အခန်း ၃၀၉

အခန်း (၃၀၉) - တုလဲ

ရန်ချင်ဝမ်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ငြင်းဆိုခြင်းလည်း မပြု၊ ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးခြင်းလည်း မပြုဘဲ ရိုးရှင်းစွာ ပြောသည်။ "စောပါသေးတယ် လမ်းလျှောက်ဖို့ စီစဉ်နေတာ။ လိုက်ခဲ့မလား"

"မလိုက်တော့ဘူး" ပိုင်ယို့ဝေသည် ခေါင်းခါသည်။ "ရှန်မိုကို စောင့်နေတာ"

"သူ ဘယ်အချိန် ပြန်လာမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမလဲ" လုအန်းက တိုက်တွန်းသည်။ "သွားရအောင် အထဲမှာ စိုစွတ်ပြီး ပူနေတယ်။ အပြင်မှာ အေးဆေး သွားကြည့်ရအောင်။ ဒီအပြင် ဒီက အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး"

ရန်ချင်ဝမ်သည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဂိမ်း အတူတူ ကစားခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ယုံကြည်စိတ်ချရသင့်တယ် မဟုတ်လား"

ပိုင်ယို့ဝေသည် နှစ်စက္ကန့်ကြာ တုံ့ဆိုင်းပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ ဒါဆို လမ်းလျှောက် ထွက်ကြစို့"

ဆရာချန်းသည် သူမ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ရှန်မို မပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်ဖူးခြင်း မရှိပေ။

"တန်ရှောင်နဲ့ ရှောင်ရှင်းကော..." ဆရာချန်းသည် ပိုင်ယို့ဝေကို သတိပေးရန် စကားမပြောမီ တုံ့ဆိုင်းနေသည်။

တန်ရှောင်နှင့် ရှောင်ရှင်းသည် အရုပ်အိမ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ "စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့လိုက်"

ဆရာချန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး စက္ကူအလွတ်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ကာ အကြံဉာဏ် စကားလုံး အချို့ကို ရေးချလိုက်သည်။

အပြင်ထွက်သောအခါ အထူး ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါ။ တစ်ခုခု ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မျှော်လင့်ရင်း လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းများသည် အလွန် သန့်ရှင်းသည်။ အမှိုက် ခွဲခြားခြင်းသည် အလွန် ထိရောက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ဆိုင်များနှင့် စူပါမားကတ်များသည် အားလုံး ဗလာ ဖြစ်နေပြီး အသုံးပြုနိုင်သော ပစ္စည်းများ မတွေ့ရပါ။ ၎င်းတို့ကို "အဆင့်မြင့် အာဏာပိုင်များ" က တစ်ပေါင်းတစ်စည်းတည်း ထိရောက်စွာ ဖြန့်ဖြူးရန်အတွက် အားလုံး ယူသွားကြသည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

သူတို့သည် ပြည်သူ့ရင်ပြင်သို့ ခုနစ်မိနစ် သို့မဟုတ် ရှစ်မိနစ်ခန့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းတွင် လူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံသော်လည်း ထိုသူသည် လျစ်လျူရှုသည်။ သူသည် သူတို့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ရန်ချင်ဝမ်သည် နှုတ်ဆက်ရန် မသွားခဲ့ပေ။

ဤနေရာသည် ငြိမ်းချမ်းနေပုံရသော်လည်း ထင်ထားသလောက် အေးချမ်းခြင်း မရှိဟု ထင်ရသည်။

ပြည်သူ့ရင်ပြင်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူဦးရေ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။ သူတို့သည် သစ်ပင်များ၏ အရိပ်အောက်တွင် သုံးဦး သို့မဟုတ် ငါးဦး အုပ်စုများဖြင့် စုဝေးနေကြပြီး စကားပြောခြင်း၊ အေးမြသော လေကို ခံစားခြင်းနှင့် ဆေးလိပ် သောက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။

လူငယ်တစ်ဦးသည် လှပသော ကျူရှူးကို မြင်သောအခါ လေချွန်သည်။

လုအန်းသည် ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်သည်။ "ဘာလုပ်တာလဲ"

တစ်ဖက်လူသည် ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အဆင်မပြေသော ရယ်မောသံဖြင့် ပြောသည်။ "ဘာ...ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

သူတို့ လမ်းလျှောက်သွားပြီးနောက် ထိုသူသည် လုအန်း၏ ကြွက်သား ထုထည်ကို မြင်ပြီး စိတ်ဝင်စားသွားပုံရသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်သည်။ "ဟေး သူငယ်ချင်း ဂိမ်းထဲ ဝင်ချင်လား။ ငါတို့ တစ်ယောက် လိုနေတယ်။ ရုရှား ရိုလက်နည်းဗျူဟာ လမ်းညွှန်လည်း ရှိတယ်"

လုအန်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ၏ ဘေးရှိ ရန်ချင်ဝမ်ကို မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် အနည်းငယ်သာ ခေါင်းခါသည်။

လုအန်းသည် ထိုသူသည် စိတ်မချရကြောင်း သိသဖြင့် သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ထိုသူသည် နှစ်ကြိမ် အော်ခေါ်သော်လည်း လုအန်း မတုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ လက်လျှော့လိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တစ်ဝက်ပြုံးကာ တွန့်လိုက်သည်။ "ရုရှား ရိုလက် သူတို့မှာ နည်းဗျူဟာ လမ်းညွှန် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကစားသမား တစ်ယောက် လိုနေသေးတယ်။ သူတို့က ဂိမ်းရဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို သိရုံသာမကဘဲ လိုအပ်တဲ့ ကစားသမား အရေအတွက်နဲ့ နည်းဗျူဟာကိုပါ သိတယ်။ ဒီ အချက်အလက်တွေကို ဘယ်သူက ပေးတာလဲ။ ရှန်ဟိုင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများရဲ့ စီစဉ်သူတွေလား"

"ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ပါစေ။သူတို့က အလကား ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ရန်ချင်ဝမ်သည် စိတ်အေးလက်အေး ပြောသည်။ "အခမဲ့ နေ့လယ်စာဆိုတာ မရှိဘူး။ ရုတ်တရက် လုအန်းကို ဖိတ်ခေါ်တာက ကောင်းတဲ့ အရာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား" လုအန်းသည် သူ၏ လက်သီးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရာ အက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ငါတို့ သူ့ကို သင်ခန်းစာ သွားပေးသင့်လား"

ရန်ချင်ဝမ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းခါသည်။ "ငါတို့ ဒီကို အခုမှ ရောက်တာ။အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ အရင် ကြည့်ကြစို့"

"ခင်ဗျားက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူပဲ"

ရုတ်တက် ရှေ့မှ မရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"ကျွန်တော် ဒီမှာ"

လူငယ်၏ အသံသည် တစ်ဖန် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သစ်ပင်ပေါ်ကနေ ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ မော့မကြည့်မီ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု သစ်ပင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်။

မီးခိုးရောင် Hoodie ဝတ်ထားသော လူတစ်ဦးသည် သူတို့၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်သည်။ သူသည် ဘောင်းဘီတို၊ Canvas ဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျယ်ပြန့်သော Hoodie သည် သူ၏ ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။

"မင်္ဂလာပါ ကျွန်တော့် နာမည်က တုလဲပါ။ ကျွန်တော်ကဉာဏ်ကောင်းတဲ့ သူတွေနဲ့ပဲ ဆက်ဆံပါတယ်"

သူသည် သူ၏ ဦးထုပ်ကို ဆွဲချလိုက်ရာ ငယ်ရွယ်ပြီး ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ဖော်ပြသည်။ သူသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ ခွေးသွား နှစ်ချောင်းကို ပြသလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက သူ့ကို ကလေးဆန်စေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ ခုန်ချခဲ့သော အမြင့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူ... ဝင်္ကပါကို ဖြတ်ကျော်ဖူးရမည်။