အခန်း ၃၀၄

အခန်း (၃၀၄) - ပြည်သူ့ရင်ပြင်

သူတို့၏ ယခင် ယူဆချက်များအရ ဝင်္ကပါများနှင့် ဂိမ်းများသည် လူဦးရေ ထူထပ်သော ဒေသများတွင် ပေါ်လာလေ့ ရှိသည်။

ချုံချင့်၊ ပေကျင်း၊ ရှန်ဟိုင်းနှင့် ကွမ်ကျိုးစသည့် မြို့များသည် အရုပ်များ ပထမဆုံး စတင် ပေါ်ပေါက်သည့် နေရာများ ဖြစ်သောကြောင့် ယုတ္တိအရ ၎င်းတို့သည် ဝင်္ကပါများ ပထမဆုံး ပေါ်ပေါက်သည့် နေရာများ ဖြစ်သင့်သည်။ ရှန်ဟိုင်းတွင် မြူခိုး မရှိရခြင်းမှာ အဘယ့်ကြောင့်နည်း။

သူတို့ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မိုးမျှော် အဆောက်အအုံများသည် တန်းစီ ရှိနေကြပြီး ခုံးကျော်အဝေးပြေးလမ်းများသည် အချင်းချင်း ပတ်ချာလည် ရစ်ပတ်နေကြသည်။ ခေတ်မီ မဟာမြို့တော်၏ စည်ကားသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကပ်ဘေးတွင် မြို့တော်သည် အထိအခိုက်မရှိ ကျန်ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ရှန်မိုက ပြောသည်။ "ရှန်ဟိုင်းမှာ လူဦးရေ များပြားသလို သဘာဝအတိုင်း ထူးချွန်တဲ့ လူတွေလည်း များတယ်။ လူသုံးစုက ဝင်္ကပါကို သီးခြားစီ ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ဝင်္ကပါ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

ဟန်ကျိုးကဲ့သို့ပင်။

ဟန်ကျိုး၏ ဝင်္ကပါတွင် ရှန်မိုသည် တတိယမြောက် ဖြတ်ကျော်သော အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး ရန်ချင်ဝမ်သည် ဒုတိယမြောက် အဖွဲ့ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော လူအဖွဲ့သည် မည်သူတွေ ဖြစ်သည်၊ မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

ဒါကြောင့်လည်း ရှန်မိုသည် စစချင်းတွင် ကျားရှင်းနှင့် ရှောက်ရှင်းတို့ကို ခရီးပန်းတိုင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအတွက် ယှဉ်ပြိုင်လိုပါက ပထမတန်းစား မြို့ကြီးများဝန်းကျင်တွင်ရှိသော ဒုတိယနှင့် တတိယတန်းစား မြို့များက ပထမတန်းစား မြို့များထက် အခွင့်အရေး ပိုများမည် ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် ခရီးကို ပြန်လည် စတင်လိုက်သည်။

တစ်စီးမှာ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြုပြင်ထားသည့် ဂျစ်ကားဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်စီးမှာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကြီးမားသည့် အော့ဖ်ရုတ် မော်တော်ယာဉ် ဖြစ်သည်။

ကားသည် ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီး ရှေ့တွင် လမ်းပိတ်ဆို့မှု တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသား နှစ်ဦးက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။

"အကွာအဝေး ထားပါ။ ယာဉ်တွေကြား အနည်းဆုံး တစ်မိနစ်ခြားပါ" ယူနီဖောင်းဝတ် အရာရှိက ပြောသည်။ "ဒါက စည်းမျဉ်းပဲ"

သီးခြားစီ ခရီးသွားခြင်းက အဆင်ပြေသည်။ သူတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ခွဲခြားဖို့ လိုအပ်ကြောင်းကို ရှာဖွေဖို့ လိုသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ကားထဲမှ ထွက်လာပြီး ညှိနှိုင်းသည်။ "လမ်းဆိုင်းဘုတ်တွေက အနီးအနားမှာ ဂိမ်းကို အစပျိုးတဲ့ လူဦးရေက ၂၀ ကျော်တယ်လို့ ပြနေတယ်။ ငါတို့ အရေအတွက်က ဘေးကင်းတဲ့ အတိုင်းအတာအတွင်းမှာ ရှိတယ်"

တစ်ဖက်လူက ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်စွာဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "ဒါက အဆင့်မြင့် အာဏာပိုင်တွေရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ။ ယူနစ်ရဲ့ စတုရန်း ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အတွင်း လူဦးရေ ထူထပ်မှုကို ရှောင်ရှားဖို့ပဲ။ ဒါက ဂိမ်း အသစ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်လို့ပါ။ မြို့ထဲ ဝင်လာတဲ့ ယာဉ်အားလုံး သီးခြားစီ ခရီးသွားရမယ်။ ခင်ဗျားတို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကားအတွင်းမှရှန်မို အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး မေးသည်။ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အကြီးအကဲက ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော်က အမျိုးသား လုံခြုံရေး အေဂျင်စီရဲ့ အထူး စစ်ဆင်ရေး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပါ။ လက်ရှိမှာ ဆောင်းမင်ချွမ်လို့ ခေါ်တဲ့ ပါမောက္ခ တစ်ယောက်ကို ရှာနေပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ကူညီပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူ ပြောနေစဉ် သူ၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို တစ်ဖက်လူကို ပြသလိုက်သည်။

ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသား နှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အပြုအမူနှင့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားက လေ့ကျင့်ထားသော ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပါ။ သူတို့သည် အလျင်အမြန် ရာထူးတက်လာသူများ ဖြစ်သည်။ ရှန်မိုဟူသော ဤ "တရားဝင် ကိုယ်စားလှယ်" ကို မြင်သောအခါ နှစ်ဦးစလုံး အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။

သူတို့သည် ရှန်မို၏ သက်သေခံ စာရွက်စာတမ်းများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးပြီး ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ဖလှယ်ကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့က ယာဉ်ထိန်းအဖွဲ့ကပါ။အဲဒီအကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး..." သူတို့ထဲက တစ်ဦးက သက်သေခံကတ်ပြားကို ရှန်မိုထံ ပြန်ပေးပြီး ပြောသည်။ "ပြည်သူ့ရင်ပြင်ကို သွားပြီး မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။ ဌာနချုပ်က လူတွေအဲဒီမှာ ရှိပါတယ်"

"ကျေးဇူးပါပဲ" ရှန်မိုသည် သူ၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို ပြန်ယူပြီး ရန်ချင်ဝမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး SUV ကားထဲရှိ ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ "မြို့တော်က အရမ်း ဘေးကင်းပုံရတယ်။ ပြည်သူ့ရင်ပြင်မှာ နောက်မှ တွေ့မယ်"

ဂျစ်ကားသည် ဦးစွာ စတင် ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် ရှန်မိုသည် ကားကို စတင် မောင်းနှင်လိုက်သည်။

လမ်းသည် ချောမွေ့နေပြီး ရံဖန်ရံခါ လမ်းသွားလမ်းလာများကို တွေ့ရသည်။ အရေအတွက်က နည်းပါးသော်လည်း တစ်ကီလိုမီတာလျှင် တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးနှုန်းဖြင့် ဟန်ကျိုးထက် အများကြီး ပိုကောင်းသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလမ်းသွားလမ်းလာများသည် လမ်းပေါ်ရှိ ယာဉ်များကို မြင်သောအခါ အတော်လေး လျစ်လျူရှုပုံရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ရှန်ဟိုင်းတွင်အခြေအနေ တည်ငြိမ်နေပြီး အစားအစာနဲ့ ရေ ပေါများနေခြင်းကို ပြသနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဒီက လူများက စိတ်ဖိစီးမှုကိုသိပ်မခံစားရပေ။

ကျိုကျန်းလမ်းမှ ပြည်သူ့ရင်ပြင်သို့ ချိုးကွေ့လိုက်သောအခါ လူဦးရေ တိုးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ပြည်သူ့ရင်ပြင် အပြင်ဘက်ရှိ ကြီးမားသော သတိပေးချက် ဘုတ်ပြားရှေ့တွင် လူနှစ်ဆယ်ခန့် စုဝေးနေကြပြီး ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ် ဆောင်းထားသော အမျိုးသား အများအပြားက စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းနေကြသည်။

ရှန်မို ကားထဲမှ ထွက်ပြီး သွားကြည့်မည့်အချိန်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို ရုတ်တရက် မတင်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုမို"