အခန်း ၃၁၄

အခန်း ၃၁၄ မသွားချင်ဘူး

တုလဲသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ကျောပြင်ကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ဘေးမှ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ပခုံးကို ဖက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "တုလဲ။ မင်းလက်ထဲမှာ ပဟေဠိ အပိုင်းအစ နှစ်ခု ရှိတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်။ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။"

တုလဲသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောသည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ပဟေဠိကို သုံးပြီးတော့ အသုံးမဝင်တော့ဘူးလို့ ထင်တာနဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို လှူလိုက်တယ်။"

"မင်း လှူလိုက်တာလား။" နောက်တစ်ဦးက အံ့အားသင့်သွားပြီး သံသယမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ "ပဟေဠိ အပိုင်းအစ နှစ်ခုလုံးကို လှူလိုက်တာလား။"

"လှူဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။" တုလဲက ခပ်ချဉ်ချဉ် ပြုံးသည်။ "မင်း သိပါတယ်။ ငါ ပုန်းတမ်း ကစားနည်းကနေ ထွက်လာတုန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရခဲ့တယ်။ ပစ္စည်းတွေ အကုန် ကုန်သွားတယ်။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ လဲလှယ်ဖို့အတွက် ပဟေဠိ အပိုင်းအစတွေ လှူမှ ရတော့တယ်။"

နောက်တစ်ဦးက မယုံသင်္ကာ အမူအရာဖြင့် နားထောင်သည်။ "ဟုတ်ပါ့မလား..."

"ဟုတ်တယ်.." တုလဲက ပြုံးပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ "ငါ အရုပ်ကောက်စက်ဂိမ်းအတွက် လက်တွဲဖော်ကို ရှာရဦးမယ်။ နောက်မှ ပြောကြရအောင်.."

သူသည် လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားပြီး မကြာခင် အတော်အတန် ဝေးသော နေရာသို့ ရောက်သွားကာမှ ထောင့်ချိုးတစ်ခု၌ လှည့်၍ လဲလှယ်ရေးဧရိယာမှ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားသည်။

...

လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားထဲတွင် တုလဲသည် သူနောက်သို့ လိုက်လာသည့်သူ ရှိမရှိ ပတ်ပတ်လည် လှည့်၍ ကြည့်သည်။

သူ၏ အဝတ်အစားများထဲမှ ပဟေဠိ အပိုင်းအစ နှစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ကို ခံစားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

ပစ္စည်းများက ရှားပါးခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယနေ့အထိ အသက်ရှင်နေသော မြို့ခံအများစုမှာ ပစ္စည်းအနည်းငယ် ကိုယ်စီ ရှိကြသော်လည်း ပိုင်ယို့ဝေကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက် သုံးခု ထုတ်ပြသူကို မြင်တွေ့ရခြင်းက အလွန် ရှားပါးသည်။

ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းနေစဉ်အတွင်း သုံးစွဲနေကြရသည်။ လူတိုင်း ဂိမ်းဝင်ပြီးနောက် တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု သုံးစွဲကြမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် တကယ်ပဲ အသုံးမဝင်လျှင် အခြားသူများနှင့် လဲလှယ်ရန် လဲလှယ်ရေးစင်တာသို့ ယူလာကြမည် မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ ပစ္စည်းများသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ နှစ်သက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ပဟေဠိ အပိုင်းအစ ရှိသူများသည် သူမ၏ ပစ္စည်းများနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။

ပဟေဠိ အပိုင်းအစ မရှိပါက အခြားသူတစ်ဦးထံမှ ခိုးယူနိုင်သည်။

သို့သော် ပို၍ တိုက်ရိုက်ကျကျဆိုလျှင် ပိုင်ယို့ဝေ၏ ပစ္စည်းများကို ခိုးယူနိုင်သည်။

‘ကန်တင်းလမ်း။ အဆောက်အအုံ ၅။ အခန်း ၁၀၂’ လမ်းကြားထဲမှ လူငယ်လေးသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် နက်ရှိုင်းသော အပြုံး ပေါ်လာသည်။ "ဟေး... ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတော့မယ်။"

...

အပြန်လမ်းတွင် ဆရာချန်းက ပိုင်ယို့ဝေကို နားမလည်စွာ မေးသည်။

"ဝေဝေ။ ငါတို့က အခန်း ၁၀၁ မှာ မနေတော့ဘူးလား။ ဘာလို့ လိပ်စာ မှား ရေးလိုက်တာလဲ။"

"အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်။ တစ်ယောက်‌ယောက်က ၁၀၂ တံခါးကို ခေါက်ရင် ၁၀၁ ကလည်းကြားနိုင်တာပဲ။" ပိုင်ယို့ဝေက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"မကြားရင်ရော..."

"မကြားရင် စာရေးပြီး ချန်ထားခဲ့နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် နောက်နေ့ ပြန်လာနိုင်တယ်။ ဘာ ဒုက္ခမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဆရာချန်းသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။"

နောက်မှ လိုက်လာသော လုအန်းနှင့် ရန်ချင်ဝမ်တို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုအန်းသည် တိတ်တဆိတ် နှုတ်ဖြင့် ရေရွတ်သည်။ သူမသည် အရမ်း လိမ္မာပါးနပ်သည်။

ညသန်းခေါင်မှာ အခန်း ၁၀၂ သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခု လုပ်ရန် သွားလျှင် ထိုနေရာက ဗလာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရမှာ သေချာသည်။ အခန်း ၁၀၁ က လူများမှ တိုက်ခိုက်လျှင်တောင် ခံရနိုင်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည်လည်း ပိုင်ယို့ဝေ၏ လုပ်ရပ်များအပေါ် မတတ်သာနိုင်ဘဲ ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လူငါးဦးသည် လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြပြီး မကြာမီ လူနေရပ်ကွက် အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လူနေရပ်ကွက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် လီလီသည် လူအုပ်စုတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ သူတို့ဆီသို့ လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကို ရန်!" လီလီသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်လိုက်သည်။

သူတို့ ခွဲခွာနေသည်မှာ နေ့တစ်ဝက်သာ ရှိသော်လည်း ရက်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီလီသည် ယခုအခါ SCO သုတေသနအဖွဲ့သို့ ပြန်ရောက်နေပြီး အဖွဲ့အစည်း၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်များထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် ရာထူး တိုးမြှင့်ခံထားရသည်။ သူသည် အခြား SCO သုတေသန အဖွဲ့ဝင်များနှင့် အတူနေထိုင်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို အာမခံရန် အပြင်ထွက်သည့်အခါ ကိုယ်ရံတော် လေးဦး လိုက်ပါကြသည်။

ယခု သူသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ အလွန် လန်းဆန်းပြီး တောက်ပနေသည်။ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ပိုင်ယို့ဝေသည် ‘အောင်ပွဲခံကာ အိမ်ပြန်ခြင်း' ဟူသော စကားစုကို တွေးမိပြီး အနည်းငယ် ရယ်ချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။

"ပါမောက္ခဆောင်းကို ဒီအခြေအနေ‌တွေအကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်။ သူ အရမ်း ကျေးဇူးတင်နေတယ်။ သူက ဒီကို ကိုယ်တိုင် လာတွေ့ဆုံချင်ပါတယ်။" လီလီ၏ အသံတွင် မာနအရိပ်အယောင် ပါနေသည်။ "ဌာနချုပ်က ဒီည ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပနေတာ။ ပါမောက္ခက ခင်ဗျားတို့ကို ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို သီးခြား လာခိုင်းတာ!"

သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အကြည့်သည် ပိုင်ယို့ဝေအပေါ် ကျရောက်ပြီး သူ၏ အသံသည် မသိစိတ်ကပင် သတိထားလာသည်။

သူသည် လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မင်းနဲ့ ရှန်မိုကိုလည်း ပွဲတော်ကို ဖိတ်ပါတယ်..."

"အော်.." ပိုင်ယို့ဝေသည် ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေသည်။ သူမ၏ အမူအရာသည် လျစ်လျူရှုနေသည်။ "ကျွန်မ မသွားချင်ဘူး။"