အခန်း ၃၀၆

အခန်း (၃၀၆) - စိတ်လှုပ်ရှားနေလား

မှတ်ပုံတင်ပြီးနောက် ရှန်ဖေးသည် သူတို့ကို နေထိုင်ရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ၎င်းသည် သာမန် လူနေအိမ် ရပ်ကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဝင်ပေါက်တွင် ခရီးဆောင်အိတ်များ သယ်ဆောင်လာသော လူအချို့နှင့် တွေ့ဆုံကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အခုမှ ပြောင်းရွှေ့လာကြပုံရသည်။

ရှန်ဖေးက ရှင်းပြသည်။ "ဒါက အသစ် ပြန်လည် ပြုပြင်ထားတဲ့ လူနေရပ်ကွက်ပါ။ အဆောက်အအုံတိုင်းမှာ လူတွေ နေထိုင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆောက်အအုံတိုင်းမှာ လူအများကြီးနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ စည်းမျဉ်းအရ လူငါးဦးထက် ပိုလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီက နေထိုင်သူအများစုက မိသားစုတွေလေ"

သူတို့ လျှောက်သွားနေစဉ် လူတစ်ဦးက မေးသည်။ "ငါးယောက် ကန့်သတ်ချက်က လူဦးရေ သိပ်သည်းမှုကို ဖြန့်ကျက်ဖို့လား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ နေထိုင်ရာ နေရာတွေမှာ လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက် ရှိသလို ခရီးသွားလာမှုမှာလည်း ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိပါတယ်။ လမ်းပိုင်းတိုင်းမှာ ယာဉ်ထိန်း အကူအညီပေးသူတွေ ရှိပါတယ်။ လူတွေ တစ်နေရာတည်းမှာ အများကြီး စုဝေးမှု မဖြစ်စေဖို့ သေချာစေတယ်"

ရှန်ဖေး ရပ်လိုက်သည်။ သော့ကို ထုတ်ပြီး တံခါးဖွင့်သည်။ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှင်းပြသည်။ "မြို့တော်က လက်ရှိ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ မလွယ်ဘူး။ လူတိုင်း နားလည်ပြီး စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ မူလ ပိုင်ရှင်၏ ခေတ်မီမှုကို ထင်ဟပ်သော သပ်ရပ်လှပသည့် အပြင်အဆင်နှင့် ပရိဘောဂများ ပါသော အိပ်ခန်း သုံးခန်းပါ တိုက်ခန်းတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။

"အဆောက်အအုံ ၆ မှာလည်း နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်း ရှိပါတယ်။ အိပ်ခန်း သုံးခန်းပါ တိုက်ခန်းပဲ။ပုံစံက ဆင်တူပါတယ်။ဒါပေမဲ့ ရပ်ကွက်ရဲ့ ဟိုဘက် အစွန်မှာပါ။ မီတာ တစ်ရာလောက် ဝေးပါတယ်။ ဘယ်သူ သွားချင်လဲ" ရှန်ဖေးက မေးသည်။

သူတို့သည် လူဦးရေ သိပ်သည်းဆ လျှော့ချရေးကို အလေးထားပုံရသည်။ အဆောက်အအုံ တစ်ခုတွင် လူငါးဦးသာ နေထိုင်သည်ကိုပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ကြပြီး အဆောက်အအုံများကို မီတာ တစ်ရာကျော် အကွာအဝေးတွင် ထားရှိကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရွေ့လျားရန် ပျင်းရိသောကြောင့် ဤအိပ်ခန်း သုံးခန်းပါ တိုက်ခန်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ရှန်မို၊ ဆရာချန်းနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို အတူတကွ ရွှေ့ပြောင်းကြသည်။

တန်ရှောင်သည် မေ့မြောနေရာမှ နိုးလာသော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာများ မကျက်သေးဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် ဇိမ်ဖြင့်သာထိုင်နေသည်။ မည်သည့် အားသုံးရသည့်အလုပ်ကိုမျှ မလုပ်နိုင်ပေ။

ရှန်ဖေးသည် လူဦးရေကို တိတ်ဆိတ်စွာ ရေတွက်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ကလေးနှင့် အခန်း တစ်ခန်းတည်း အိပ်နိုင်သော်လည်း ဆိုဖာပေါ်ရှိ လူသည် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်သောကြောင့် သူ့အတွက် သီးသန့် အိပ်ရာတစ်ခု သေချာပေါက် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်မိုသည် သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် အိပ်ရာကို မျှဝေရမည် ဖြစ်သည်။

သူစိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။ သူ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲသည် ဦးလေးအိမ်တွင် နေနိုင်သည်။ အဘိုးကြီးနှင့် ကျဉ်းကျပ်နေမည့်အစား ကိုယ်ပိုင် အခန်းတစ်ခန်း ရှိခြင်းက ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ မဖြစ်ဘူးလား။

သို့သော်လည်း သူ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲသည် မောင်နှမများထဲတွင် အမြဲတမ်း တာဝန်ယူမှု အရှိဆုံးနှင့် အားကိုးရဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းသည် အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ရှန်မို အပြင်မှအထဲသို့ခရီးဆောင်အိတ်များ သယ်ဆောင်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်ဖေးက မပြောဘဲ မနေနိုင်သဖြင့်ပြောသည်။ "အခန်း မလုံလောက်ရင် နောက်ထပ် တစ်ခန်း ထပ်မှာပေးလို့ ရတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မြို့ထဲမှာ လူနည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။နေစရာ နေရာတွေ ပေါတယ်။ မှတ်ပုံတင်ရုံးမှာ လျှောက်လွှာ ပုံစံ ဖြည့်စွက်ဖို့ပဲ လိုတယ်..."

"မလိုပါဘူး" ရှန်မို သူ့ကို ဖြတ်ပြောသည်။ "ဒီမှာ အခန်း အလုံအလောက် ရှိပါတယ်"

ရှန်မိုသည် ရန်ချင်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား အခန်း ထပ်လိုသေးလား"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခေါင်းခါပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "မလိုပါဘူး။ ဆူးမန်နဲ့ လီလီတို့ရဲ့ မိသားစုတွေက ရှန်ဟိုင်းမှာ ရှိတယ်။ သူတို့ မိသားစုတွေနဲ့ သွားနေကြမှာပါ။ ငါတို့ သုံးယောက်အတွက် နေရာ လုံလောက်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီ ကျွန်တော် သူတို့ကို ဟိုဘက်က နေရာကို အရင် လိုက်ပို့ပေးမယ်" ရှန်ဖေးက ပြောသည်။ ထို့နောက် ရှန်မိုကို လှည့်ကြည့်ပြီး "အစ်ကို သူတို့ကို အရင် လိုက်ပို့ပေးပြီး နောက်မှ အစ်ကို့ကို ဦးလေးဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ရှန်မိုသည် စိတ်အေးလက်အေး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ"

အဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့သည် ခွဲထွက်သွားကြပြီး လူငါးဦးကို အိမ်ထဲတွင် ထားခဲ့သည်။

ဆရာချန်းသည် တန်ရှောင်ကို အိပ်ရာပေါ်သို့ တင်ပေးပြီး အနားယူစေသည်။ ထို့နောက် သူနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ထုပ်ပိုးကြပြီး အခန်းကို အတူတကွ ရှင်းလင်းကြသည်။

ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို အိမ်ပတ်ပတ်လည် လိုက်လံပြသသည်။ သူမ အိပ်မည့် အိပ်ခန်းနှင့် ရေချိုးမည့် ရေချိုးခန်းကို ပြသည်။

ရှန်ဖေး ယခင်က ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း လျှပ်စစ် မရှိသည်မှလွဲ၍ ဤနေရာသည် အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်။

ရှန်မိုသည် ရေခဲသေတ္တာ တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက အသစ်တွေ မကြာသေးခင်ကမှ ဝယ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ကို အရုပ်အိမ်ထဲ ရွှေ့သင့်လား။ ဒီမှာ လျှပ်စစ် မရှိတော့ သူတို့က အလှဆင် ပစ္စည်းသက်သက်ပဲ"

"ဒီည ရွှေ့ကြတာပေါ့" ပိုင်ယို့ဝေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က ရှင့်အ‌ဖေကိုတွေ့ရတော့မှာ ဒါပေမဲ့ လုံးဝ စိတ်လှုပ်ရှားပုံ မပေါ်ဘူး"

ရှန်မိုသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမကို ကြည့်သည်။ "မင်းကရော ကိုယ့်ရဲ့အ‌ဖေကို တွေ့ရင် မင်းရဲ့ အမေကိုလည်း တွေ့ရမှာ။ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား"

ပိုင်ယို့ဝေ သမ်းဝါးသည်။ ပျင်းရိနေသော ပုံစံဖြင့် "ကျွန်မက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားတယ်"