အခန်း ၂၉၃

အခန်း ၂၉၃ ပျောက်ဆုံးနေသော သံမှို

"ဒါ လုံးဝ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး။" ရန်ချင်ဝမ်က စိုးရိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ "သူ ဆူးမန်ကို တိုက်ခိုက်တုန်းက ခေါင်းတောင် မထောင်ခဲ့ဘူး။ တို့တွေ ဘယ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိဖို့ မျက်လုံးတောင် မလိုအပ်ဘူးနဲ့ တူတယ်။"

"သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ၃၆၀ ဒီဂရီ အမြင်အာရုံ ပေးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။" ပိုင်ယို့ဝေက စိတ်မသက်မသာနှင့် အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "စစ်ဆေးရေးမှူးရဲ့ အချက်အလက်တချို့က ထပ်ပြီး လွဲချော်နေပြန်ပြီ။"

ရှန်မိုသည် လှေကားဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

တန်ရှောင်နှင့် ဆူးမန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသည်။ သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး ကိုက်ခံရသော နေရာများက သွေးအလွန်အကျွံ ထွက်နေပြီး ကြည့်ရဆိုးသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

"သူတို့တွေကို အရင် ကယ်တင်ရမယ်။"

...

တစ်မိနစ် ရူးသွပ်မှုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဒဏ်ရာများသည် အလွန် ပြင်းထန်သည်။

သံမှိုဖြင့် ထိုးဖောက်ခံရသော ဒဏ်ရာသည် သွေးထွက်လွန်ပြီး အတွင်းရှိ အရိုးများကိုပင် ထိမှန်သည်။ ရှန်မိုသည် ဒဏ်ရာပေါ်တွင် ရွှံ့ကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း အာနိသင်သည် ကန့်သတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဆူးမန်၏ ညာလက်သည် ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်ပြီး တန်ရှောင်မှာ သတိလစ်မြဲ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ သုံးမိနစ် ရူးသွပ်မှုကို မခံနိုင်ဘူး။" ရန်ချင်ဝမ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် အရွယ်အစား အကြီးဆုံး မဟုတ်သော်လည်း အမြန်နှုန်း၊ ခွန်အားနှင့် ပစ်မှတ်၏ ဦးတည်ရာကို တိကျစွာ ဆုံးဖြတ်နိုင်မှုတို့တွင် အရင် ဧည့်သည် နှစ်ဦးထက် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။

၎င်းသည် ၁ မိနစ်အတွင်း လူ နှစ်ဦးကို ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိစေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ၃ မိနစ် အတွင်းဆိုလျှင် ဘာလုပ်မည်နည်း။

အပေါ်ထပ်မှ ဆရာချန်း၊ ပန်းရှောင်ရှင်း နှင့် ကျူရှူးတို့ကို ပုန်းအောင်းစေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေတွင် ယုန်ရှိသော်လည်း လျှပ်စစ်ရှော့ခ်သည် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် ခန္ဓာကိုယ်သည် သတ္တုကဲ့သို့ မာကျောသည့် မကောင်းဆိုးဝါးကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ လုံးဝ ဘာမျှ လုပ်မပေးနိုင်ပေ။

ပုတီးစေ့များက သာမန်တိုက်ခိုက်မှုများကို နှစ်စက္ကန့် သို့မဟုတ် သုံးစက္ကန့်လောက်သာ နှောင့်နှေးစေနိုင်ပြီး မိုးကြိုးအာနိသင်က ခုနစ်စက္ကန့် သို့မဟုတ် ရှစ်စက္ကန့်အထိ တိုးချဲ့နိုင်သည်။ တစ်မိနစ် ရူးသွပ်မှုမှာ အသုံးဝင်သော်လည်း ရူးသွပ်မှု အချိန်က သုံးမိနစ် ဖြစ်လာလျှင် ဒီ နှောင့်နှေးချိန် စက္ကန့်အနည်းငယ်က အဘယ်သို့ အသုံးဝင်တော့မည်နည်း။

သူတို့၏ အခြေအနေက ပိတ်မိနေသည်။

...

ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသော သံမှိုများကို ရှာရမည်။

"ဆက်ရှာ.." ရှန်မိုက ပြောသည်။ "၃၆ ကနေ ၃၈ လုံးအထိ သံမှိုတွေ၊ ဒီအရေအတွက်ထက် ပိုနိုင်ရမယ်။ မလျော့နိုင်ဘူး။"

လီလီက ထရပ်ပြီး ပြောသည်။ "ဖြုတ်လို့ရတဲ့ သံမှိုတွေ ရှိသေးလားဆိုတာ ထပ်စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်။ ၃၀ ကျော်ဆိုတာ အရေအတွက် နည်းတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခုခုကို လွဲချော်ခဲ့တာ သေချာတယ်။"

ဆရာချန်းနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်း တို့လည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

" မီးဖိုချောင်ကို သွားကြည့်မယ်။"

" ထပ်ခိုးကို သွားကြည့်မယ်..."

လူတိုင်း ပြန့်ကျဲသွားပြီး သံမှိုများ ရှာဖွေကြသည်။

...

နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် သူတို့ ဧည့်ခန်းတွင် ပြန်လည် စုဝေးကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေါင်းခါပြကြသည်။

သံမှိုများ မတွေ့ပေ။

ဒါသည် မထူးဆန်းပါ။

သူတို့ ဧည့်သည်များကို မဖိတ်ခင်ကတည်းက အိမ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားပြီးပြီဖြစ်သည်။

ဤနေရာ၌ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပိတ်မိပြီးနောက် သူတို့သည် အရုပ်အိမ်၏ အခန်းတိုင်းကို အလွန်ရင်းနှီးနေကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဖြုတ်နိုင်သမျှ သံမှိုတိုင်းကို ဖြုတ်ခဲ့ပြီး ဘာမျှ မချန်ခဲ့ပေ။

ထပ်ရှာလျှင်တောင် ရလဒ်က အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

လူတိုင်း အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် အပြင်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ၎င်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ၎င်း၏ သွားများကို ကြိတ်နေပြီး တရှဲရှဲ အသံ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အသံက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။

လီလီက ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်ကာ စိတ်တိုမှုကို ပြေလျော့စေရန် ပတ်ပတ်လည် လမ်းလျှောက်သည်။

ဆူးမန်သည် ဒဏ်ရာရနေသော လက်ကို တွဲလောင်းချပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ အရင်ကထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အံဆွဲဗီရိုပေါ်ရှိ ဖန်လုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့..."

သူမ စကားမဆုံးခင် ကျူရှူးသည် သူမ ပြောတော့မည့်အရာကို ကြိုတင်သိထားသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး! ကျွန်မ မသတိပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့‌နော်။ စစ်ဆေးရေးမှူးကို တိုက်ခိုက်တာ ပြစ်မှုကြီးပဲ!"

ပန်းရှောင်ရှင်း သည် ဘောလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အစ်မ ဝေဝေ။ ဂီတသေတ္တာကို ဖြုတ်လို့ မရဘူး။"

ပိုင်ယို့ဝေက စဉ်းစားသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်။ ဂီတသေတ္တာက ဒီမှာ ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးကဗျာမှလွဲလို့ လုံးဝ အသုံးမဝင်ဘူး... တကယ်တော့ ကလေးကဗျာကို ဂီတသေတ္တာ ပုံစံနဲ့ သီဆိုဖို့ မလိုဘူး မဟုတ်လား။ စစ်ဆေးရေးမှူးက ဂိမ်းစည်းမျဉ်းတွေအဖြစ် ကြေညာနိုင်တယ်။ အရင်က ရိုးရာဓလေ့အကြောင်း ပြောခဲ့တာ..."

သူမ စကားပြောရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖန်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ ရိုးရာဓလေ့သက်သက်အတွက်လား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့ကို လမ်းလွဲစေပြီး ဖန်လုံးနဲ့ ဂီတသေတ္တာက အတူတူပဲလို့ ထင်စေဖို့ မဟုတ်ဘူးလား။"