အခန်း ၃၁၅

အခန်း ၃၁၅ အဖွဲ့အစည်းတွင် ပါဝင်ခြင်း

လီလီသည် ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားသည်။ "ရှန်မိုလည်း သွားလောက်တယ်!"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ထိုသို့ ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ၏ စကားကို ပြန်ပြောသည်။ "ရှန်မိုလည်း သွားမှာလား။"

ပိုင်ယို့ဝေ၏ ထူးဆန်းသော စိတ်နေစိတ်ထားကို ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရဖူးသော လီလီသည် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ရှန်မိုလည်း သွားမှာ! သူ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလား။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မကျေမနပ်ဖြင့် တီးတိုး ရေရွတ်သည်။ "ရှန်မိုက ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုးသားသွားရတာလဲ။"

လီလီ: "..."

"ကျွန်မတို့ အခု သွားရအောင်။" ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ " ဆရာချန်း။ တန်ရှောင်နဲ့ ရှောင်ရှင်းတို့ကို ခေါ်သွားရမယ်။ မဟုတ်ရင် တစ်ယောက်တည်း သွားရတာ ပျော်စရာ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ရှောင်ရှင်း သွားဖို့ မလိုဘူး။" လီလီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ "ဒီ ပွဲတော်က တရား၀င်ပဲ။ ကလေးတစ်ယောက် တက်ရောက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး..."

အမှန်တကယ်ပင် ဒီ ရိုးအသည့်သူက ရယ်စရာတစ်ခုခု လုပ်မိမှာစိုးသောကြောင့် သူ မသွားသည်က အကောင်းဆုံး ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ပိုင်ယို့ဝေ၏ စရိုက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ လီလီက ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

"ဘာတွေများ ဒီလောက် တရား၀င်နေတာလဲ။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ရယ်မောသည်။ "ဒီ အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ ယာယီဖွဲ့စည်းထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အစိုးရ အေဂျင်စီ အစစ်အမှန် မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လောက်များ တရားဝင်နိုင်မလဲ။"

လီလီသည် စကားပိတ်ခံလိုက်ရ၍ ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာသည် ရုပ်ဆိုးသွားသည်။

ဆရာချန်းက အခြေအနေကို လျှော့ချရန် ကြားဝင်‌၍ လီလီကို ပြောသည်။ "ငါတို့ အားလုံး သွားမယ်ဆိုရင် ရှောင်ရှင်းကို အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ဖို့က မသင့်တော်ဘူး။ အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူတို့ကို ငါတို့နဲ့ ခေါ်သွားရအောင်။ ရှောင်ရှင်းက အသိတရားရှိတဲ့ ကလေးပါ။ မင်းကို ဘာ ဒုက္ခမှ ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ကောင်းပြီ..." လီလီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ တန်ရှောင်နဲ့ ရှောင်ရှင်းတို့က ဒီမှာ ရှိပုံမရဘူး။ သူတို့ တံခါးကို ခေါက်ခဲ့ပြီးပြီ။ သူတို့ ပြန်လာဖို့ စောင့်နေရင် ညစာကို လွဲသွားနိုင်တယ်။"

"အဲဒါ ရှင် အရမ်း ညင်ညင်သာသာ ခေါက်လို့ပဲ။" ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမကိုယ်သူမ တွန်းလှည်းဖြင့် အဆောက်အအုံ ၅ ဘက်သို့ မောင်းသွားသည်။ "ကျွန်မ သွားခေါ်လိုက်မယ်။"

ဆရာချန်းသည် လီလီကို တောင်းပန်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြပြီး ပိုင်ယို့ဝေနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။

ထိုလူနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လီလီသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ရန်ချင်ဝမ်ကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"ဒီ ပွဲတော်က အဓိကအားဖြင့် ခင်ဗျားတို့ကို အဖွဲ့အစည်းကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ပါ။ ဆူးမန်နဲ့ ကျွန်တော် ဝင်ပြီးသွားပြီ။ အစ်ကို ရန်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အာမခံချက်နဲ့ ခင်ဗျားနဲ့ လုအန်းတို့ ဒီမှာ ပါဝင်ဖို့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှန်မိုနဲ့ ပိုင်ယို့ဝေတို့ အတွက်တော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ အဖွဲ့အစည်းက ကန့်သတ်ထားတယ်။ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေနဲ့ ကလေးတွေကို လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ပိုင်ယို့ဝေရဲ့ သဘောထားနဲ့ဆိုရင် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒီ အဖွဲ့အစည်းဆိုတာ တိတိကျကျ ဘာလဲ။" လုအန်းသည် စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသည်။ "လီလီ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြ။ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။"

လီလီက ရှင်းပြသည်။ "ပါမောက္ခဆောင်းက အထူးစစ်ဆင်ရေးအဖွဲ့က အသက်ရှင်ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့အတူ အဖွဲ့အစည်းကို တည်ထောင်ခဲ့တာပါ။ သူတို့က နေထိုင်သူတွေရဲ့ အသက်ကို အာမခံရင်း သုတေသနကို ဆက်လုပ်နေကြတယ်။ ကဏ္ဍအသီးသီးမှာ အားနည်းချက်တွေ ရှိနေသေးပေမယ့် အပြင်ဘက်ထက်စာရင် ဘဝက ပိုပြီး တည်ငြိမ်တယ်!"

လီလီသည် ရန်ချင်ဝမ်ကို ကြည့်ပြီး ထပ်မံ တိုက်တွန်းသည်။ "အစ်ကို ရန်။ ဒီမှာနေပါ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဝင်္ကပါကနေ ကယ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ခင်ဗျားကို ကူညီဖို့ ကျွန်တော့် အလှည့်ပဲ! ခင်ဗျား သဘောတူသရွေ့ အဖွဲ့အစည်းအတွင်းက လစ်လပ်နေတဲ့ ရာထူး ဘယ်တစ်ခုကိုမဆို ရွေးချယ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်!"

လုအန်းသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ရန်ချင်ဝမ်ကို ကြည့်သည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။ "ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ဘာသာ လုပ်ကိုင်လာတာ အရမ်းကြာပြီဆိုတော့ ဒီလို စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းရှိတဲ့ ဘဝမျိုးကို မနေတတ်တော့ဘူး။"

ထိုသို့ ကြားသောအခါ လုအန်းသည် ရန်ချင်ဝမ်ဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားပြီး တိုက်ရိုက် ပြောသည်။ "အစ်ကိုရန်နဲ့ အတူနေမယ်။"

လီလီသည် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျူရှူးဘက်သို့ လှည့်သည်။ "ကျူရှူး။ မင်းရော။ မင်းက မိန်းကလေး။ အိမ်ခြေ ရာမဲ့ လျှောက်သွားနေဦးမှာလား။"

ကျူရှူးသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်ပြီး လီလီကို မေးသည်။ "ကျွန်မ နေမယ်ဆိုရင် အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်လို့ ရမလား။"

လီလီသည် ဒုက္ခရောက်ဟန်ဖြင့် နှစ်စက္ကန့် တုံ့ဆိုင်းပြီး ပြောသည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ မရလောက်သေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ ကတိပေးပါတယ်။ မင်း နှစ်ကြိမ်ထက်မက အဆင့်ရှင်းလင်းနိုင်ရင် မင်းကို အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်ဖို့ လျှောက်ထားပေးမယ်!"

ဒါကို ကြားသောအခါ ကျူရှူးသည် ရန်ချင်ဝမ်နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် လီလီ... အစ်ကိုရန်နဲ့ လုအန်းတို့ မပါဘဲ ကျွန်မ တစ်ကြိမ်တောင် ဂိမ်းကို အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။" ကျူရှူးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ဒါကြောင့်... ကျန်တဲ့သူတွေနဲ့ပဲ အတူနေလိုက်တော့မယ်။"