အခန်း ၃၁၁

အခန်း ၃၁၁ စည်းမျဉ်း သုံးခု

မြို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုစုပေါင်း ဂိမ်းဧရိယာ ၂၃ ခု တွေ့ရှိရသည်။ ဤဂိမ်းများသည် ဆာလောင်နေသော မကောင်းဆိုးဝါးများ ကဲ့သို့ပင်။၎င်းတို့သည် ၇ ရက်ကြာတိုင် မစားရပါက လူစုလူဝေးရှိရာသို့ ရွေ့လျားလာကြသည်။

လူသားများ နေထိုင်ရာ နေရာများကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသည် ဂိမ်း၏ သဘာဝအပေါ် အခြေခံ၍ အောက်ပါ စည်းမျဉ်းများကို ချမှတ်ခဲ့သည်။

ပထမ- နေထိုင်သူတိုင်းသည် အဖွဲ့အစည်းမှ သတ်မှတ်ပေးသော ဂိမ်းများတွင် မဖြစ်မနေ ပါဝင်ရမည်။

ဒုတိယ- သတ်မှတ်ပေးသော ဂိမ်းများတွင် ပါဝင်ရန် ငြင်းဆန်သူများသည် အဖွဲ့အစည်းထံမှ အစားအစာ၊ အိမ်ရာ သို့မဟုတ် ဗျူဟာ လမ်းညွှန်များကို ဆက်လက် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တတိယ- နေထိုင်သူများသည် အဆင့်ကျော်ရန် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ပေးအပ်ပါက ခွင့်လပ်လက်မှတ် (Leave Slip) ဖြင့် လဲလှယ်နိုင်ပြီး ၎င်းသည် သတ်မှတ်ထားသော ဂိမ်းတစ်ခုကို လျှော်ပစ်နိုင်သည်။

တုလဲသည် မြို့တွင်း လက်ရှိအခြေအနေကို သူတို့အား ခြုံငုံသုံးသပ်၍ ရှင်းပြခဲ့သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ "ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ ဂိမ်း ၂၃ ခု ရှိတော့ မြို့ခံတိုင်း အလှည့်ကျ ပါဝင်နေသမျှကာလပတ်လုံး ဂိမ်းတွေက အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ရွှေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ လူတိုင်းရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းနဲ့ အာမခံနိုင်တယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "မြို့ခံ နှစ်ထောင်ကျော် ရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့ဟာ ခုနစ်ရက်တိုင်း ဂိမ်းမှာ ပါဝင်မယ်ဆိုရင် ရက်ပေါင်း သုံးရာလောက် အနိုင်ရနိုင်တယ်။ လေးထောင်ကျော် ရှိရင်တော့ နှစ်နှစ်နီးပါး ငြိမ်းချမ်းရေး ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ပြဿနာ အမျိုးမျိုး ရှိလာနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ဥပမာ၊ လူဦးရေ ဆုံးရှုံးမှုကို ဘယ်လို တွက်ချက်မလဲ။ လူဦးရေက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သေချာပေါက် လျော့ကျသွားမှာပဲ။"

"မူဝါဒတိုင်းက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပြောင်းလဲရတာပဲ။ ဘယ်နည်းလမ်းမှ မပြောင်းလဲဘဲ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ထိရောက်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။" ရန်ချင်ဝမ်က ဆိုသည်။ "အချိန်ကျလာရင် ဖြေရှင်းနည်း အသစ်တွေ သေချာပေါက် ပေါ်ထွက်လာမှာပါ။"

တုလဲကလည်း ထပ်ပြောသည်။ "တကယ်တော့ လူဦးရေ ဆုံးရှုံးမှုက ပြဿနာကြီး မဟုတ်ဘူး။ အခက်ခဲဆုံးက ဂိမ်းရဲ့ လိမ်လည်မှုတိုက်ဖျက်ရေးစနစ်ပဲ။"

"လိမ်လည်မှုတိုက်ဖျက်ရေးစနစ်။" ပိုင်ယို့ဝေသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် ယခင်က တုဒန်နှင့် ကျောင်းသားအုပ်စုမှ ပြောကြသည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း ထိုအချိန်က လုံးဝ အာရုံမရဖြစ်နေခဲ့သည်။

"လူတိုင်း ဂိမ်းတစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီဂိမ်းက သူ့ရဲ့ လိမ်လည်မှုတိုက်ဖျက်ရေးစနစ် ကို အသက်သွင်းပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။" တုလဲက ပြောသည်။ "အဲ့တာက တခြားနေရာကို ရောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။"

လုအန်းသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြောသည်။ "ပျောက်ကွယ်သွားရင် ပိုကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"မကောင်းဘူး။" တုလဲ၏ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "အဟောင်းတွေ ပျောက်ကွယ်သွားရင် အသစ်တွေ ရောက်လာမယ်။ ဂိမ်းအသစ်တစ်ခုက ဗျူဟာတစ်ခု ရေးဆွဲနိုင်ဖို့အတွက် အမြဲတမ်း အသက်များစွာကို စတေးဖို့ လိုအပ်တယ်..."

သူ၏ စကားများက လူတိုင်းကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့သည် ကောင်းခြင်း။ ဆိုးခြင်း။ ကျိန်စာသင့်သူနှင့် အပြစ်မဲ့သူတို့ကို လုံလောက်စွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီဖြစ်သည်။

ကျူရှူးသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချပြီး တီးတိုး ရေရွတ်သည်။ "ကောင်းတဲ့ဘက်က စဉ်းစားရင် ဒီနေရာက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ အနည်းဆုံး လူတိုင်းမှာ ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိတယ်။ ပြီးတော့ အသက်ရှင်နေကြသေးတယ်။"

အကယ်၍ အပြင်မှာ ပိတ်မိနေပါက သွားစရာ နေရာမရှိ၊ ဘယ်ကို သွားရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေပေမည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ မရေရာသော ဘဝ၌ နေထိုင်ပြီးနောက် လမ်းတစ်ခုပေါ်ရှိ ဂိမ်းတစ်ခုတွင် ဖမ်းမိကာ ကံဆိုးစွာ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် တုလဲက ရန်ချင်ဝမ်ကို သတိပေးသည်။ " အခု စဉ်းစားလို့ ရပြီလား။ အရုပ်ကောက် စက်ဂိမ်းကို.."

သူသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။။

"ဒီ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက မရှုံးနိမ့်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်။"

"ခုနက မကောင်းဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။" ပိုင်ယို့ဝေက ကြားဖြတ် ပြောသည်။

တုလဲက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘယ်လို.."

“လိမ်လည်မှုတိုက်ဖျက်ရေးစနစ်။ ဟုတ်လား။" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို စနောက်ဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။ "လူတိုင်း ဂိမ်းကို ရှင်းလင်းပြီးတာနဲ့ ဂိမ်းက လိမ်လည်မှုတိုက်ဖျက်ရေးစနစ် ကို အသက်သွင်းလိမ့်မယ်။ အဟောင်းတွေ ပျောက်သွားရင် အသစ်တွေ ရောက်လာမယ်။ အဲဒီအခါမှာ အသက်တွေ ပိုပြီး စတေးရမယ်လို့ ရှင်တောင် ပြောခဲ့သေးတယ်။ ကျွန်မထင်တယ်။ စတေးခံရခြင်းကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် ရန်ချင်ဝမ်၊ ရှင် သဘောမတူတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

တုလဲ: “…”

ရန်ချင်ဝမ်သည် မကူညီနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး တုလဲကို ပြောသည်။ "နောက်မှ ထပ်ပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြတာပေါ့။"

တုလဲ၏ အပြုံးသည် အေးစက်ပြီး ခက်ထန်နေသည်။ သူသည် အုပ်စုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ဒီနေ့ လက်ဗလာနဲ့ ထွက်သွားဖို့ ကံကြမ္မာပါနေပုံရတယ်။"

မည်သူမှ သူ့ကို အာရုံမစိုက်ကြပေ။

တုလဲသည် ပိုင်ယို့ဝေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် လုအန်းက နားမလည်စွာ မေးသည်။ "ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ သူက တို့ကိုလည်း ပရိယာယ် သုံးချင်တာလား.."

"သူက လက်တွဲဖော်ကို တကယ် ရှာချင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ထွက်ခွာသွားသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အရုပ်ကောက်စက်ဂိမ်းက 2v2 mode ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မယ့် ကံမကောင်းတဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေ ဖြစ်မလဲ မသိဘူး..."