အခန်း ၃၀၀

အခန်း ၃၀၀ အရုပ်အိမ်၏ ပိုင်ရှင်

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရန်ချင်၀မ်၏ ဉာဏ်ရည်ကို ထောက်ရှု၍ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ ၇၀% ခန့် မှန်ကန် နေပြီဟု ယုံကြည်သည်။

လီလီနှင့် ကျူရှူးတို့၏ အမြင်များသည် အနည်းငယ် ကန့်သတ်ချက် ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့သည်လည်း နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်အတွက် ကိုယ်ပိုင် အဖြေများ ရှိသင့်သည်။

သူတို့ ဘယ်လို ခန့်မှန်းသည် ဆိုသည်မှာ သူတို့၏ အလုပ်ဖြစ်သည်။

သူမ ပြောပြသည် မပြောပြသည် ဆိုသည်မှာ သူမ၏ အလုပ်ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဆုလာဘ်အသေးစိတ်တိုင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောပြသူသည် လူမိုက် သာ ဖြစ်မည်ဟု ခံစားရသည်။ ပစ္စုပ္ပန်တွင် ရှိနေသူများထဲမှ နောင်တွင် သူမကို လှည့်စားမည့်သူ လုံးဝ မရှိဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။

မှန်သည်။ ထိုသို့ မဖြစ်ခင်အထိတော့ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ယခုကဲ့သို့သော ကမ္ဘာတွင် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် ဉာဏ်ကောင်းသော သူငယ်ချင်း တစ်ယောက် ရှိခြင်းသည် အပို ပစ္စည်း တစ်ခု ရှိခြင်းထက် ပို၍ အသုံးဝင်ပါသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အနာဂတ် အစီအစဉ်များ အကြောင်း ဆွေးနွေးကြပြီး ဆုလာဘ်များအကြောင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိသော်လည်းကောင်း မရည်ရွယ်ဘဲသော်လည်းကောင်း ရှောင်ရှား ကြသည်။

ကလေးများသည် စောစော အိပ်တတ်ကြသည်။ သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ပန်းရှောင်ရှင်း သည် ဆရာချန်း ဘေးတွင် ခေါင်းတိုးကာ ဆန်ကောက်သော ကြက်ပေါက်လေး ကဲ့သို့ ငိုက်မြည်းနေသည်။

ဒဏ်ရာရထားသော တန်ရှောင် သည် တဲထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်။ မူလက သုံးယောက် ပူးကပ်အိပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အဆင်မပြေတော့ပေ။

ကျူရှူး သည် သူမ၏ တဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ညဘက်တွင် ဆူးမန် နှင့် တဲတစ်ခုတည်းတွင် အိပ်သည်။ ဆူးမန်လည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။

ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို နေရာချထားပြီးနောက် ကျန်လူများလည်း ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ အနားယူကြသည်။

ညဉ့်နက်လာသောကြောင့် ပို၍ မှောင်မည်း ပြီး တိတ်ဆိတ် လာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရွှေသော့ ကို ကိုင်ထားရင်း တဲထဲတွင် လူးလှိမ့်နေပြီး အိပ်မပျော်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ရှန်မို ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမက ထထိုင်ပြီးမေးသည်။ "ရှင် သူတို့နဲ့ ဘာတွေ ဒီလောက်ကြာအောင် ပြောနေတာလဲ။"

"ရန်ချင်၀မ် နဲ့ မနက်ဖြန် ခရီးစဉ် ကို အတည်ပြုနေတာ။"

ရှန်မိုက သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပဟေဠိအပိုင်းအစ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ကာ သူမဘေးတွင် ချထားသည်။ "ရန်ချင်၀မ် က မင်းအတွက် ပဟေဠိအပိုင်းအစ ငါးခု ပေးခိုင်းလိုက်တယ်။"

"ရှင်က တော်တော် ယုံကြည်စိတ်ချရသူပဲ။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ပဟေဠိကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပိုနီးကပ်စွာ မှီကာ မေးသည်။ "ရှန်ဟိုင်းကို သွားဖို့ သေချာ လား။"

ရှန်မို: "အင်း။ ပါမောက္ခဆောင်း နဲ့ တွေ့ချင်တယ်။ ဆရာချန်းနဲ့ ရှောင်ရှင်းကို မေးကြည့်တော့ သူတို့လည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။"

"သူတို့ အမြင်မရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာ မဟုတ်ဘူးလား။" ပိုင်ယို့ဝေက မပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ကမ္ဘာကြီးက ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသောကြောင့် ဘယ်မြို့ကို သွားသွား အဘယ်၌ ထူးခြားမည်နည်း။

ရှန်မိုသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို မေးသည်။ "မင်းကော.."

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံး လှည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်မလည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး။"

ရှန်မိုသည် ပါးစပ်ထောင့်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး လက်မြှောက်ကာ သူမ၏ နဖူးကို ခေါက်လိုက်သည်။ "မြန်မြန် အိပ်တော့။"

ပိုင်ယို့ဝေ: "ခဏလေးနော်"

သူမသည် ရုတ်တရက် ချွဲနွဲ့သော အသံ ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ရှန်မို၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သောကြောင့် သူက ပြုံးကာမေးသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရွှေသော့ ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ မှိန်နေသော တဲထဲတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပ နေသည်။

"တို့တွေ အရုပ်အိမ် ကို သွားကြမလား။" သူမက ပြောသည်။

"...အခု လား။" ရှန်မိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်တောင်ခတ်ကာ ပြောသည်။ "တစ်နာရီခွဲလောက် စောင့် ရင် ဘယ်လိုလဲ။ လူတိုင်း အိပ်ပျော်သွားမှ တို့တွေ..."

သူမသည် စကားပြောလေ ပို၍ စိတ်ကူးယဉ်လေ ဖြစ်သည်။ ရှန်မိုက သူမ၏လက်ကို ပြုံးပြီး ဆုပ်ကိုင်ကာ ပြောသည်။ "အခုပဲ သွားရအောင်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်သည်။ ရွှေသော့သည် အမှောင်ထဲတွင်ပင် တောက်ပ နေဆဲဖြစ်ပြီး ရွှေဒင်္ဂါးပြားက သူတို့ထံ ယူဆောင်လာခဲ့သော ဆွဲဆောင်မှုနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

"သော့ကို ကိုင်ပြီး... နာရီလက်တံအတိုင်း တစ်ဝက်လှည့်ပါ က မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အရုပ်အိမ် ကို ဖွင့်နိုင်သည်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သော့ကို ယူပြီး တဲပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူး။ တကယ်ဆိုရင်တော့ ဒီနေရာမှာ လုပ်လို့ ရလောက်တယ်..."

သူမသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ် နေသော်လည်း တစ်ဖက်၌ စိတ်လှုပ်ရှား နေသည်။ သူမသည် သော့ကို တံခါးဖွင့်သကဲ့သို့ တစ်ဝက် လှည့်လိုက်သည်။

ကလစ်..

ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု…

သူတို့သည် အရုပ်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေစဉ် ဧည့်သည် ဖိတ်ခေါ်တိုင်း တံခါး က ဤအသံကို ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ပွင့်သွားပြီ။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်မိုက လက်လှမ်းပြီး ထိကြည့် လိုက်သည်။ တဲသည် တဲငယ်အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသော်လည်း သတ္တုတံခါးလက်ကိုင် ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။

လက်လှမ်းပြီး ကိုင်လိုက်သည်။

ပြန်တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

အရုပ်အိမ်၏ ဧည့်ခန်း သည် သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် အိမ်ဟောင်း ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထူးဆန်းသော ခံစားမှု မရှိတော့ပေ။ မျက်စိရှေ့ရှိ အပြင်အဆင်အားလုံးသည် သာမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ် နေသည်။ အလွန်ရိုးရှင်းသော အိမ်တစ်အိမ် ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။