အခန်း ၃၀၁
Vol. 21 Ch. 301
အခန်း (၃၀၁) - ဒုန်းဒိုင်း
ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ပွေ့ချီပြီး အိမ်ထဲသို့ ခေါ်လာကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့သည် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဘဝ၏ သခင်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသလိုပင်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို အတူတူ မြင်ရသော်လည်း သူတို့၏ ခံစားချက်များမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်။
"ကျွန်မတို့ ဒီမှာ နေလို့ရပြီလား" သူမသည် မယုံနိုင်စွာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ တဲတွေထဲမှာ အိပ်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။ ဒီဂိမ်းက လူတွေကို နှိပ်စက်ရတာကိုပဲ ကြိုက်တဲ့အတွက် ရုတ်တရက် ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆုလာဘ် ပေးလိုက်တာကတကယ် အံ့သြစရာပဲ..."
ရှန်မိုသည် ဖိနပ်ဗီဒိုထဲတွင် ပန်းရောင် အမျိုးသမီး ဖိနပ်တစ်ရံကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ပိုင်ယို့ဝေ လမ်းမလျှောက်နိုင်သည်ကို သိသဖြင့် သူသည် ထိုဖိနပ်များကို ပြန်ထားလိုက်သည်။
သူတို့သည် တဲထဲမှ တိုက်ရိုက် လာခဲ့ကြသဖြင့် အားလုံး ခြေဗလာ ဖြစ်နေကြသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့် တစ်ထပ် ရှိနေသဖြင့် သိပ်မသန့်ရှင်းပေ။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ညည်းညူသည်။ "ဒီမှာ အရမ်း ညစ်ပတ်တာပဲ... ပိုပြီး သန့်ရှင်းအောင် လုပ်လို့ မရဘူးလား"
ဒုန်း ဒိုင်း
အိမ်ထဲမှ အသံ နှစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသံသည် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။
ရှန်မိုသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ကာရပ်နေပြီး လှေကားဘေးရှိ သိုလှောင်ခန်းကို သတိထား၍ ကြည့်လိုက်သည်။
"အသံ ဘယ်က လာတာလဲ" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ" ရှန်မိုသည် အသံခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် ပြောသည်။ "မင်း ဒီမှာပဲနေကိုယ်သွားကြည့်လိုက်မယ်"
ပိုင်ယို့ဝေသည် မလုံမခြုံ ခံစားရသည်။ ဆုလာဘ်သည် ရွှေဒင်္ဂါးပြားများကဲ့သို့ ဝှက်ထားသော ထောင်ချောက် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး ရှန်မိုကို ပြောသည်။ "...ဂရုစိုက်ပါ"
ရှန်မိုသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။
သူသည် တည်ငြိမ်စွာလျှောက်သွားပြီး အသံမထွက်သလောက် ဖြစ်သော်လည်း ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းအပြီးတွင် သိုလှောင်ခန်း တံခါးသည် တကျွီကျွီ မြည်လျက် ပွင့်သွားသည်။
ရှန်မို: "..."
ပိုင်ယို့ဝေ: "..."
နှစ်စက္ကန့်ကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ဂေါ်ပြားနှင့် တံမြက်စည်းတို့ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ခုန်ထွက်လာသည်။
ရှန်မို: "..."
ပိုင်ယို့ဝေ: "..."
နှစ်စက္ကန့်ကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ပုံးနှင့် ကြမ်းတိုက်တံတို့သည် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ တဒိုင်းဒိုင်း မြည်လျက် ထွက်လာသည်။ ဂေါ်ပြားနှင့် တံမြက်စည်းတို့ နောက်မှ လိုက်ကာ စနစ်တကျ တံမြက်စည်း လှဲခြင်းနှင့် ကြမ်းတိုက်ခြင်းတို့ကို အားအပြည့်ဖြင့် ပြုလုပ်နေကြသည်။
ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ရှန်မိုတို့သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကြာကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ "ကျွန်မကို smart သန့်ရှင်းရေး စက်ရုပ် ပေးတာ ပိုကောင်းမယ်။ စနစ်ရဲ့ နည်းပညာ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် တစ်လုံး မဖန်တီးနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး။ ဘာလို့ ဒီလို ရှေးကျတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖန်တီးထားရတာလဲ။ ကျွန်မလို ပိုင်ရှင်ကို ကလေးဆန်နေတယ်လို့ ထင်ရတယ်"
ရှန်မိုသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကွေးလိုက်သည်။
"ဘာရယ်တာလဲ" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ၏ မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်သည်။
ရှန်မိုသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဘာမှ မရယ်ပါဘူး"
ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ "အရုပ်အိမ်က ပိုင်ရှင်ရဲ့ အမိန့်တွေကို ဆောင်ရွက်နိုင်ပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ မသိဘူး..."
သူမသည် တံမြက်စည်း လှဲနေသော တံမြက်စည်းကို ကြည့်ပြီး အမိန့်ပေးသည်။ "လှေကားကို သွားလှဲလိုက်"
သေချာသည်မှာ တံမြက်စည်းနှင့် ဂေါ်ပြားတို့သည် လမ်းကြောင်း ပြောင်းကာ လှေကားကို သွားလှဲကြသည်။
သူမသည် မီးလင်းဖိုကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "မီးမွှေးလိုက်"
မီးလင်းဖိုထဲတွင် မီးများ တောက်လောင်လာပြီး ထင်းများသည် တကျွတ်ကျွတ် မြည်ကာ ပေါက်ကွဲလာသည်။
သူမသည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်မ လက်ဖက်ရည် သောက်ချင်တယ်"
ဘုံဘိုင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ရေနွေးအိုးသည် ရေအပြည့် ဖြည့်ကာ မီးဖိုပေါ်တွင် ရေနွေးတည်ရန် တင်နေသည်။
ထို့နောက် ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ "ကျွန်မ အမဲသားကင် စားချင်တယ်"
ဒီတစ်ခါတော့ အရုပ်အိမ်သည် နောက်ဆုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ရှန်မိုသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်သည်။ "အဲဒါကို ဒုက္ခ မပေးပါနဲ့။ အနည်းဆုံး နွားတစ်ကောင်တော့ အရင် ပေးလိုက်ပါဦး"
"စမ်းကြည့်တာပါ" ပိုင်ယို့ဝေသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြီး သူမ ကိုင်ထားသော ယုန်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပစ်ချလိုက်သည်။ "သွားပြီး အားသွင်းလိုက်"
ယုန်သည် ထရပ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာရှိ လျှပ်စစ် ပလပ်ပေါက်ကို ရှာတွေ့သည်။ ၎င်း၏ ခြေတိုလေးများဖြင့် ဟန်ချက်မညီစွာ လျှောက်သွားသည်။
"အရုပ်အိမ်ရဲ့ ဉာဏ်ရည် အဆင့်က ယုန်တစ်ကောင်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ အတော်လေး ဆင်တူတယ်လို့ ခံစားရတယ်" ဟု ပိုင်ယို့ဝေက ဆိုသည်။ " အမိန့်တိုလေးတွေကို လက်ခံနိုင်တယ်"
ရှန်မိုသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး ပြောသည်။ "ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် စနစ်တစ်ခုတည်းက ဖန်တီးထားတာပဲ"
သူသည် ပိုင်ယို့ဝေကိုကောက်ပွေ့လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကိုယ်တို့ အပေါ်ထပ် သွားကြည့်ရအောင်"