အခန်း ၂၉၅

အခန်း ၂၉၅ သံမှိုများ လိုနေသေးသည်

နွေရာသီ၏ ပထမအချီတွင် သူတို့သည် ရွှေ၊ ငွေနှင့် ရတနာများ ပြည့်နေသော ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ထိုသင်္ဘောကို ရတနာအဖြစ် ယူကာ ငါးမန်း၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ယခု သံမှိုများ လိုနေသည်။ ဘယ်မှာ သွားရှာရမည်နည်း။

တကယ်ပဲ သေသည်အထိ ဤနေရာ၌ ပိတ်မိနေတော့မည်လား။

အရုပ်အိမ်၏ အခက်အခဲသည် သဲလွန်စများ ဝိုးတဝါးဖြစ်ခြင်း၊ အရာဝတ္ထုများကို ရှာရန် ခက်ခဲခြင်း ထို့သို့ မဟုတ်ဘဲနှင့် နောက်လာမည့် ရာသီအတွက် အဖြေများကို အတည်မပြုရသေးခင် ကြိုတင်သုံးစွဲခွင့် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားပြီး ဘာပြောရမှန်းပင် မသိသောကြောင့် မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။

သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိတ်မိနေသော လမ်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ကြပြီဖြစ်သည်!

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ရှန်မို၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို ချီပေးပါ။"

ရှန်မိုသည် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားသကဲ့သို့ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ပြောသည်။

"ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ဖြုတ်လိုက်ပါ။"

လူတိုင်း: “……”

ဖန်လုံး: “……”

အိုး!

ဖန်လုံးသည် ပျံတက်သွားသည်!

" ဂိမ်းထဲကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ယူလာတယ်! ဒါက မမျှတဘူး! ဒါက မမျှတဘူး!!!"

လီလီသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ "ဟားဟားဟားဟား! ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ရှိတယ်! ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ဘယ်လို မေ့နေနိုင်တာလဲ၊ ဟားဟားဟားဟား!!!"

ရန်ချင်ဝမ်သည် လူကောင်း ပီသစွာဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေအတွက် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ အရေးကြီးပုံကို နားလည်သည်။ သူက ပြောသည်။ "ဂိမ်းကနေ ထွက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ရှာနိုင်ရင် ဆင်တူ ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ရှာပေးပါ့မယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးလိုက်သည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ ရှန်မိုကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကိုင်ထားသည်။

ရှန်မိုသည် သူမကို ချီမလိုက်ပြီး ကလေးကို ချော့သကဲ့သို့ သူမ၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးသည်။

သူမသည် သူ၏ ပခုံးပေါ် မှီလိုက်ပြီး တီးတိုး ရေရွတ်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်က ဂျာမနီကနေ သွင်းလာတာ။ အရမ်း ဈေးကြီးတယ်။"

ရှန်မိုသည် သူမကို ညင်သာစွာ ပုတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

သူမသည် ထပ်ပြောသည်။ "ဒါက ထုတ်လုပ်တာ ရပ်ဆိုင်းသွားတာ ကြာပြီ။ ကြိုးစားရှာရင်တောင် ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။"

ရှန်မိုသည် ဆက်၍ ပုတ်သည်။

" ဟုတ်တာပေါ့ ဟုတ်တယ်။"

သူမသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ကျွန်မ ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုင်ခဲ့တာ။ အိပ်တာကလွဲလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထားခဲ့ဖူးဘူး..."

ရှန်မိုက ဟင်းခနဲ အသံပြုပြီး ပြောသည်။ "နောက်ကျရင်တော့ ထားခဲ့ရမှာပါ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။

ရှန်မို၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူမက ရှောင်ရှင်းကို ခြေထိုးခဲ့ပုံကို ရှန်မို မြင်လိုက်သည်လား... ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင် ပုံရသည်။ ဟွန်း… ရှန်မိုက မြင်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"အခု မတ်တပ် ရပ်နိုင်ပြီလား။" ရှန်မိုသည် သူမကို ပြုံးပြီး ကြည့်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အားနည်းသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုး၀င်လိုက်သည်။ "အာလား.. ကျွန်မ နေမကောင်းဘူး..."

ရှန်မိုသည် ပြုံးပြီး သူမကို ဆက်လက် ပွေ့ထားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တိုးတိုးလေး စကားပြောနေစဉ် ရန်ချင်ဝမ်နှင့် လီလီတို့သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြုတ်တပ်ကြပြီး သံမှို အရေအတွက်ကို ရေတွက်ကြသည်။

တစ်၊ နှစ်...

လေး၊ ငါး...

ဆယ်...

တစ်ဆယ့်ခြောက်...

...

ဂီတသေတ္တာမှ ထုတ်ယူခဲ့သော ၁၂ လုံးနှင့်အတူ သူတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် စုစုပေါင်း ၃၈ လုံးသော သံမှိုများကို ရရှိခဲ့သည်။

၃၈။

ဆူးမန်သည် သံမှိုများကို ထည့်သွင်းခဲ့စဉ်က ပျောက်ဆုံးနေသော သံမှို အရေအတွက်သည် ၃၈ လုံး ဖြစ်မည်ဟု သူတို့ ခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်!

ဖန်လုံးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ၎င်းမှ အသံတစ်သံမှ မထွက်ပေ။ ဘောလုံးအတွင်းမှ နှင်းပွင့်များသာ ရမ်းကားစွာ ကခုန်နေကြသည်! ၎င်းသည် အတွင်း၌ နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် နောက်ဆုံး ရေတွက်ပြီး ၃၈ လုံး ရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ကြည့်သည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်။"

သံမှိုများ အားလုံး စုဆောင်းမိသောအခါ လူတိုင်းသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

လီလီက ပြောသည်။ "ဆူးမန်ရဲ့လက်က ဒဏ်ရာရထားတယ်။ ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါ့မယ်။"

"ကျွန်မ လုပ်မယ်။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ရုတ်တရက် ရှန်မို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထရပ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် အလေးထား ပြောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်!"

လူတိုင်း: “……”

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရုတ်တရက် ထို့ကဲ့သို့ တက်ကြွလာရခြင်းမှာ ဧည့်သည်ကို ဖိတ်ခေါ်သူသည် ဆုလာဘ်များ၏ နောက်ဆုံး ဖြန့်ဝေမှုတွင် ပါဝင်နိုင်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။

သို့သော်... သံမှိုများကို သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မှ ယူထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမ တပ်ဆင်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပဟေဠိ အပိုင်းအစများ ရှိသောကြောင့် သူတို့ထက် ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါဆိုရင် ကျန်တဲ့သူတွေက ပုန်းခိုဖို့ နေရာ ရှာပြီး ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါ။"