေသော ဓားသွားသည် မခိုင်မာပေ။

၎င်းသည် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ ခေါင်းကြီးကို ရိုက်လိုက်သည်မှာ ကျောက်တုံးကို ရိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဓားသည် လုံးဝ ကျိုးပဲ့သွားသည်! ဓားသွားက တစ်ဝက်ခန့် လွင့်ထွက်သွားသည်!

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာပြီး ကိုက်ရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှန်မိုသည် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ဦးတည်ရာ ပြောင်းလိုက်ကာ သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ ဘယ်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ပုတီးစေ့တစ်လုံး ထုတ်ယူကာ ပစ်ချလိုက်သည်။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ရှန်မိုလောက် မသွက်လက်သောကြောင့် နံရံကို ခေါင်းတိုက်မိကာ ချက်ချင်း ချိုင့်ဖြစ်သွားသည်! ဖုန်မှုန့်များ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

နာကျင်မှုကို သတိမပြုမိဘဲ ခေါင်းထောင်လိုက်သော်လည်း မလှုပ်ရှားမီ ပုတီးစေ့ဖြင့် နောက်ကျောဘက်ကို ထပ်မှန် ထိမှန်သွားသည်!

ဒိုင်း!

အသံက မကျယ်သော်လည်း သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် အလွန် နာကျင်နေပုံရသည်။ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အော်ဟစ်သည်။

သို့သော် ၎င်း၏ ရှေ့ခြေထောက်များက အလွန်တိုသောကြောင့် ခေါင်းကို ကိုင်ထားရန် မတတ်နိုင်ပေ။

အရူးအမူး အော်ဟစ်ပြီးနောက် အနီးနားတွင် တန်ရှောင်ကို မြင်လိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ ထပ်မံ ပြေးသွားသည်!

တန်ရှောင်သည် လှည့်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ဘက်သို့ ပြေးသည်!

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် နောက်ခြေထောက်များ သန်မာသောကြောင့် ခုန်လိုက်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်း ဖမ်းမိသည်။

တန်ရှောင်သည် စားပွဲကို မှောက်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ပိတ်ဆို့သည်။

ရှန်မိုက အဝေးမှ အော်ဟစ်သည်။ "ပုတီးစေ့တွေ သုံး! တခြား တိုက်ခိုက်နည်းတွေက သူ့ကို မထိရောက်ဘူး!!!"

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်!

ပုတီးစေ့များ မထုတ်နိုင်ခင် တန်ရှောင်ကို သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးက နံရံပေါ်သို့ ဆောင့်ပစ်လိုက်သည်!

မကောင်းဆိုးဝါး၏ ခေါင်းသည် မာကျောပြီး ကြီးမားကာ သတ္တုတုံးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တန်ရှောင်၏ နောက်ကျောကို ရိုက်ခတ်သောကြောင့် တန်ရှောင်သည် သွေးအန်လာသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် သူ၏ ပခုံးကို ကိုက်လိုက်ရာ ချွန်ထက်သော သံမှိုများက သူ၏ အရေပြားနှင့် အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို စတေပယ်လာဖြင့် ထိုးဖောက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သွေးသည် ရေပန်းကဲ့သို့ စီးကျလာသည်!

ဒိုင်း!

ရန်ချင်ဝမ်သည် ပုတီးစေ့တစ်လုံးကို သူ့ဆီ ပစ်ချလိုက်ရာ ၎င်းသည် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားသည်!

ထိုအရာသည် ၂၀% ပေါက်ကွဲမှု အာနိသင် ဖြစ်သည်။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးသွားသည်။ သတိလစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းများစွာ ဆုတ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းယိုင်နေသည်။

"ခဏလေး ထိန်းထားဦး!" ရန်ချင်ဝမ်က လူတိုင်းကို အော်ပြောသည်။ "စက္ကန့် ၃၀ ပဲ ကျန်တော့တယ်!"

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး သတိမလစ်သေးခင် ရှန်မိုသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး တန်ရှောင်ကို ပွေ့ချီကာ လှေကားပေါ်သို့ ပြေးတက်သည်!

အခြားသူများလည်း ပုန်းခိုရန် နေရာများ ရှာဖွေကြသည်။

သို့သော် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ခြောက်စက္ကန့် သို့မဟုတ် ခုနစ်စက္ကန့်သာ ထိတ်လန့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အိမ်ထဲတွင် မည်သူမှ မရှိတော့သည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ လှေကားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးတက်သည်!

၎င်းသည် အလွန် မြန်သည်။ မကြာမီတွင် ရှန်မိုကို ဖမ်းမိတော့မည်ဖြစ်သည်!

ဆူးမန်သည် အပေါ်ထပ်မှ ကြိမ်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးကို အပေါ်ထပ် မတက်နိုင်အောင် တားဆီးရန် မျှော်လင့်သော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးသည် ကြိမ်လုံးကို လုံးဝ မကြောက်ပေ။ ၎င်းသည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် ခုန်လိုက်ပြီး လှေကား၏ လက်ရန်းမှ ဒုတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်ကာ ဆူးမန်၏ ကြိမ်လုံး ကိုင်ထားသော လက်ကို ကိုက်လိုက်သည်!

"အား!!!"

ဆူးမန်သည် အော်ဟစ်လိုက်သည်!

ခန္ဓာကိုယ်သည် ဒုတိယထပ် လှေကား၏ လက်ရန်းမှ တည့်တည့်အောက်သို့ ကျသွားသည်။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ကိုက်ချင်သော်လည်း ရှန်မိုသည် ပုတီးစေ့ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူပြီး သူ့ကို ပစ်ချလိုက်သည်!

မကောင်းဆိုးဝါးသည် အချိန်မီ ရှောင်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ သူတို့အား တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အကြောင်းပြချက်မရှိစွာ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လှေကားဘေးရှိ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ လှည့်ကာ ပြေးဝင်သွားသည်!

ပိုင်ယို့ဝေသည် သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် ရှိသည်!

ရှန်မို၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် သူ၏ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး သိုလှောင်ခန်းသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်!

သို့သော် သူ မဝင်ခင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများစွာကို ကြားလိုက်ရသည်! မကောင်းဆိုးဝါးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ ကြည်လင်သော ပုလဲမှုန့် အလွှာကို သိုလှောင်ခန်း တံခါးဝတွင် ချန်ထားခဲ့သည်!

ရန်ချင်ဝမ်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်!

သူတို့သည် ပုတီးစေ့များကို တစ်လုံးချင်းစီ သုံးပြီး ပစ်ချကြသော်လည်း ပိုင်ယို့ဝေသည် လက်တစ်ဆုပ်စာ ပစ်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်!

၎င်းတို့ထဲတွင် ခုနစ်လုံး သို့မဟုတ် ရှစ်လုံးခန့် ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့အနက် သုံးလုံးက မိုးကြိုးအာနိသင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးကို ခေါင်းမူးစေခဲ့သည်!

စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး ပြန်လည် နာလန်ထူလာသောအခါ ၁ မိနစ် ရူးသွပ်မှု အချိန်သည် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်။

၎င်းသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ရိုက်လိုက်သည်။ ခေါင်းစောင်းလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အသားစုပ်ခွက်များကို ကြမ်းပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မလိုလားစွာ အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်နှာမသာမယာဖြင့် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်။ "သူက ကျွန်မကို အထဲမှာ ရှိမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

"ဒီမကောင်းဆိုးဝါးရဲ့ အမြင်အာရုံက မမှန်ဘူး။" ရှန်မို၏ မျက်နှာသည်လည်း အလွန် စိုးရိမ်နေသည်။ "သူ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ အဲ့ဒီထောင့်ကနေ တန်ရှောင်ကို မမြင်လောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ တန်ရှောင် ရှိနေတာကို တိတိကျကျ တွေ့ရုံသာမက အားကောင်းကောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်!"