အခန်း ၂၉၆

အခန်း ၂၉၆ သံမှိုများ လိုနေသေးသည်

"ဧည့်သည်။ ကျေးဇူးပြု၍ ဝင်လာပါ။"

ခေါင်းကြီးနှင့် ကိုယ်လုံးပါးပါးရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးသည် ၎င်း၏ ခြေထောက်များဖြင့် တကျွီကျွီအသံပြုကာ လျှောက်ဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် ပိုင်ယို့ဝေဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ထိုင်လိုက်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့ စောင်းပြီး ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ဖျပ်!

ယခင်က ၎င်း၏ ပါးစပ်သည် အသားစုပ်ခွက်များ ပြည့်နေသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သံမှိုများ ပြည့်နေသည်။

သံမှိုများသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် တည့်တည့်ရှိနေကြပြီး တံတွေးတွင် စိမ်ထားသောကြောင့် တောက်ပနေပြီး အလွန်ချွန်ထက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အသားနှင့်တူသော စုပ်ခွက် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကျန်နေသေးသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆက်မပြတ် ကျုံ့ဝင်နေပြီး စိတ်ပျက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဆူးမန်သည် တစ်ဝက်ကျော်ကို ဖြည့်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက အားလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျုံ့ဝင်နေပါက သူမသည် နေရာတွင်ပင် ကြောက်လန့်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါးသည် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်မှာ ကလေးများ၏ ကစားစရာဖြစ်သော "ငါးမန်းသွား" ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သတိမထားပါက ငါးမန်းက သင့်လက်ချောင်းများကို ကိုက်လိမ့်မည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သံမှိုတစ်ချောင်းကို ယူပြီး မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ စုပ်ခွက်သည် သံမှိုကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်ရာ ၎င်းကို မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် ထပ်တူ ဖြစ်စေသည်။

စုပ်ခွက်အချို့သည် အလွန်သေးငယ်ပြီး ကျုံ့ဝင်နေသောကြောင့် တွေ့ရှိရန် ခက်ခဲသည်။

သူမသည် အသက်ရှူ အောင့်ထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရေတွက်နေပြီး သံမှိုများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်နေသည်။

သံမှို ၃၈ ချောင်းသည် ပို၍ နည်းလာသည်။

မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်သည် ပို၍ ပို၍ ပြည့်လာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

သူမသည် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ကြီးနှင့် သူမ၏ လက်ထဲရှိ သံမှိုကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး ချွေးများက သူမ၏ နဖူးမှ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ထွက်လာသည်။

ရှန်မိုသည် သူမ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ပထမဆုံး သတိထားမိပြီး မေးသည်။ "သံမှိုတွေ မလောက်ဘူးလား။"

"...မလောက်ဘူး။" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို နှေးကွေးစေပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့ ၄ ချောင်း လိုနေသေးတယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် လူတိုင်း ကြောက်လန့်သွားသည်!

"ဘယ်လိုလုပ် လိုနေသေးတာလဲ!" လီလီသည် မယုံနိုင်ပေ။ " ခုနကပဲ ရေတာ! အများဆုံး ၃၈ ချောင်း လိုတာ! ၃၈ ချောင်း အတိအကျ တွေ့ခဲ့တာပဲ! မလောက်ဘူးလား!"

"၄၂ ချောင်းရှိသင့်တယ်..." ပိုင်ယို့ဝေသည် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "အပေါ်သွားနဲ့ အောက်သွားတွေရဲ့ အပြင်ဘက်ဆုံးမှာ စုပ်ခွက်လေး လေးခု ရှိတယ်။ အဲ့တာတွေက အရမ်း သေးငယ်ပြီး ကျွန်မ ခုနကမှ သတိထားမိတာ။"

"အရှိန်လျှော့!" ရန်ချင်ဝမ်က ချက်ချင်း ပြောသည်။ "လီလီ။ ကျူရှူး! ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မှာ ဖြုတ်လို့ရတဲ့ သံမှိုတွေ ရှိသေးလား မြန်မြန် ရှာ!"

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားသည်!

လီလီနှင့် ကျူရှူးတို့သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေကြသည်။

ဆရာချန်းနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့လည်း ရှာဖွေရာတွင် ပါဝင်ကြသည်!

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖန်လုံးသည် ဤအခြေအနေကို မမျှော်လင့်ထားဘဲ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။

"ခင်ဗျားတို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား! ခင်ဗျားတို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား! ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ဖြုတ်ရင်တောင် မလုံလောက်ဘူး! ခင်ဗျားတို့ လှေကို လွှင့်ပစ်လိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက ကျရှုံးဖို့ ကံကြမ္မာပါနေပြီ! ခင်ဗျားတို့ ဆောင်းဦးမှာ သေရမှာ ! ဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မာနရဲ့ ရလဒ်ပဲ!"

ဖန်လုံးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး အောင်ပွဲခံကာ သီဆိုသည်။

"မသိနားမလည်မှုနဲ့ မိုက်မဲမှုက အသက်ရှင်ရေးအတွက် အကြီးမားဆုံး အတားအဆီး မဟုတ်ဘဲ မာနပဲ! သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းနေပါ လူသား! ဝါးဟားဟားဟားဟားဟားဟား!"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့ထားသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးသည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ဟောက်သံ ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်မှာ သူမ၏ သွားများ တပ်ဆင်သည့် အရှိန်ကို မကျေနပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် သံမှိုတစ်ချောင်းကို စုပ်ခွက်က စုပ်ယူလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် သံမှို ငါးချောင်းသာ ကျန်တော့ပြီး ရန်ချင်ဝမ်သည် ဘာမျှ မတွေ့သေးပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အောက်ဆုံးမှ သံမှို လေးချောင်းမြောက်ကို ယူပြီး မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားသည် လည်ပင်းနား ရောက်နေသည်။

ချွေးများ ဆက်လက် စီးကျနေသည်။

သူမသည် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော လက်ဖဝါးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှန်မိုကို ပြောသည်။ "သူတို့ကို မရှာခိုင်းပါနဲ့။ အပေါ်ထပ်ကို သွားပြီး ပုန်းခိုဖို့ နေရာ ရှာခိုင်းပါ..."

ရှန်မိုသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမကို မေးသည်။ "ပဟေဠိ အပိုင်းအစ ဒီမှာ ရှိလား။"

"ရှိတယ်။" သူမ ပြန်ဖြေသည်။ "မပူပါနဲ့။"

သူမတွင် အသက်ကယ်ရန် ပဟေဠိ အပိုင်းအစများ ရှိသည်။

သို့သော် ရှန်မို…

သူသည် အမှန်တရား သို့မဟုတ် စိန်ခေါ်မှု ဂိမ်းအတွင်းကတည်းက သူ၏ ပဟေဠိ အပိုင်းအစကို အသုံးပြုပြီးသား ဖြစ်သည်! သူ၏ စရိုက်အရ သူသည် တခြားသူ၏ ပဟေဠိ အပိုင်းအစကို ခိုးယူခြင်းမျိုး လုံးဝ လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်!

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းသည် အရှိန်အပြည့်ဖြင့် အလုပ်လုပ်နေသည်။ သူမသည် အသက်ရှင်ရန် နည်းလမ်း! အဆင့်ကျော်ရန် နည်းလမ်း! ကို စဉ်းစားနေသည်!

ပျောက်ဆုံးနေသော သံမှိုက ဘယ်မှာနည်း။

ဂိမ်းက သူမတို့ကို အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးထားတာလား!