အခန်း ၃၀၇

အခန်း (၃၀၇) - အဖွဲ့ပြန်လည် စုစည်းခြင်း

သူမ၏ အမူအရာ၊ ကိုယ်ဟန်အနေအထား၊ မျက်လုံးများနှင့် သူမ၏ ဆံပင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ပျင်းရိမှုတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လုံးဝမရှိသည်ကို ပြသနေသည်။

ရှန်မိုသည် သူမ စကားတစ်မျိုး ပြောပြီးအဓိပ္ပာယ် တစ်မျိုးကို ဆိုလိုနေခြင်းကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လက်ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ဆံပင်ကို ဖွလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီလဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက တစ်ဝက် ပိတ်နေပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "အဲဒီတုန်းက... ရှင် ကျွန်မကို ရန်ကျိုးကို ပို့ပေးမယ်လို့ ကျွန်မအမေကိုကတိပေးခဲ့တယ်။ ရှင် မအောင်မြင်ခဲ့ပေမဲ့ကျွန်မကို ကျွန်မအမေဆီ ပို့ပေးနိုင်ခဲ့ရင် ရှင့်ရဲ့ မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်စေခဲ့ပြီပဲ။ အခုကစပြီး... ကျွန်မတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထပ်တွေ့ဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူးလား"

ရှန်မိုသည် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ၏ လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုမို ထွက်သွားတော့မှာလား"

တိုးလျသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

နှစ်ဦးသား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ခရီးဆောင်အိတ်များ ထုပ်ပိုးနေရင်း တံခါးဝတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူတို့ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"...ရှောင်ရှင်း ဘယ်သူ ထွက်သွားမယ်လို့ မင်း ပြောလိုက်တာလဲ" ဆရာချန်းသည်လည်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

ရှန်မိုက ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော် ခဏနေရင် ကျွန်တော့် မိသားစုနဲ့ သွားတွေ့တော့မှာ။ အခြေအနေတွေ မတည်ငြိမ်သေးသရွေ့တော့ အားလုံးကို စွန့်ပစ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဆရာချန်းသည် ရှန်မို၏ မိသားစုသည် ရှန်ဟိုင်းတွင် ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ဆူးမန်နှင့် လီလီတို့ကဲ့သို့ပင် ရန်ချင်ဝမ်နှင့် အဖွဲ့တစ်ခုတည်းတွင် ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မိသားစုများကို တွေ့ရှိသောအခါ ၎င်းတို့၏ မိသားစုများထံ ပြန်သွားမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာချန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး စကားမပြောမီ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ "ရှောင်ရှန် မင်းလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငါတို့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ အခု မင်း မိသားစုနဲ့ ပြန်လည်ဆုံဆည်းရပြီဆိုတော့ ပိုပြီး တန်ဖိုးထားသင့်တယ်။ ငါတို့က ဆွေမျိုး မတော်စပ်ကြဘူး။ ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ့မယ်။ ဒါကြောင့် မင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး... ကောင်းတဲ့အရာအားလုံးမှာ အဆုံးသတ် ရှိတယ်..."

နှစ်စက္ကန့်ကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူသည် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် မေးသည်။ "...မင်းနဲ့ ဝေဝေက မောင်နှမတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့ကို ခေါ်မသွားဘူးလား"

ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ငုံ့ကြည့်သည်။ "ကျွန်တော် သူ့ကို သူ့အမေဆီ ပို့ပေးမှာပါ"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို တွန့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြက်ရယ်ပြုသော အပြုံးကို ဖော်ပြသည်။

"သူ မသွားချင်ရင်ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်မယ်" သူက ထပ်ပြောသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှန်မိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဆရာချန်းကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ခက်ထန်သော ဘေးတိုက် ပုံသဏ္ဍာန်သည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးသည်။ သူ၏ လေသံသည်ပင် ညီညာသည်။ "လူတိုင်း အခြေချပြီး အနားယူကြပါ။ ဒီက အခြေအနေက မရှင်းသေးဘူး ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မသိရသေးဘူး ဒါကြောင့် လမ်းခွဲဖို့ စောသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ စုဝေးတုန်းက တစ်ဦးစီမှာ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခု ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ပါနဲ့"

"ကျွန်တော်တို့ ပဟေဠိ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးကို စုဆောင်းဖို့လိုအပ်တယ်.." အခန်းထဲမှ ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံများသည် နာကျင်ပြီး တင်းမာနေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အပြုံးသည် အခြားသူများထံမှ အပြုံးများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လမ်းခွဲခြင်း၏ လေးနက်သော ခံစားချက်ကို လျော့ပါးစေသည်။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် လှည့်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ "အစ်ကိုရှောင် စကား မပြောနဲ့တော့ အစ်ကို ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်..."

ဆရာချန်းသည် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချသည်။ "နေမင်းကြီးက ဖူဆန် အထက်မှာ မြင့်မားစွာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ လောကမှာအရာအားလုံးဟာ ဆံပင်လိုပဲအရေးမပါဘူး။ ကျေးလက်သားတစ်ဦးက မတရားမှုကို ဒေါသထွက်ပြီး သူ့ရင်ထဲက ရှေးဟောင်း ဓားကို ထက်မြက်စေတယ်။ ငါ အိုမင်းနေပေမယ့် လက်နဲ့ခြေထောက်တွေကျန်းမာနေသေးတယ်။ တစ်ခုခု လုပ်ချင်တယ်။ ဒါက သာမန် အေးဆေးငြိမ်သက်တဲ့ သက်ကြီးပိုင်းအရွယ် ကို ဖြတ်သန်းရတာထက် ပိုကောင်းတယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပြုံးသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့လိုက်သည်။ "အသက်ကြီးလာပေမဲ့ အားကောင်းနေတုန်းပဲ ရှင့်အတွက် အနားယူဖို့ နည်းနည်း စောနေသေးတယ်"

ရှန်မိုက ပြောသည်။ "ကျွန်တော် မကြာခင် သွားတော့မယ်။ နေ့တစ်ဝက်လောက် ကြာနိုင်တယ် ကျေးဇူးပြုပြီး အိမ်ကို ဂရုစိုက်ပေးပါ"

"မင်းသွားပါ ငါအိမ်ကိစ္စတွေကို စီစဉ်ပါ့မယ်" ဆရာချန်းသည် သူ၏ လက်ရှည်များကို ခေါက်တင်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စကားသံဖြင့် "ညစာကို အရင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်..."

ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့သည် ဧည့်ခန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရှန်မိုသည် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "မင်းသူတို့ကို တကယ် မတွေ့ချင်ဘူးဆိုရင်ကိုယ်သူတို့ကို ပြောပြလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အန်တီဝမ် ကိုယ်တို့ကို လာရှာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး"

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့သည် အမေနှင့် သမီး ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ တကယ် လာရှာချင်လျှင် ရှန်မိုသည် အကြောင်းပြချက်အရဖြစ်စေ၊ ခံစားချက်အရဖြစ်စေ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ သူ့ကို တွေ့ချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတည်းနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်"