အခန်း ၆၃၁
Vol. 43 Ch. 631
အခန်း (၆၃၁) လင်ယွဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကောင်းကင်ပေါက် ခရမ်းရွှေလှံ
ကျောင်းယန် သန့်စင်သော မြို့တော်ရှိ သန့်စင်သော ဗိမာန်တော် အလယ်ဗဟို။
လက်ဖက်ရည်ဝိုင်း တစ်ခုတွင် အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ အမျိုးသားမှာ မြို့စားမင်း ဖြစ်၏။ အမျိုးသမီးမှာ ယွီကျူး ဖြစ်၏။
“ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်…”
မြို့စားမင်း၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကိုယ်ပွား ရောက်ရှိလာသည်။ ချက်ချင်းပင် ရေအဟုန်အဖြစ် ပြိုကွဲသွား၏။ မူလ ခန္ဓာ ရင်း၏ မျက်ခုံးကြားသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။
“ဟွန်း... တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိတာပဲ”
မြို့စားမင်း ဒေါသတကြီး နှာမှုတ်လိုက်၏။ သူ၏ အသက်ရှူသံက လေဟာနယ်ကိုပင် ကြိတ်ခြေမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။
ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် ယွီကျူးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“ငါ တော်တော် သိချင်မိတယ် ... ယဲ့ဖုန်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို မင်း ဘာလို့ သည်းခံခိုင်းတာလဲ ... သူက ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့တင်လား”
ယခင်က သူ ယဲ့ဖုန်းကို မထိရဲခဲ့ခြင်းမှာ ယွီကျူးကိုယ်တိုင် လာရောက်၍ တားမြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။
“ယဲ့ဖုန်းကို ဝင်မရှုပ်ပါနဲ့” ဟူသော စကားကြောင့် ကိုယ်ပွားလွှတ်၍သာ ဖြေရှင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ ယခုမှသာ မြို့စားမင်းသည် အကြောင်းရင်းကို မေးခွန်းထုတ်နိုင်တော့သည်။
ယွီကျူးက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်၏။
“ဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာကြောင့်လဲ”
မြို့စားမင်းက ထပ်မံ ဖိအားပေး မေးမြန်းလိုက်သည်။
ယွီကျူးက ဉာဏ်အလင်းပွင့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။
“ဆရာက တစ်ခါက တောင်ပိုင်း မြစ်ဝှမ်းနယ်မြေကို တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့တယ် ... မြူခိုးဂိုဏ်းကို စုံစမ်းခဲ့တယ် ... ယဲ့ဖုန်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ကောင်းမွန်တယ်လို့ ဆရာက ယူဆတယ် ... ပံ့ပိုးပေးဖို့ ထိုက်တန်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲ”
ထိုစကားကြောင့် မြို့စားမင်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ကျောင်းယန် ရှေးဟောင်း သူတော်စင် ကိုယ်တိုင်က ယဲ့ဖုန်းကို မျက်စိကျနေသည်လား။
အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယဲ့ဖုန်း၏ အနာဂတ်မှာ အလွန် တောက်ပနေပေလိမ့်မည်။ မကြာမီ သူတော်စင်၏ ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိကာ တပိုင်း အဆင့် သူတော်စင် အဆင့်သို့ပင် ရောက်သွားနိုင်သည်။
ထိုအခါ ကျလျှင်၊ မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင်ပင် ယဲ့ဖုန်းကို ယှဉ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
“ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ကြီးက တကယ်ပဲ ယဲ့ဖုန်းကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား”
မြို့စားမင်း စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ထပ်မံ မေးမြန်းမိသည်။
“ဒီကိစ္စမှာ အလိမ်အညာ ရှိနိုင်ပါ့မလား”ယွီကျူးက လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်လိုက်သည်။ သူမက နေရာမှ ထလိုက်၏။
“ယဲ့ဖုန်းလည်း ပြန်သွားပြီဆိုတော့ မြူခိုးဂိုဏ်း ကိစ္စကို ခဏ ထားလိုက်ပါတော့ ... သူ့ဘာသာသူ လွတ်လပ်စွာ တိုးတက်ပါစေလို့ ဆရာက မှာထားတယ် ... တတ်နိုင်သမျှ ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့”
“ဝှီး..”
ယွီကျူးသည် ပန်းပွင့်ဖတ် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက်၊ လေဟာနယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွား၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သန့်စင်သော ဗိမာန်တော်အတွင်း၌ မြို့စားမင်းသည် ကုလားထိုင် လက်ရန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
မြူခိုးဂိုဏ်း။
ယဲ့ဖုန်းသည် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ ဂိုဏ်း၏ ပင်မရင်ပြင်သို့ ပြန်ရောက်လာ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ပေါက် ခရမ်းရွှေလှံကို ကိုင်ထားသည်။ လူအများရှေ့တွင် ခန့်ညားစွာ ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ တကယ်ပဲ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ တစ်ခု ယူလာတာပဲ”
လှံဖျားမှ အလင်းတန်းများက စူးရှလှသည်။ အရှိန်အဝါက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်း၏။ လှံရိုးက ဖြောင့်စင်းနေသည်။ လက်ရာများက ထူးခြားဆန်းပြားသည်။ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေသည်။
“ဝေါ... ဝေါ... ဝေါ…”
လှံကြီးသည် လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို အာရုံခံမိသည်။ တုန်ခါသွား၏။ လှံအလင်းတန်းများက ထပ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ဖိအားပေးနေတော့၏။
“တကယ်ပဲ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာပဲ”
“မြို့စားမင်းက တကယ်ပဲ အလျှော့ပေးလိုက်တာပေါ့ ... ရှုမေ့ဘိုးဘေးတို့နဲ့ ဒီလှံကို လဲလိုက်တာပဲ”
“ယဲ့ဖုန်းက ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကနေ နောက်ထပ် ရတနာ တစ်ခုလည်း ရွေးခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား ... ဘာပစ္စည်းများ ဖြစ်မလဲ”“အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ရတနာ အဆင့်တော့ ရှိမှာပဲ”
ဘေးမှ ကြည့်နေသူများ ဆူညံစွာ မှတ်ချက်ပေးကြသည်။ ယဲ့ဖုန်း ရွေးချယ်ခဲ့သည့် ရတနာကို သူတို့ အလွန် စိတ်ဝင်စားနေကြ၏။ သို့သော် ယဲ့ဖုန်းက ဘာမှ မပြောသဖြင့် ခန့်မှန်းနေကြရုံသာ ရှိတော့သည်။
“ဧည့်သည်တော်တို့ ... မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ ကြယ်အဆင့် တိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနားကို ဆက်ကြရအောင် ... စားကြ သောက်ကြပါဦး”
ယဲ့ဖုန်းက လှံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဧည့်သည်များကို အတူတူ သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။
“မြူခိုးဂိုဏ်း ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့် ရောက်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ”
ဧည့်သည်များက ကျယ်လောင်စွာ ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ အမြင်တွင် မြူခိုးဂိုဏ်း၏ အခြေခံမှာ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်ကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ပါ၏။
။ယဲ့ဖုန်းက ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ကြယ်လေးပွင့်အဆင့် အင်အားစုကို အေးဆေး တည်ထောင်နိုင်သည်။
အချို့က မြူခိုးဂိုဏ်းသည် ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်မည်ဟုပင် ယုံကြည်နေကြသည်။
မြင့်မြတ်သော နယ်မြေ ဖြစ်လာဖို့ကတော့ ခက်ခဲလိမ့်မည်။ ယဲ့ဖုန်း ကိုယ်တိုင် သူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ ဖြစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
“သောက်ကြဗျာ ... သောက်ကြ”
ဧည့်သည်များ ပျော်ရွှင်စွာ သုံးဆောင်နေကြသည်။ ယဲ့ဖုန်းနှင့် ရင်းနှီးခွင့်ရရန် အခွင့်အရေး ရှာနေကြသူများလည်း ရှိ၏။
လူအုပ်ကြားထဲတွင် လင်ယွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝိုင်သောက်နေသည်။
တတိယ မင်းသား လင်လော့ထျန်းက သူမ ဘေးတွင် ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
“အစ်မတော်... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့က ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ဗျ ... ဒီလောကမှာ သူ့ကို လက်ထပ်ရမယ့် မိန်းကလေးက တကယ် ကံကောင်းမှာပဲ”
“... အင်း”
လင်ယွဲ့ ခေတ္တ တွေဝေသွားသည်။ အစားကိုသာ ဆက်စားနေ၏။
ယဲ့ဖုန်းက ပို၍ ပို၍ သန်မာလာသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။
ဤအခြေအနေတွင် သူမအနေဖြင့် ယဲ့ဖုန်း၏ ခြေလှမ်းများကို မည်သို့ မှီနိုင်မည်နည်း။ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် ဆိုသည်မှာ တပိုင်း အဆင့် သူတော်စင် နှင့် အလွန် နီးစပ်သည့် တည်ရှိမှု ဖြစ်၏။ သာမန် ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် သူနှင့် မထိုက်တန်နိုင်ချေ။
လင်ယွဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ပွဲပြီးလျှင် သူမသည် အတွေ့အကြုံသစ်များ ရှာဖွေရန် ခရီးထွက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ မိမိအတွက် အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်။ မဟုတ်လျှင် ယဲ့ဖုန်းနှင့် သူမသည် ပို၍သာ ဝေးကွာသွားပေလိမ့်မည်။
နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် မြူခိုးဂိုဏ်း၏ ပွဲတော် ပြီးဆုံးသွားသည်။ အင်အားစုများ အသီးသီး ပြန်သွားကြလေပြီ။
ယနေ့ ဖြစ်ရပ်များမှာ အရပ်ရပ်သို့ လေအလျင် တိုက်ခတ်သွားတော့သည်။ ကျောင်းယန် သန့်စင်သော မြို့တော်၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော်၊ တောင်မင် နိုင်ငံ၊ မဟာလျန် မိစ္ဆာ နိုင်ငံနှင့် လေ့ဝူ မင်းဆက်တို့တွင် ဤသတင်းများဖြင့် ဆူညံနေတော့သည်။
*
အမည်မသိ တောင်ထိပ် တစ်ခုပေါ်တွင်၊
လင်ယွဲ့ တစ်ဦးတည်း ရပ်နေသည်။ ဝေးကွာသော တိမ်တိုက်များကို ငေးကြည့်နေ၏။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ အမွေအနှစ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေသည်။
'ငါ မှတ်မိပြီ ... အဆင့်တက်တာ မြန်စေမယ့် နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိတယ် ... ဒါပေမဲ့ ဒုက္ခ အများကြီး ခံရလိမ့်မယ် ... '
'မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ ဒီကျင့်စဉ်ကို ခန္ဓာခွဲခြင်း ကျင့်စဉ် လို့ ခေါ်တယ် ... လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ်ပွားများစွာ ခွဲထုတ်နိုင်တယ် ... '
'ကိုယ်ပွား တစ်ခုခု ရှင်သန်နေသရွေ့ မူလကိုယ်ထည်က ဆက်ရှိနေမှာပဲ ... '
'ငါ ခံစားရမယ့် နာကျင်မှုက ကလေးမွေးတာထက် အဆ (၁၀) မက ပြင်းထန်လိမ့်မယ် ... ဒါမှလည်း ကိုယ်ပွားတွေ အများကြီး ခွဲနိုင်မှာ ... တစ်ခုချင်းစီကလည်း ကျင့်ကြံနိုင်မှာပဲ ... '
'ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ ထူးခြားချက်က ကိုယ်ပွားတိုင်းမှာ မူလ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရှိနေမှာပဲ ... '
'ဆိုလိုတာက ငါ့ကိုယ်ပွားတွေ အားလုံး ပြန်ပေါင်းလိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ ခွန်အားက အဆပေါင်းများစွာ တိုးသွားမှာပဲ ... '
'ဒီကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ဖို့ဆိုရင် လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု အရင် လိုတယ် ... နန်ယွင် (၁၃) ပြည်နယ်က လူသားနိုင်ငံတွေပဲ ... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပင်လယ် အဆင့် အထွတ်အထိပ် ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် အဲ့ဒီမှာ အေးဆေးပဲ ... '
ဝှီး...
လင်ယွဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ မိုင်ပေါင်း (၈၀၀၀၀) ဝေးသော နန်ယွင် (၁၃) ပြည်နယ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။ သူမသည် ခန္ဓာခွဲခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရန် အသင့်ပြင်ထားပြီ ဖြစ်၏။
ယဲ့ဖုန်းသည် လင်ယွဲ့၏ ကြိုးပမ်းမှုကို မသိရှိသေးပေ။ အကယ်၍ သိခဲ့လျှင် သူ အံ့ဩသွားနိုင်သလို စိတ်မကောင်းလည်း ဖြစ်မိပေလိမ့်မည်။
ယခုအခါ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်၏ မဟာခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသော ကောင်းကင်ပေါက် ခရမ်းရွှေလှံကို ကိုင်ထား၏။
“မင်း တိုက်ချင်နေတာလား”ယဲ့ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဝေါ... ဝေါ... “
ခရမ်းရွှေလှံက ထိုသို့ တုံ့ပြန်သည်။
“ငါ့ရဲ့ မြူခိုးဂိုဏ်းမှာ နေမယ်ဆိုရင် ငြိမ်ငြိမ်နေရမယ့် အချိန်မှာ ငြိမ်ငြိမ်နေရမယ် ... တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ကျရင်တော့ ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ရမှာပဲ”ယဲ့ဖုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ လှံကြီးက ဟိန်းဟောက်သံ ပြုကာ တုန်ခါသွားသည်။ ယဲ့ဖုန်းကို အသိအမှတ် ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ လှံကိုယ်ထည်က ကွေးညွတ်သွားသည်။ ယဲ့ဖုန်း၏ လက်မောင်းကို ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သွေးဖြင့် သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုချင်နေခြင်း ဖြစ်၏။
“ငါ့ကို လာမထိုးနဲ့”ယဲ့ဖုန်း နှုတ်ခမ်းတွန့်သွားသည်။ ဤလှံကြီးမှာ တကယ်ကို စိတ်အားထက်သန်လွန်းသည်။ သခင်ကို အတင်း လာထိုးနေသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ယဲ့ဖုန်းသည် မိမိ လက်ချောင်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ သွေးတစ်စက်ကို လှံရိုးပေါ်ရှိ စာလုံးများပေါ်သို့ သုတ်လိုက်၏။ အသိအမှတ်ပြုခြင်း အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး မီးဖိုကို ထုတ်လိုက်၏။
“ခဏနေရင် မင်းကို ပိုသန်မာအောင် ငါ ပြန်ပြင်ပေးမယ် ... ဘာလဲ ... ဒီမီးဖိုကို မင်းက အထင်သေးတာလား ... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ရတနာ ဆိုပြီး ကြည့်မရတာလား ... ငါ့နှယ်”ယဲ့ဖုန်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ ခရမ်းရွှေလှံက တကယ့်ကို စရိုက်ရှိလှသည်။ လှံကိုယ်ထည်ကို ကွေးလိုက်သည်။ မီးဖိုကို အကဲခတ်သည်။ ပြီးနောက် ခပ်မဲ့မဲ့ဖြင့် ခေါင်းခါပြ၏။
“တကယ်ကို မိုက်ရိုင်းတာပဲ”ယဲ့ဖုန်း လှံကို မီးဖိုထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
“အထဲဝင်ပြီး သေချာ ပြန်ပြင်ဆင်စမ်း”သူသည် သစ်ပင်မိစ္ဆာ နယ်မြေ၊ ဟေးရွှမ်ဂိုဏ်းနှင့် ထျန်းကျီး စံအိမ်တို့မှ ရရှိခဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲအဆင့် မူလအနှစ်သာရ ပုံဆောင်ခဲများကို ထုတ်လိုက်သည်။ မီးဖိုထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်၏။ လှံကြီးကို ပြန်လည် သွန်းလုပ်ရန် စွမ်းအင်များအဖြစ် အသုံးချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
“ဝေါ…”
သိပ်မကြာမီမှာပင် ခရမ်းရွှေလှံသည် မီးဖို၏ အံ့ဖွယ် အစွမ်းများကို သိရှိသွားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တုန်ခါနေတော့သည်။
--