အခန်း ၂၉၇

အခန်း ၂၉၇ နှင်းပွင့်များ

သူမ၏ လက်ထဲတွင် သံမှို ၃ ချောင်းသာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော် သံမှို လိုအပ်သော စုပ်ခွက်မှာ ၇ ခု ကျန်နေသေးသည်။

ဂီတသေတ္တာနှင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တို့ကို ဖြုတ်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သံမှိုများကို ဘယ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း!

သူတို့သည် နွေဦးကို ဖြတ်ကျော်ကာ နွေရာသီကိုလည်း ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ပြီးမြောက်ဖို့ နီးကပ်နေပြီ။ သူတို့သည် တကယ်ပဲ ဤ၌ အားလုံး သေဆုံးရတော့မည်လား!

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ဦးနှောက် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်!

သူမ လက်မခံနိုင်ပေ!

သူမ မရှုံးချင်ပေ!

သူမ အရှုံးကို ငြင်းဆန်သည်!!!

...

တိုက်ခိုက်ရန် အားနည်းသူများက အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြသည်။ အခန်းထဲတွင် ခြေသံများဖြင့် ဆူညံစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒုန်းဒုန်းဒိုင်းဒိုင်း...

ရန်ချင်ဝမ်နှင့် ရှန်မိုတို့သည် သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး ရူးသွပ်လာသည့်အခါ အချိန်ရစေရန်နှင့် သူတို့၏ အဖော်များအတွက် အသက်ရှင်ခွင့် ရယူပေးရန် ပထမထပ်တွင် ကျန်နေခဲ့သည်။

ဆူးမန်နှင့် လီလီတို့လည်း နေချင်ကြသည်။

လီလီက ပြောသည်။ " ဒီမှာ ပုတီးစေ့တွေ ရှိတယ်။ သေချာပေါက် အကြိမ်အနည်းငယ် ပစ်နိုင်တယ်!"

ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်၌ ဆူးမန်သည် သူ့ကို စကားများချင်စိတ် မရှိသော်လည်း ချေပလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ မျက်မှန်တွေက အကုန် ပျက်နေပြီ။ ဘာလို့ ပါချင်ရတာလဲ။ ကျွန်မ ဘယ်လက်နဲ့ပဲ ပစ်ရင်တောင် ရှင့်ထက် ပို တိကျအောင် ပစ်နိုင်တယ်!"

ကျူရှူးက ပြန်လာပြီး ပုတီးစေ့များကို ကိုင်ကာ လှေကားတွင် ရပ်ပြီး ပြောသည်။ "...ကျွန်မလည်း ကူညီနိုင်ပါတယ်။"

ရန်ချင်ဝမ်က လေးနက်စွာ အော်သည်။ "ဘာတွေ ဆူညံနေကြတာလဲ! ပဟေဠိ အပိုင်းအစရှိသူတွေကလွဲလို့ အားလုံး အပေါ်ထပ်ကို တက်ကြ!"

"...ခဏ!" ပိုင်ယို့ဝေက ရုတ်တရက် အော်လိုက်သည်။

အားလုံး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် သံမှိုတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပါးစပ်ကြီးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်နေသည်။ "လီလီ ဒီကို လာ..."

လီလီသည် တွေဝေသွားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "မင်း စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ! ငါ့အလှည့်လို့ ပြောတုန်းက မင်းက အတင်း လုယူချင်ခဲ့တာ! အခု သံမှိုတွေ မလုံလောက်ဘူးဆိုတာ သိတော့မှ တာဝန်ယူခိုင်းချင်တာလား။! ငါသာ သွားရင် အရူးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်!"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ၏ ညည်းညူသံကို နားထောင်ချင်စိတ် မရှိတော့ဘဲ အော်လိုက်သည်။ "ရှန်မို! သူ့ မျက်မှန်ကို ယူလာပေး! မြန်မြန်!"

မျက်မှန်…

လီလီသည် ထပ်မံ တွေဝေ သွားသည်။ သူ သတိမထားမိခင် သူ၏ အမြင်အာရုံသည် ရုတ်တရက် မှုန်ဝါးသွားသည်!

ရှန်မိုသည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ယူသွားသည်!

"ဒီမှာ ဝက်အူလှည့်!" ရန်ချင်ဝမ်က ရှန်မိုကို အမြန် ပေးလိုက်သည်။

လီလီက ကြောင်သွားသည်။ "အစ်ကို ရန်..."

ရန်ချင်ဝမ်သည် သူ့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူနှင့် ရှန်မိုတို့သည် မျက်မှန်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ဝက်အူ နှစ်လုံးကို ဖြုတ်လိုက်ရာ သံမှို လေးချောင်း အတိအကျ ဖြစ်သွားသည်!

"သံမှို!" ဆူးမန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လီလီ၏ ကျောကို ရိုက်သည်။ "လီလီ။ ရှင်.. အံ့ဩစရာပဲ!!!"

လီလီ၏ မျက်လုံးများသည် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လုံးဝ အံ့အားသင့်နေသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်သွားသနည်း။ ဘာလို့ သူက အံ့ဩစရာ ကောင်းရသနည်း။ ဘာလို့ ဆူးမန်က သူ့ကို ချီးကျူးရသနည်း!

"ကောင်းပြီ!" ပိုင်ယို့ဝေသည် သံမှိုများကို ချပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်!

သံမှိုသွား မကောင်းဆိုးဝါးသည် ၎င်း၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

သံမှိုသွားများသည် သတ္တုသံ ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကလစ်ခနဲ ဖွင့်လိုက်ကာ ကလစ်ခနဲ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်!

၎င်းသည် အသံအာနိသင်ကို အလွန် ကျေနပ်ပုံရပြီး ယခုအခါ ယားယံခြင်း မရှိတော့ပေ။ ၎င်းသည် သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ ထွက်သွားသည်...

အပေါ်ထပ်မှ လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်ကြသည်။

မကောင်းဆိုးဝါး၏ ပုံသဏ္ဍာန်သည် ပို၍ ဝေးသွားသည်။

လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်...

...

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖန်လုံးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံတက်လာသည်။ ကလေးသံသည် မြေအောက်မှ တွားသွားလာသော မိစ္ဆာကဲ့သို့ အလွန် မှောင်မိုက်နေသည်။

"ခင်ဗျားတို့... တကယ်ပဲ အဆင့်ကျော်ခဲ့ပြီ...

တကယ်ပဲ...အရုပ်အိမ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီ..."

အသံသည် မှိန်ဖျော့စွာ ပဲ့တင်ထပ်ပြီး ဖန်လုံးသည် ဆက်လက် ချဲ့ထွင်လာသည်။

လူတိုင်းသည် သတိထားကာ နောက်ဆုတ်ပြီး စုဝေးကြကာ သူတို့ရှေ့က ဖန်လုံးက ပို၍ ပို၍ ကြီးလာသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ အတွင်းရှိ နှင်းပွင့်များ ပြင်းထန်စွာ လွင့်နေကြသည်မှာ ဘောလုံးထဲမှ ဘယ်အချိန်မဆို လွတ်ထွက်သွားနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဒိုင်း!

အလင်းဖြူများ ပေါက်ကွဲလာသည်!

ဖန်လုံးသည် ကြယ်အပိုင်းအစ သေးသေးလေးများ ဖြစ်သွားပြီး နှင်းပွင့်များသည် မာကျောသွားကာ လူတိုင်း၏ လက်ထဲသို့ တစ်ပွင့်စီ လွင့်ပျံသွားသည်။

"ဒီဂိမ်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့ လူတိုင်းကို ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒီဂိမ်းကို ပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့ ကစားသမား စုစုပေါင်း ဆယ်ယောက် ရှိပါတယ်။"

ဖန်လုံးရှိခဲ့သည့် နေရာ၌ အလင်းဖြူတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကလေးသံသည် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့နေသည်။

"အခု ဂိမ်းဆုလာဘ်တွေကို စတင် တွက်ချက်ပါမယ်။

ဂိမ်းကို ပြီးမြောက်တဲ့ ကစားသမားတိုင်း ဆောင်းရာသီ နှင်းပွင့်တစ်ပွင့် ရရှိပါမယ်။

ဧည့်သည်များဆီက အသိအမှတ်ပြုမှု အများဆုံး ရရှိတဲ့ ကစားသမားကို 'အရုပ်အိမ် သခင်' ဘွဲ့ ချီးမြှင့်မှာ ဖြစ်ပြီး အရုပ်အိမ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သခင် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။"