အခန်း ၃၀၅

အခန်း (၃၀၅) - ညီဝမ်းကွဲ ရှန်ဖေး

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

သူသည် အသက် ၂၀ ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ရှန်မိုနှင့် ဆင်တူသည်။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာပြီး ရှန်မို ကားထဲမှ ဆင်းလာသည်နှင့် ဖက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုမို မသေသေးဘူး အရမ်း ကောင်းတာပဲ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး အစ်ကို့ကို အဲဒီ မြေခွေးမရဲ့ သမီးက သတ်ပစ်လိုက်ပြီ ထင်နေတာ"

"ရှန်ဖေး မင်း ရှန်ဟိုင်းမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ရှန်မိုလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ သိသောသူတစ်ဦးကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုက သဘာဝအတိုင်း ပေါ်လာသည်။ "မင်း ဘယ်မြေခွေးမရဲ့ သမီးကို ပြောတာလဲ"

"ဝမ်ကျင့်ရှန်းရဲ့ မသန်စွမ်း သမီးကို ပြောတာ" ရှန်ဖေးသည် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ "သူ့ကို သွားခေါ်ဖို့ မဟုတ်ရင် အစ်ကိုဘယ်လိုလုပ် အချိန်အကြာကြီး ပျောက်ဆုံးနေမလဲ။ ဦးလေးက စိတ်ပူလို့ သေလုနီးပါးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးက တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးတာ။ အစ်ကိုက မစ်ရှင်တစ်ခု လုပ်နေတာကို ဘာလို့ သူ့ရဲ့ သမီးကို သွားခေါ်ရတာလဲ။ ကျွန်တော် ထင်တာက ဦးလေးက ဝမ်ကျင့်ရှန်းကို မျက်နှာသာ ပေးချင်တာ။ သူ အဲဒီ အမျိုးသမီးကို လုံးဝ စွဲလမ်းနေတာ"

ခရီးသည် တံခါးသည် ဒုန်းကနဲ ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှန်ဖေးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခရီးသည် ထိုင်ခုံတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေး တစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် အတော်လေး လှပသည်။

"အစ်ကို သူက ဘယ်သူလဲ" ရှန်ဖေးသည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်ကို မြှင့်ပြီး ရှန်မိုကို တွန်းလိုက်သည်။

ရှန်မို မဖြေခင် ပိုင်ယို့ဝေက မျက်နှာသေဖြင့် ပြောသည်။ "ဝမ်ကျင့်ရှန်းရဲ့ မသန်စွမ်း သမီးလေ"

ရှန်ဖေး: "..."

"နောက်‌မနေပါနဲ့" ရှန်မိုသည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောပြီး မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ဒါက ငါ့ရဲ့ ညီဝမ်းကွဲရှန်ဖေးပါ"

သူသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ယူရန် ကားနောက်ဖုံးဆီသို့ သွားသည်။ ကျန်လူများလည်း ကားထဲမှ ထွက်လာပြီး ရှန်ဖေးကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ရန်ချင်ဝမ်တို့ အဖွဲ့လည်း ကားထဲမှ ဆင်းလာကြသည်။

လူအများကြီး ရှိနေသဖြင့် ရှန်ဖေးသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို တစ်ဦးချင်း နှုတ်ဆက်သည်။ ရှန်မိုက ပိုင်ယို့ဝေကို ပွေ့ချီသည်ကို မြင်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးသွားသည်။

"အစ်ကို ..."

"အင်း" ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ထဲ ထည့်ပေးပြီး မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ရှန်ဖေးသည် ရှန်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်သည်။ သူ၏ အမူအရာသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ခံစားချက်များက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"ဘာ...ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး အင်း... အစ်ကိုတို့ကို အရင် နေစရာနေရာကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ရှန်မိုက မေးသည်။ "ဒီမှာ နေစရာ နေရာ ရှိလား"

"ရှိတယ် ရှိတယ်" ရှန်ဖေးသည် ခေါင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ညိတ်သည်။ "လူဦးရေ အရမ်း ထူထပ်လို့ မရတဲ့အတွက် မြို့ထဲကို လာတဲ့လူတွေက ဘယ်နေရာမှာမဆို နေလို့ မရဘူး။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အဆောင်တွေမှာ နေရတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ နေထိုင်မှု အခြေအနေက သိပ်မဆိုးပါဘူး။ လျှပ်စစ် မရှိတာကလွဲလို့ ကျန်တာ အရင်အတိုင်းပါပဲ"

သူသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြသည်။ "လာပါ အရင် မှတ်ပုံတင်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်။ ရှေ့နားမှာပဲ ရှိတယ်"

ပြည်သူ့ရင်ပြင်ရဲ့ အတွင်းဘက်မှာ အနီရောင် ခေါင်မိုးပါ အဆောက်အအုံများ တန်းစီရှိသည်။ ၎င်းသည် ယခင်က လှုပ်ရှားမှု စင်တာ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ယာယီ မှတ်ပုံတင်ရုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည်။ သို့သော် အတွင်းတွင် လူသုံးဦး သို့မဟုတ် ငါးဦးသာ ရှိသည်။

ရှန်ဖေးသည် မသန်စွမ်းသူ တစ်ဦး အပါအဝင် လူဆယ်ဦးကို ခမ်းနားသော စီတန်းလှည့်လည်မှုဖြင့် ဦးဆောင်သွားသည်။ ၎င်းသည် ချက်ချင်း အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

အံ့အားသင့်ပြီး သံသယရှိသော အကြည့်များသည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာပြီး ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ အသေးစိတ် စစ်ဆေးကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဤကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ခံရခြင်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများကို အောက်သို့ ချထားကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

"ဒါက ကျွန်တော့် အစ်ကိုပါ။ ခုမှ ရောက်တာ။ သူ့ကိုရော သူ့သူငယ်ချင်းတွေကိုရော မှတ်ပုံတင်ဖို့ ခေါ်လာတာပါ" ရှန်ဖေးသည် ရင်းနှီးစွာ ပြောသည်။ "အိမ်နဲ့ ပိုနီးတဲ့ နေရာ တစ်ခုခု စီစဉ်ပေးလို့ရမလား"

"ပိုနီးတဲ့ နေရာ လိုအပ်တယ်ဟုတ်လား..." ဝန်ထမ်းသည် သူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြီးမားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "အင်း ကန်တင်း လမ်းမကော ဘယ်လိုလဲ။ အဆောက်အအုံ ၅ နဲ့ ၆ မှာ နေရာတွေ ကျန်သေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ၁၀ ယောက်ဆိုတော့ တစ်ဖက်စီမှာ ၅ ယောက်စီ နေလို့ရတာ အံဝင်ခွင်ကျပဲ"

"မလိုပါဘူး ၉ ယောက်ဆို ရပါပြီ" ရှန်ဖေးသည် အလျင်အမြန် ပြောသည်။ "ကျွန်တော့် အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်လာနေမှာ သေချာတယ်။ အဖွဲ့အစည်းမှာပဲ နေမှာ။ အဲဒီမှာ နေရာ ကျန်သေးလား ကြည့်ပေးလို့ ရမလား"

ဝန်ထမ်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး စာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်နေသည်။ ရှန်မိုက ပြောသည်။ "မလိုပါဘူး ကျွန်တော်လည်း တခြားသူတွေနဲ့ ကန်တင်း လမ်းမမှာပဲ နေပါ့မယ်"

"အစ်ကို" ရှန်ဖေးသည် အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ "ဦးလေးနဲ့ အတူ မနေဘူးလား"

"အင်း" ရှန်မိုသည် စိတ်အေးလက်အေး ပြောသည်။ "သူ့ကို သွားတွေ့ဖို့ မင်းနဲ့ အတူ သွားပါ့မယ်။ ငါတို့ အတူတူ နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီလူတွေကို ငါ ခေါ်လာတာ ဒါကြောင့် သူတို့ကို ချန်ထားခဲ့တာ မသင့်တော်ဘူး"

ရှန်ဖေး၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးများ၊ နာမကျန်းသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်မိုကို ကြည့်ပြီး "အစ်ကို ..."

ရှန်မိုက မေးသည်။ "တခြား တစ်ခုခု ရှိသေးလား"

ရှန်ဖေးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အောင့်သက်သက် ပြုံးသည်။ "အင်း... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"