အခန်း ၃၀၈

အခန်း (၃၀၈) - လူစုဆောင်းခြင်း

ရှန်မို ထွက်သွားပြီးနောက် အိမ်သည် ရုတ်တရက် လစ်ဟာပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရသည်။

သူ အနားမှာ ရှိနေတုန်းက တိတ်ဆိတ်ပြီး ထိန်းသိမ်းတတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုက လူများကို စိတ်သက်သာရာ ရစေပြီး လုံခြုံစေသည်။

သူ ထွက်သွားသောအခါ အနည်းငယ် အသားမကျ ဖြစ်နေသည်။

လုပ်စရာ အခြား အရာ မရှိတော့သဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေသည် ဆရာချန်း၊ တန်ရှောင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့ကို အရုပ်အိမ်ထဲ ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အရုပ်အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် သဘာဝအတိုင်း အံ့အားသင့်ခြင်း၊ ထိတ်လန့်ခြင်း၊ စူးစမ်းလိုစိတ်၊ သံသယ၊ ပျော်ရွှင်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အကူအညီမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ ခံစားရသော စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲများမှာ အသေးစိတ် ဖော်ပြရန် မလွယ်ကူသော်လည်း သုံးဦးစလုံး ဝင်ရောက်ပြီးနောက် မထွက်ခွာချင်ကြတော့ပေ။

ရှန်ဟိုင်းရှိ နွေရာသီသည် ခံနိုင်ရည်မရှိအောင် ပူသည်။ လျှပ်စစ်မီးနှင့် လေအေးပေးစက် မရှိဘဲ အိမ်တွင်း၌ နေထိုင်ခြင်းသည် အပူဖုများ ထွက်ခြင်းကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အရုပ်အိမ်သည် နွေဦးရာသီတွင် ရှိနေပုံရသည်။ အေးမြပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။

အခန်းများ ခွဲဝေပြီးနောက် တန်ရှောင်သည် ရေပင် မချိုးချင်ဘဲ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဆရာချန်းသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ စာရွက်နှင့် ဘောပင်ကို ထုတ်ပြီး စာရင်း ပြုစုသည်။

အကယ်၍ အနာဂတ်တွင် အရုပ်အိမ်ထဲတွင် နေထိုင်မည်ဆိုပါက ပစ္စည်းများစွာကို အစကနေ ပြန်လည် စုဆောင်းရမည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဖိနပ်များသည် ယခင်က မလိုအပ်သော်လည်း ယခုအခါ... ကောင်းပြီ။ လေးစုံအရင် ပြင်ဆင်ထားကြစို့။

များစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆရာချန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။

ဖိနပ် လေးစုံ။

ဂွမ်းဖိနပ် လေးစုံ။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်တွင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကလေးတစ်ယောက်လို ပြုမူလာသည်။ လှေကားအတက်အဆင်းကို မရပ်မနား ပြေးလွှားနေသည်။

သူသည် ပိုင်ယို့ဝေထံ ပြေးလာပြီး မေးသည်။ "မမဝေဝေအခုကစပြီး ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ နေကြတော့မှာလား"

"အင်း" ပိုင်ယို့ဝေသည် ပျင်းရိစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်"

"ကျွန်တော် အပေါ်ဆုံး အခန်းလေးမှာ နေလို့ရမလား" ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမကို ကြည့်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ "အပေါ်ဆုံး အခန်းလေးမှာ အိပ်ရာ မရှိဘူး"

"ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်လို့ရတယ်" ပန်းရှောင်ရှင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "မမဝေဝေ ကျွန်တော့်ကို အပေါ်ဆုံး အခန်းလေးမှာ နေခွင့်ပြုပါ ကျေးဇူးပြုပြီး နေခွင့်ပြုပါ"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ကျောရိုး တစ်လျှောက် ချမ်းတုန်သွားသည်ကို ခံစားရသည်။ သူမသည် ကလေးများ၏ ငိုယိုသံကို မခံရပ်နိုင်ဘဲ ကြက်သီးထလာတော့မလို ဖြစ်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့ မင်း နေချင်တဲ့ အချိန် နေလို့ရတယ်"

"ဝိုး ကျွန်တော် အပေါ်ဆုံး အခန်းလေးမှာ နေတော့မယ်" ပန်းရှောင်ရှင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ သူ၏ ခြေသံများသည် အတက်အဆင်း မြည်နေသည်။ တဲများနှင့် အိပ်ရာများကို နေရာအနှံ့ သယ်ယူနေသည်။ အခန်းထဲတွင် သူ အပေါ်ဆုံး အခန်းလေးကို စီစဉ်နေသည့် အသံများကို ကြားနိုင်သည်။

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အိပ်ရာ ရှိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ဖို့ လုပ်နေတာလဲ" ပိုင်ယို့ဝေသည် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ဆရာချန်းသည် ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "သူတို့က ကလေးတွေပဲလေ"

ပိုင်ယို့ဝေသည် နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောသည်။ "ကျွန်မ အရင် အပြင်ထွက်လိုက်ဦးမယ်။ ရှန်မို ပြန်လာပြီး ကျွန်မကို ရှာမတွေ့မှာ စိုးလို့။ ရှင်တို့ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးကြ"

ဆရာချန်းသည် အလျင်အမြန် မတ်တပ်ရပ်သည်။ "ဟေး ခဏလေး ခဏလေး... ငါလည်း မင်းနဲ့ အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှေ့တံခါးကို ဖွင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဆရာချန်းသည် သူမကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် အလျင်အမြန် ပြေးသွားသည်။

နှစ်ဦးသား အိပ်ခန်း သုံးခန်းပါ တိုက်ခန်းရှိ အိပ်ခန်း တစ်ခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။ သူတို့ ကောင်းကောင်း မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်သေးမီ တံခါးခေါက်သံကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟေး အိမ်မှာ ဘယ်သူရှိလဲ"

ထို ကြမ်းတမ်းသော အသံသည် လုအန်း၏ အသံနှင့် တူသည်။

ဆရာချန်းသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး တံခါးပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ သေချာသည်မှာ သူ ဖြစ်သည်။ လုအန်းအပြင် ရန်ချင်ဝမ်နှင့် ကျူရှူးတို့လည်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသည်။

"လာပြီ လာပြီ..." ဆရာချန်းသည် သူတို့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်သည်နှင့် လုအန်းသည် ညည်းညူသည်။ "ဘာလို့ တံခါးဖွင့်ဖို့ အဲလောက် အချိန်ယူနေရတာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး အပြင် ထွက်သွားပြီ ထင်နေတာ"

သူသည် လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ အိမ်တွင်းသို့ ကြည့်ပြီး မေးသည်။ "ရှန်မို မပြန်လာသေးဘူးလား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး အိပ်ခန်း တံခါးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပိတ်လိုက်သည်။

"သူတို့ မပြန်လာသေးဘူး။ တန်ရှောင်နဲ့ ရှောင်ရှင်း အိပ်နေကြတယ်။ဆရာချန်းနဲ့ ကျွန်မက အထဲမှာ ခရီးဆောင်အိတ်တွေ ထုပ်ပိုးနေကြတာ"

"ဒါကြောင့်ကိုး" လုအန်းက ပြောသည်။ "ငါတို့ ရောက်လာတုန်းက မင်းတို့ ကားတွေ အကုန်လုံး လွတ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဘာလဲ မင်းတို့ ဒီမှာ အခြေချဖို့ တကယ် စီစဉ်နေတာလား"

"မစီစဉ်ရင် ဘာလုပ်ရမလဲ" ပိုင်ယို့ဝေသည် လျစ်လျူရှုစွာ ပခုံးတွန့်ပြသည်။

လုအန်းသည် အားရပါးရ ရယ်မောသည်။ "မင်း ရှန်မိုကို သေချာပေါက် ကပ်နေတော့မှာ။ ဆူးမန်က လီလီကို အမြဲ ကပ်နေသလိုပဲ ဒါပေမဲ့ တခြား လူတွေကရော ရှန်မိုကို လိုက်နာဖို့ လိုအပ်လား"

သူသည် ဆရာချန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးသည်။ "ဆရာ ခင်ဗျားလည်း စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ဟေးခင်ဗျား ဟိုကလေးကို မေးပြီး လိုက်လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်ကြည့်ပါဦးလား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ရန်ချင်ဝမ်ကို အတော်လေး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်သည်။

"ရှင်တို့ တကယ်လား။ ရှင်တို့ ကိုယ်တိုင်တောင် အခြေမချရသေးဘူး။ လူတွေကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေပြီလား"