အခန်း ၂၉၉

အခန်း ၂၉၉ မပြောတာက ပိုကောင်းပါတယ်

ဆုလာဘ်များအနေဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဝက်ဝံ၊ ရေနဂါးဥများ နှင့် ဆောင်းနှင်းပွင့်များ စုစုပေါင်း သုံးမျိုး ရရှိခဲ့ကြပြီး ပိုင်ယို့ဝေ က နောက်ဆုံးဆုလာဘ်ဖြစ်သော ရွှေသော့ ကို ရရှိခဲ့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အဆုံးသတ် ကောင်းမွန်ပုံရသည်။

သို့သော် ဆုံးရှုံးမှုများအကြောင်း ပြောရလျှင် လီလီ၊ လုအန်း၊ ဆူးမန် နှင့် ကျူရှူး တို့၏ ဒဏ်ရာများသည် အချိန်မရွေး အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်သည်။

သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်မှာ ပတ်တီးများ နှင့် ရွှံ့များ ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် နောက်ဆုံး အသက်ကယ် ပစ္စည်း ကို သုံးစွဲခဲ့ပြီး ရှန်မို၏ လက်ထဲရှိ ရွှံ့ ကိုလည်း ၆ ကြိမ် အထိ သုံးစွဲခဲ့သည်။

သူတို့ရရှိသော ဆုလာဘ်များသည် ဤဆုံးရှုံးမှုကို ပြန်လည် ကာမိရန် လုံလောက်ပါသလား…

မည်သူမျှ ဤသင်္ချာပြဿနာ ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖြေရှင်းနိုင်ကြပေ။

"ဒီတစ်ခါ ဆုလာဘ် ဖော်ပြချက်က မရေမရာ ဖြစ်နေတယ်။ ဆောင်းဧည့်သည်က ဘာလဲဆိုတာ မသိဘဲနဲ့ ဘယ်သူက ဒီပစ္စည်းကို သုံးရဲမလဲ။" လီလီသည် နှင်းပွင့်ကို သူ့လက်ထဲ ကိုင်ထားပြီး ပြောသည်။ "ဒါပေမယ့်လည်း အဲ့ဒီ အလုံးတွေ ကတော့ တော်တော် အသုံးဝင်တယ်။ လူကိုဖြစ်ဖြစ် မကောင်းဆိုးဝါးကိုဖြစ်ဖြစ် ပစ်လို့ရတယ်။"

"ငါး ကလည်း ကောင်းပါတယ်။" ကျူရှူးက ညင်သာစွာ ဝင်ပြောသည်။ "အနာဂတ်မှာ ရေအောက်ဂိမ်းတွေ ကြုံလာရင် ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှု ပြောင်းလဲသွားတာက အများကြီး အကူအညီ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။"

"ပထမ ဆုလာဘ်နှစ်ခုက ကောင်းတယ်ဆိုတော့ နောက်ဆုံးဆုလာဘ် ကလည်း သိပ်မဆိုးလောက်ပါဘူး။" ရန်ချင်ဝမ်က စကားကို ဆက်ပြောသည်။ "အရုပ်ဂိမ်း က အရမ်း အန္တရာယ်များပေမယ့် အကြိမ်တိုင်း ပေးတဲ့ ဆုလာဘ်တွေ က ကစားသမားတွေကို အများကြီး အထောက်အကူပြုတယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။"

"လူတိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ အရင်တစ်ခေါက်က ကံကောင်းခြင်း စမ်းသပ်မှုမှာ အဲ့ဒီ ရွှေဒင်္ဂါးပြား က ဘာပြောခဲ့လဲ။" လီလီသည် ရွံရှာစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "အဲ့ဒီ အဘိုးကြီး က တို့တွေကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ!"

မီးခိုးရောင်ဝတ် အဘိုးကြီး အကြောင်း ပြောသောအခါ ရန်ချင်ဝမ်က တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒါက မတော်တဆ ပါ။" ရှန်မိုက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "ကစားသမားတွေက စည်းကမ်းကို မချိုးဖောက်သေးသရွေ့ စစ်ဆေးရေးမှူး က ကိုယ်ကျိုးအတွက် ပစ်မှတ်ထားချင်ရင်တောင် စနစ်ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအတွင်းကနေ လုပ်ရမယ် ထင်တယ်။ စစ်ဆေးရေးမှူးက ရွှေဒင်္ဂါးပြား ပေးခဲ့ပေမယ့် ရွှေဒင်္ဂါးပြားက အခွင့်အရေးတွေ ကိုလည်း ယူဆောင်လာတယ်။ ဒီတိုင်း အပြစ်ပေးမှုသက်သက် ဆိုရင် စနစ်က ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီလီက မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်သည်။ "စနစ် ဆိုတာ အတိအကျ ဘာလဲ။"

ရှန်မိုက မျက်လုံးမော့ကာ သူ့ကို ကြည့်သည်။ "ဒါက SCO လေ့လာဖို့ လိုတဲ့ ပြဿနာပဲ။"

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် လီလီသည် သက်ပြင်းချ လိုက်သည်။

ဤအရာက ကမ္ဘာ့ပြဿနာ တစ်ခုပင်။

မီးပုံသည် တကျစ်ကျစ် မြည်ကာ တောက်လောင်နေပြီး မီးတောက်များသည် လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

အချို့က နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစား နေကြသည်။ အချို့က ရှုပ်ထွေး နေကြသည်။ အချို့က ပင်ပန်းနွမ်းနယ် ပြီး ထုံကျဉ်နေကြသည်...

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ရန်ချင်ဝမ်က မေးသည်။ "အရုပ်အိမ်ရဲ့ ပိုင်ရှင် ဆိုတာ ဘာလဲ။ ရွှေသော့ က အရုပ်အိမ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖွင့်နိုင်လား။"

စကားဆုံးသည်နှင့် လူတိုင်း ပိုင်ယို့ဝေ ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။အားလုံးက

နောက်ဆုံး ဆုကြေးအခြေအနေကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မိုကို ပျင်းရိစွာ မှီထားခဲ့သည်။ လူများစွာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်ခွံကို မြှောက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ချကာပြောလိုက်သည်။ "မသိဘူး။"

"မသိဘူး.." လီလီက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသံကို မြှင့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အေးစက် နေသည်။ "ခန့်မှန်း ကြည့်လို့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတော့ မပြောပြဘူး။"

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ် သွားကြသည်။

သူမသည် လေထုကို အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်စေခဲ့သည်...

သို့သော် ၎င်းသည် မှားယွင်းခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိမ်းမှ ထွက်လာသောအခါ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု သည် ရပ်စဲသွားပြီဖြစ်သည်။

လူတိုင်းတွင် နှင်းပွင့် တစ်ခုစီ ရှိပြီး ၎င်းကို ဘာအတွက် သုံးသည်ကို ပြောပြခြင်းသည် ပြဿနာမရှိနိုင်သော်လည်း ရွှေသော့ မှာ တစ်ချောင်းတည်းသာ ရှိပြီး မရရှိသူများအနေဖြင့် ၎င်းကို ဘာအတွက် သုံးသည်ကို သိပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ရန်ချင်ဝမ်သည် ရုတ်တရက် ပြုံးရယ် လိုက်သည်။

သူကပြောသည်။ " မပြောပြတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ လူ့သဘာဝက စမ်းသပ်မှုကို မခံနိုင်ဘူး။ ဘယ်သူကမှ သူတော်စင် မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ဆုလာဘ်ဆိုရင် သွေးဆောင်မှု ခံရနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မပြောပြတာ ပိုကောင်းပါတယ်။"

သူသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ပြုံးပြပြီးပြောသည်။ "အနည်းဆုံးတော့... သူငယ်ချင်း တွေအဖြစ် ရှိနေနိုင်သေးတယ် မဟုတ်လား။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးမှ လီလီ၊ လုအန်း၊ ဆူးမန် နှင့် ကျူရှူး တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် နှာခေါင်းထဲမှ တစ်ခုတည်းသော အသံကို ထုတ်လိုက်သည်။ “အင်း။”