အခန်း ၂၉၈

အခန်း ၂၉၈ ရွှေသော့

လူတစ်ယောက်စီ၏ ရှေ့တွင် မီးခိုးရောင်အိုင်ကွန် သုံးခု ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့မှာ ဝက်ဝံ၊ ငါး နှင့် သံမှို တို့၏ ပုံရိပ်များဖြစ်သည်။

ဖန်လုံးက ပြောပြီးသောအခါ ရှန်မို၏ ငါးအိုင်ကွန် လင်းလာပြီး ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဝက်ဝံအိုင်ကွန် နှင့် သံမှိုအိုင်ကွန် တို့ လင်းလာသည်။

၎င်းသည် သူတို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော ဧည့်သည်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

ဖန်လုံးသည် ပိုင်ယို့ဝေဆီသို့ မကျေမနပ် ရွေ့လျားသွားပြီး အသံအေးဖြင့်ပြောသည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ခင်ဗျားက အရုပ်အိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင် ဖြစ်သွားပြီ။"

ဘန်း…

အိုင်ကွန်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရွှေသော့တစ်ချောင်း လေထဲမှ ပေါ်လာကာ ပိုင်ယို့ဝေ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

သူမက သော့ကို ထိလိုက်သည့်အခိုက်တွင် သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။

[အရုပ်အိမ်သော့။ သော့ကို ကိုင်ပြီး နာရီလက်တံအတိုင်း တစ်ဝက်လှည့်ပါက မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အရုပ်အိမ်ကို ဖွင့်နိုင်သည်]

ပိုင်ယို့ဝေ၏ ရင်ထဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရွှေသော့ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် စတင်ပြောင်းလဲလာကာ မှေးမှိန်သော ပုံရိပ်ယောင်များ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်ပြန့်သော အဖြူရောင်အလင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ သူတို့ မူလရှိခဲ့သည့် လမ်းထောင့်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကွာဝေးခဲ့ပြီးနောက် ရင်းနှီးသော လမ်းမြင်ကွင်းများကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်း အနည်းငယ် ကြောင်သွားကြသည်။

ရှန်မိုသည် သူတို့ကို ဂိမ်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော ရွှေဒင်္ဂါးပြား ကို လမ်းဘေးတွင် ကောက်ယူလိုက်သည်။

ရွှေဒင်္ဂါးပြားသည် ရွှေဒင်္ဂါးပြားပင် ဖြစ်သော်လည်း မီးခိုးရောင် ဖြစ်သွားပြီး စာလုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိတော့ပေ။

"ဂိမ်း ပိတ်သွားပြီဆိုတော့ ဒီရွှေဒင်္ဂါးပြားက လုံးဝ အကျိုးမရှိတော့ဘူး ထင်တယ်။" ရန်ချင်၀မ်က လျှောက်လာပြီး ပြောသည်။

"အမှတ်တရ အဖြစ် သိမ်းထားရမယ်။" ရှန်မိုသည် လှည့်လိုက်ကာ ရွှေဒင်္ဂါးပြားကို သူ၏ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး

သတိမေ့နေသေးသော တန်ရှောင် အနားသို့ လာသည်။

ရန်ချင်၀မ်သည် တန်ရှောင်ကို ကြည့်ကာ ရှန်မိုကို ပြောသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီထက် ပိုဆိုးတဲ့ ဒဏ်ရာတွေတောင် တို့တွေ ခံစားဖူးတာပဲ။ ဝင်္ကပါ ကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အလိုအလျောက် ကုသနိုင်စွမ်း က အရမ်း မြင့်မားတယ်။ အချိန်ယူရုံပါပဲ။ ဒီရက်ပိုင်း သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ။"

ရှန်မိုက သူ့ကို မေးသည်။ "ဆူးမန် ရဲ့ ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုလဲ သက်သာလား။"

ရန်ချင်၀မ်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ဆူးမန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ သူ့လက်ဖဝါးက အရိုးတွေက လုံးဝနီးပါး ကြေမွနေပြီ။ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြန်ဆက်ရင်တောင် နောင်မှာ ကြာပွတ် သုံးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။"

ကြာပွတ် မသုံးနိုင်ရုံသာမက ညာလက်ကလည်း အချိန်အတော်ကြာ အားမရှိ ဖြစ်နေနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

"အသက်ရှင်နေတာ နဲ့ပဲ လုံလောက်ပါတယ်။" ရန်ချင်၀မ်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချသည်။

ဂိမ်းသည် ပုံမှန်အခက်အခဲထက် ကျော်လွန်နေပြီး ဆယ်ယောက် ဝင်သွားရာမှ ဆယ်ယောက်လုံး ပြန်ထွက်လာခြင်းသည် သူတို့အတွက် ကျေးဇူးတင်စရာပင် ဖြစ်သည်။

"နောက် ဘာလုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ။" ရန်ချင်၀မ်က မေးသည်။

ရှန်မိုသည် ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ယို့ဝေ ဆီသို့ ကျရောက်သွားသည်။

သူမသည် လမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မပါသောကြောင့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲနေသည်။ ထို့အပြင် သူ့ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရှန်မိုက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "နောက်... ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ရှာရမယ်။"

အရုပ်အိမ်မှ ထွက်ပြီး ပထမဆုံးနေ့တွင် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် အတူတကွ စခန်းချ အနားယူကြသည်။

ရန်ချင်၀မ်၏ ဘက်တွင် အဖွဲ့ဝင် အများစုသည် ဒဏ်ရာရထားပြီး အနားယူရန် လိုအပ်သည်။

ရှန်မို၏ ဘက်တွင် တန်ရှောင်မှာ သတိမေ့နေပြီး ပိုင်ယို့ဝေမှာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်မပါဘဲ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်သဖြင့် အဖွဲ့အတွက်လည်း ပြင်ဆင်မှုများ လိုအပ်သည်။

ညဘက်တွင် မီးပုံ သည် လင်းထိန်စွာ တောက်လောင်နေပြီး ကောင်းကင်တွင် ကြယ်များ ပြည့်နေသည်။

သူတို့သည် မီးပုံပတ်လည်တွင် စုဝေးကာ သူတို့၏ အကျိုးအမြတ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုများ အကြောင်း စကားပြောဆိုကာ အပန်းဖြေနေကြသည်။

"ဆုလာဘ်က များတယ်လို့ ပြောပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ နှင်းပွင့် လေးပဲ ရခဲ့တယ်..." လီလီသည် အေးစက်နေသော နှင်းပွင့်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ပစ္စည်း၏ အာနိသင်ကို ရွတ်ဆိုပြသည်။ "နှင်းပွင့်ကသာ ဆောင်းဧည့်သည် ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပြီး နှင်းပွင့် အရည်ပျော်သွားမှ ဧည့်သည် ပြန်ထွက်သွားမယ်။ ဆောင်းဧည့်သည်ဆိုတာ ဘာလဲ။ သံမှိုသွားပါးစပ်ပါတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး ထက် ပိုပြီး အစွမ်းထက်သလား။"

"ဒီလောက်နဲ့ပဲ လုံလောက်ပါတယ်။" လုအန်းက သက်ပြင်းချသည်။ " အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်တာပဲ လုံလောက်ပါတယ်။ ဆုလာဘ်ကို ဘယ်သူ ဂရုစိုက်မလဲ..."

လီလီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ "မတူဘူးလေ။ တို့တွေ ခက်ခက်ခဲခဲ နဲ့မှ ထွက်လာခဲ့ရတာ! မင်း ခြေထောက် ဒဏ်ရာရတယ်။ ဆူးမန် လက် ဒဏ်ရာရတယ်။ ကျူရှူးနဲ့ ငါဆို သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ! ပစ္စည်းတွေသာ မရှိရင်..."

"ဒီတစ်ခါ ဆုံးရှုံးမှုတွေ က တကယ် ကြီးမားပါတယ်။" ရန်ချင်၀မ်သည် မျက်လုံးများကို မော့ကာ ရှန်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ပစ္စည်းတွေ သာ မပါရင် တို့ထဲက တချို့ အရင် သေဆုံးသွားပြီ။"