အခန်း ၃၀၃

အခန်း (၃၀၃) - အိပ်စက်ခြင်း

ထိုအရာကို ခံစားရသည်မှာအံ့သြစရာ ကောင်းသည်။

သူသည် ကလေးဘဝကတည်းက အမျိုးသမီးများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု နည်းပါးခဲ့ပြီး ရံဖန်ရံခါ ထိတွေ့ဖူးသော အမျိုးသမီးများမှာလည်း အများအားဖြင့် တည်ငြိမ်သော၊ ရက်ရောသော၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော၊ လှပသော သက်ကြီးရွယ်အိုအမျိုးသမီးများသာ ဖြစ်သည်။ "ချစ်စရာကောင်းတယ်" ဟူသော စကားလုံးကို အရွယ်ရောက်ပြီးသားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွဲဖက်မိလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ယခင်က သူသည် ဤစကားလုံးကို ငါးနှစ်အောက်ရှိသော သူ၏ တူမနှင့်သာ တွဲဖက်မိလိမ့်မည်။

သို့သော် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဟန်ပန်သည် သူ၏ ငါးနှစ်အရွယ် တူမနှင့် သိပ်မကွာခြားပေ...

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ရှန်မိုသည် ပြုံးမိပြီး ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။

သူ၏လက်ထဲမှ အမျိုးသမီးသည် သူ၏ ခံစားချက်များကို သိရှိသွားသည်။

"ဘာရယ်တာလဲ" ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ပြင်းထန်စွာ မေးသည်။ "ရှင့်စိတ်ထဲမှာ ကျွန်မကို ရယ်နေတာလား။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ပွေ့ချီခွင့် ပေးရတာ ပျော်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ရှင်သာ ကျွန်မရဲ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို မဖြုတ်ခဲ့ရင်..."

ရှန်မိုသည် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "ကိုယ်မင်းအတွက် ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင် အသစ်က အဆင်ပြေလား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး စက်ဆုပ်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ "အား ပိုးသတ်ဆေး အနံ့ ထွက်တယ်..."

မကောင်းဘူးဟူ၍တော့ မပြောခဲ့ပေ။

ထိုဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ရှန်မိုက ထိုနေရာရှိဆေးရုံတစ်ခုမှ ဟန်ကျိုးသို့ တောက်လျှောက် ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

---

တဲထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညသည် ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လူတိုင်း အနားယူနေကြပြီး တဲထဲမှ လူနှစ်ဦး ထွက်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။

နှစ်ဦးသား ဘေးချင်းကပ်လျက် လဲလျောင်းနေကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အရုပ်အိမ်မှ ဆုလာဘ်အကြောင်း၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့၏ ရှေ့လာမည့် ခရီးစဉ်အကြောင်း စဉ်းစားကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံး အိပ်မပျော်ကြပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် လှည့်လိုက်ပြီး ရှန်မိုဘက်သို့ စောင်းလျက် လဲလျောင်းကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။ "ပါမောက္ခဆောင်းနဲ့ တွေ့ပြီးရင် ရှင် ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ"

ရှန်မိုသည် တဲခေါင်မိုးကို ကြည့်ပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေကာ ပြောသည်။ "...ကိုယ် ကိုယ့် မိသားစုကို ရှာဖို့ ကြိုးစားချင်တယ်"

"ဘယ်မှာ ရှာရမှာလဲ" ပိုင်ယို့ဝေက ထပ်မေးသည်။

ရှန်မိုသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းခါသည်။

လျှပ်စစ်၊ အင်တာနက် သို့မဟုတ် ဆက်သွယ်ရေး နည်းလမ်းများ မရှိသော လောကတွင် လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေခြင်းသည် ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် အပ်တစ်ချောင်း ရှာဖွေခြင်းနှင့် တူသည်။

သူသည် သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။ "မင်းမိဘတွေကို သွားရှာဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူးလား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး"

ရှန်မို: "..."

ပိုင်ယို့ဝေ သူ့ကို ရှင်းပြသည်။ "စဉ်းစားကြည့် သူတို့ ဒုက္ခရောက်နေတာ ဒါမှမဟုတ် မရောက်တာ နှစ်ခုထဲက တစ်ခုပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့သာ ဒုက္ခမရောက်နေခဲ့ရင် လုံးဝ ရှာစရာ မလိုဘူး။ သူတို့သာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရင်လည်း အခက်အခဲ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရမှာ သေချာတယ်။ သူတို့ရဲ့ မသန်စွမ်းတဲ့ သမီးက ရုတ်တရက် သူတို့နဲ့ လာနေမယ်ဆိုရင် သူတို့အတွက် ပိုကြီးတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ရှန်မိုသည် ပြုံးသည်။ "မင်းက တကယ်ကို တွေးပေးတတ်တာပဲ"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မ မနှစ်မြို့ခံရတာကို မကြိုက်ရုံပါပဲ"

ရှန်မို ပြုံးပြီး မေးသည်။ "ကိုယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာကို မင်း မကြောက်ဘူးလား"

ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်သည် အန္တရာယ်ရှိလာသည်။ "...ဒါဆို ရှင်စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာလား"

ထိုအရာက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး စကားလုံး အနည်းငယ်နှင့်ဖြေဖို့ ခက်သည်။ အကျဉ်းချုပ် ဖြေပါက ပေါ့ပေါ့ဆဆ သို့မဟုတ် မပွင့်မလင်း ဖြစ်သွားပါလိမ့်မည်။

ရှန်မို စဉ်းစားနေစဉ် ပိုင်ယို့ဝေ ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။ "အိုး ကျွန်မ ရုတ်တရက် အရမ်း အိပ်ချင်လာပြီ... အိပ်တော့မယ်"

သူမလှည့်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ရှန်မိုသည် ခဏမျှ သူမကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ညသည် ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်လာသည်။

---

ဟန်ကျိုးမှ ရှန်ဟိုင်းသို့ အကွာအဝေးမှာ ၁၇၇ ကီလိုမီတာ ဖြစ်သည်။ အမြန် မောင်းပါက ၂ နာရီသာ ကြာသော်လည်း သူတို့သည် အရုပ်များ ရှိသော အပိုင်းများကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားရင်း လမ်းပေါ်တွင် အချိန် အကြာကြီး ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

ဟူမင် ကုန်းကျော်လမ်းမကြီးသို့ ရောက်သောအခါ ထူးဆန်းသော လမ်းဆိုင်းဘုတ်များစွာကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့်: ရှေ့တွင် ဂိမ်း ၁.၂ ကီလိုမီတာ ၊ အစပျိုး ဂဏန်း ၁၂၊ ၂၁၁၉-၇-၃၀၊ A၀၅။

ဂိမ်းသည် အရုပ်ဂိမ်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ နောက်မှ ပါသော ဂဏန်းများသည် ရက်စွဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး A၀၅ ကိုမူ လက်ရှိ မသိရသေးပေ။

လမ်းဆိုင်းဘုတ်များသည် အလွန် သုံးစွဲသူဖော်ရွေပုံရသည်။ ဖြတ်သန်းသွားလာသူများအား အခမဲ့ ဘေးကင်းရေး သတိပေးချက်များ ပေးထားသည်။

သူတို့သည် ဆက်လက် သွားနေကြသည်။ အလားတူ လမ်းဆိုင်းဘုတ်များကို ပိုမို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ အချို့မှာ ဘယ်ဘက်သို့ ညွှန်ပြပြီး အချို့မှာ ညာဘက်သို့ ညွှန်ပြသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ကားပြတင်းပေါက်မှ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နောက်ဘက်သို့ ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

ကားနှစ်စီးသည် တစ်စီးပြီးတစ်စီး ရပ်လိုက်ကြသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် SUV ကားဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ရှန်မိုကို ပြောသည်။ "ရှန်ဟိုင်းက အဆင်ပြေပုံရတယ်။ ဒီလမ်းဆိုင်းဘုတ်တွေက တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာ ဖြစ်ပုံ မပေါ်ဘူး။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ပြီးနောက်မှာ ကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းက တပ်ဆင်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်"

သူသည် ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီး ထပ်ပြောသည်။ "ရှေ့မှာ မြူခိုး ထူထူလည်း မတွေ့ဘူး"

ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဆရာချန်းက နားမလည်စွာ မေးသည်။ "ရှန်ဟိုင်းမှာ လူဦးရေ အရမ်းများတာဘာလို့ မြူခိုး မရှိရတာလဲ"