အခန်း ၃၀၂

အခန်း (၃၀၂) - ကံကောင်းထောက်မမှု

ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့သည် အရုပ်အိမ်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ဖြတ်သန်းကြည့်ရှုကြသည်။

အိမ်သည် စမတ်ကျလာသည်မှလွဲ၍ ပုံစံနှင့် အပြင်အဆင်များသည် အခြေခံအားဖြင့် အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း အိမ်အပြည့်ရှိသော အရုပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ။စာကြည့်ခန်းရှိ စာအုပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားကြပြီ။ ဗီရိုထဲတွင် ကျန်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အဝတ်အစားမှာ ပိုင်ယို့ဝေ တစ်ချိန်က ဝတ်ဆင်ခဲ့ဖူးသော အနက်ရောင် လော်လီတာ ဝတ်စုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ဖြစ်ရခြင်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ယနေ့ခေတ် အရုပ်အိမ်များတွင် ပိုင်ရှင် တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့သည် ရှေ့တံခါးမှ ထွက်သွားရာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တဲအတွင်း ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

နောက်တံခါးမှ ထွက်သွားပါက အရုပ်အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ တောင်စောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပါက သစ်တောကို တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်သွားပါက အိမ်၏ ရှေ့တံခါးသို့ ပတ်၍ သွားနိုင်သည်။

ခဏတာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။

ကြမ်းပြင်သည် အစွန်းအထင်း ကင်းစင်နေသည်။ မီးလင်းဖိုထဲတွင် မီးများ တောက်လောင်နေသည်။ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်များ ခင်းကျင်းထားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ခွက်ကို ချထားပြီး နှုတ်ခမ်း မဲ့ကာ ပြောသည်။ "ဒါက ဆရာချန်း ပြင်ပေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်လောက် မကောင်းဘူး"

"ဆရာချန်းက မင်းရဲ့ အကြိုက်နဲ့အညီ လက်ဖက်ရည် ပြင်ပေးတာ။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာနဲ့ မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်တာ ကွာတယ်" ရှန်မိုသည်လည်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ အခန်းတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များကို ကြည့်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး ပြောသည်။ "ဒီဆုလာဘ်က ပုံမှန်ထက် နည်းနည်း ကျော်လွန်နေတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ သူတို့က ကျွန်မတို့ နေဖို့ နေရာ ပေးရုံတင်မဟုတ်ဘဲ ရေ၊ မီး၊ ဓာတ်ငွေ့တွေကိုပါ အကန့်အသတ်မရှိ ထောက်ပံ့ပေးတယ်။ အဲဒီ ဘောလုံးက ဂိမ်းကို စမ်းသပ်နေတယ်လို့ ပြောတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီဂိမ်းရဲ့ ခက်ခဲမှုနဲ့ ဆုလာဘ်တွေက အတော်လေး ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်နေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"

အရုပ်ဂိမ်းများတွင် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းအများစုသည် တစ်ခါသုံးများ ဖြစ်ကြသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် ရွှံ့ကဲ့သို့သော အကြိမ်များစွာ သုံးနိုင်သော ပစ္စည်းများ ပေါ်လာတတ်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ အသုံးပြုမှုကို ကန့်သတ်ထားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာများကိုသာ ကုသရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။

သို့သော် အရုပ်အိမ်သည် ဂိမ်းထဲရှိ အားနည်းချက် တစ်ခုလို ခံစားရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကစားသမားတစ်ဦး ဂိမ်းအတွင်း အရုပ်အိမ်ထဲ ဝင်သွားပါက ကစားသမား မလုံလောက်ခြင်းကြောင့် ဂိမ်းသည် ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်နိုင်တော့မည်လား။

စစ်ဆေးရေးမှူးကဘာလုပ်သင့်သလဲ။ အရုပ်အိမ်ထဲမှ ကစားသမားများ ထွက်လာသည်အထိ စောင့်သင့်သလား။ သို့မဟုတ် အခြားသူများ ဂိမ်းထဲသို့ ဝင်လာသည်အထိ စောင့်သင့်သလား။

ဥပမာအားဖြင့် တချို့ ဝင်္ကပါများသည် လူသားတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကို စိန်ခေါ်ရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။ သဲကန္တာရများ၊ မိုးသစ်တောများ၊ ရေခဲပြင်များ စသည့် ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တိုင်း ပေါ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ကစားသမားများက ၎င်းတို့၏ အရုပ်အိမ်များကို ယူဆောင်လာပြီး ဝင်္ကပါအတွင်း နေ့တိုင်း ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ပါက ဝင်္ကပါ၏ ခက်ခဲမှုသည် မည်သ်ို့အဓိပ္ပာယ် ရှိမည်နည်း။

"ပထမ လိပ်နဲ့ ယုန် ပြိုင်ပွဲက ယုန်ခေါင်းနဲ့ လူကို မှတ်မိသေးလား" ပိုင်ယို့ဝေက ရှန်မိုကို မေးသည်။

ရှန်မိုသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ "အင်း"

ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ "အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ စည်းကမ်းချက်ထဲက အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူခဲ့တာ။ စည်းကမ်း မချိုးဖောက်ဖို့အတွက် ယုန်ခေါင်းနဲ့ လူက သူ့ဘာသာသူ ယုန်ရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ပေးပြီး အလျှော့ပေးခဲ့တယ်။ နည်းပညာ အဆင့်မြင့်နေပေမဲ့ စွမ်းအင် ဖြည့်တင်းဖို့ အားသွင်းဖို့ လိုအပ်တာက ထူးဆန်းတယ်လို့ ရှင်ထင်ချင် ထင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု စဉ်းစားကြည့်ရင် ဂိမ်း မျှတမှုအတွက် မဟုတ်ဘူးလား"

"ဟုတ်တယ်..." ရှန်မိုသည် စဉ်းစားသည်။ "ကစားသမားတစ်ဦးက လျှပ်စစ်ဓာတ်ကို အဆုံးအရှုံးမရှိ ထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုနဲ့ ဂိမ်းထဲ ဝင်လာရင် တခြား ကစားသမားတွေအတွက် အလွန် မမျှတဘူး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒီလို မျှတအောင် လုပ်ဖို့အတွက် စစ်ဆေးရေးမှူးတွေက ပစ္စည်းရဲ့ စွမ်းအင် ဖြည့်တင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို ကန့်သတ်ထားတာ ဒါကို ပြုပြင်မှု နည်းလမ်းလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။ "ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ ဖုန်းကို အကန့်အသတ်မရှိ အားသွင်းနိုင်ပြီ"

"ဒါက တကယ် ထူးဆန်းတယ်" ရှန်မိုသည် ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး ခေါင်းခါသည်။ "သူတို့က ဂိမ်းရဲ့ မျှတမှုကို တကယ် ဂရုစိုက်ကြတာ ဒါဆို ဘာလို့ ဒီလို ဆုလာဘ်မျိုး ဖန်တီးရတာလဲ"

"ရန်ချင်ဝမ် ခန့်မှန်းတာ မှန်နိုင်တယ်" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တွန့်လိုက်သည်။ "ဒီဂိမ်းရဲ့ ခက်ခဲမှုနဲ့ ဆုလာဘ်တွေက လုံးဝ မသင့်လျော်ဘူး။ ဒါကို စိတ်ကျေနပ်စရာ အခြေအနေတစ်ခုအထိ မညှိနှိုင်းရသေးဘူး။ ကျွန်မတို့ ကံကောင်းသွားတာပဲ"

"နောက်တစ်ခါ အဲဒီလို အပေါက်တွေကို မရှာပါနဲ့တော့။ ရွှံ့ ဘယ်လောက် စုစု ဘယ်တော့မှ မလောက်ဘူး" ရှန်မိုသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို ဖွလိုက်သည်။ "ဒီည ဒီမှာ အနားယူတော့မလား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ လက်များကို သူ့ဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ "တဲထဲ ပြန်သွားရအောင် ဆရာချန်းက ကျွန်မတို့ကို ရှာမတွေ့ရင်နှလုံးရောဂါ မရအောင်လို့"

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သဘာဝကျလွန်းသဖြင့် ရှန်မိုသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဦးခေါင်းကို စောင်းပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဖက်ပါဦး"

ရှန်မိုသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပို၍ သံသယဝင်လာပြီး ထပ်မေးသည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဖက်မလား မဖက်ဘူးလား"

သူသည် ကြောင်နေရာမှ လွတ်ထွက်လာပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ "...ဖက်မယ်"

သူမသည် လှောင်ပြောင်သည်။ "ဒါဆို ဘာလို့ အဲလို တွန့်ဆုတ်နေရတာလဲ"

ရှန်မိုသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

သူ၏ရင်ထဲကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားသည်..

သူမ ဖက်ခိုင်းသည့် ပုံစံက ချစ်စရာ ကောင်းသည်။