အခန်း ၆၃၃

အခန်း (၆၃၃) ချန်းချင်း တားမြစ်နယ်မြေ၏ သခင်လေး ရှောင်ချန်းထျန်း

“ဟက် ... ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော်ဆိုတာ ရယ်စရာကြီးပဲ”ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်ကို ချစ်စဖွယ် ကျစ်ထားသော အလွန်လှပသည့် မိန်းကလေးက နှင်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူစင်နုနယ်သည့် လက်ကလေးများဖြင့် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေ၏။ သူမသည် ချောမောခန့်ညားသော သခင်လေးကို ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်၏။

“ကျွန်မတို့ ချန်းချင်း တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ သခင်လေးကမှ အစစ်အမှန် ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော်လေ ... ဟို ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ လူက အတုအယောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”ထိုအမျိုးသမီးက နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ဆိုလိုက်၏။

“အမှန်တရားက စကားလုံးတွေထက် ပိုကျယ်လောင်ပါတယ်”ချန်းချင်း တားမြစ်နယ်မြေ၏ သခင်လေးက နောက်ဆုံးတွင် စကားဆိုလာ၏။ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း မျက်ဝန်းများအတွင်း၌မူ မာနထောင်လွှားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ရှန်ကျိုး တိုက်ကြီးပေါ်တွင် အလွန်ကြီးမားသော တားမြစ်နယ်မြေ (၅) ခု ရှိ၏။ အနောက်ဘက်တွင် တစ်ခု၊ မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်တွင် တစ်ခုစီရှိပြီး အရှေ့ဘက်တွင်မူ (၂) ခု ရှိ၏။

ရှန်ကျိုး တိုက်ကြီး၏ တောင်ဘက်တွင် မိုင်ပေါင်း သန်းနှင့်ချီ ကျယ်ပြောလှသော ချန်းချင်း တားမြစ်နယ်မြေ တည်ရှိသည်။

“သခင်လေး ... ယဲ့ဖုန်းအပေါ်မှာ ဘယ်လို မြင်လဲ ဟင် ”လှပသော မိန်းကလေးက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

“ဒီ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က အရည်အချင်းတော့ အတန်အသင့် ရှိမှာပါ ... မဟုတ်ရင် ကျောင်းယန် ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး ... ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူက အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်”ရှောင်ချန်းထျန်းက ခပ်ပြုံးပြုံး ဆိုလိုက်၏။ သူသည် မာနကြီးလွန်းလှသည်။ သို့သော် သူ၌ ထိုသို့ မာနထောင်လွှားနိုင်လောက်သည့် အခြေခံကောင်းများ ရှိနေပေသည်။

သူ၏ အမည်ရင်းမှာ ရှောင်ချန်းထျန်း ဖြစ်၏။ ချန်းချင်း တားမြစ်နယ်မြေတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး အသက် (၃) နှစ်အရွယ်၌ ကမ္ဘာဦး ရှေးဟောင်း နဂါး၏ သွေးမျိုးဆက်ကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ကာ နဂါးခန္ဓာကိုယ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ အသက် (၅) နှစ်အရွယ်တွင် ဓာတ်စုစည်းမှုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့၏။ အသက် (၁၀) နှစ်အရွယ်၌ ရှေးဟောင်း သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူနိုင်သော ‘သူရဲကောင်း ဝိညာဉ် ရတနာပုလဲ’ ကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ချန်းချင်း တားမြစ်နယ်မြေ၏ သားတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရ၏။

တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသူ ဖြစ်၏။ ရှေးဟောင်း မျိုးနွယ်စုများ အားလုံးက သူ့ကို ရိုသေကြရသည်။ အသက် (၁၈) နှစ်တွင် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။ အသက် (၂၅) နှစ်တွင် မူလနတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ အသက် (၅၀) တွင် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့၏။

ယခု အသက် (၁၃၀) အရွယ်၌မူ သူသည် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ အလုံးစုံ ခွန်အားမှာ တပိုင်း အဆင့် သူတော်စင် နှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိ၏။ ဘေးနားရှိ လှပသော အမျိုးသမီးမှာ တားမြစ်နယ်မြေ သခင်က လက်ဆောင်ပေးထားသည့် ကိုယ်ရံတော် အစေခံမလေး ‘ပိုင်ကျီး’ ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဟင်းလင်းပြင်ဖြိုခွဲအဆင့် အမြင့်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်၏။

အဘိုးအိုမှာမူ ကိုယ်ရံတော် အကြီးအကဲ ဖြစ်၏။ ထိုသူ၏ ခွန်အားမှာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် အဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေတော့၏။ ချန်းချင်း တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌ ရှောင်ချန်းထျန်းမှာ လူငယ်မျိုးဆက်များထဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်သလို လူကြီးပိုင်းများပင်လျှင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ကြချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူရဲကောင်း ဝိညာဉ် ရတနာပုလဲကို ယူဆောင်ကာ တားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုနှစ်မှာ ရှောင်ချန်းထျန်း တားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ (၁၀) နှစ် ပြည့်မြောက်သော နှစ် ဖြစ်၏။ ထိုနှစ်များအတွင်း သူသည် တောင်တန်းကြီး (၁၀) ခုအနက် (၃) ခုကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး ကြယ်ငါးပွင့် အင်အားစု (၁၀) ခုကျော်နှင့် မြင့်မြတ်သော နယ်မြေအချို့ကိုလည်း သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမူ သူသည် ကျောင်းယန် သန့်စင်သော မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ဝတ်ရုံဖြူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၊ နဂါးဝါ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နှင့် နတ်ဘုရားပင်လယ် နဂါးဧကရီတို့ကို စိန်ခေါ်ရန် ကြံရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် လက်ဖက်ရည် သောက်နေစဉ် ယဲ့ဖုန်း၏ သတင်းများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားခြင်း ဖြစ်၏။

“သွားကြစို့ ... မြူခိုးဂိုဏ်းကို သွားကြည့်ရမယ်”ရှောင်ချန်းထျန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ် ရတနာပုလဲမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွား၏။ သူ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ကမ္ဘာဦး ရှေးဟောင်း နဂါးတစ်ကောင်က သူ၏ အနောက်တွင် ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

မကြာမီ သူတို့ (၃) ဦးသည် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ သူတို့ ပေါ်လာသည်နှင့် လူပေါင်းများစွာ၏ အံ့ဩတုန်လှုပ်သော အကြည့်များကို ရရှိလိုက်သည်။

“ဟင် ... ဒါ ချန်းချင်း တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ သခင်လေး ရှောင်ချန်းထျန်း မဟုတ်လား”“ဘုရားရေ”“သူ တကယ်ပဲ ပေါ်လာတာလား”“သူက ကြယ်ငါးပွင့် အင်အားစုတွေက ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၁၀) ယောက်ကျော်ကို အနိုင်ယူခဲ့တာတဲ့ ... အခု သူက ဝတ်ရုံဖြူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တို့ကို စိန်ခေါ်တော့မှာလား မသိဘူး”နားတွင်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများက တီးတိုး ပြောဆိုနေကြ၏။

ယခုမှ နာမည်ကြီးလာသည့် ယဲ့ဖုန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ရှောင်ချန်းထျန်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကျော်ကြားနေသူ ဖြစ်ပြီး တပိုင်း အဆင့် သူတော်စင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် အလားအလာ အရှိဆုံးသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသူ ဖြစ်၏။

“သွားမယ် ... နေရာရွှေ့ပြောင်း ခန်းမဆောင်ကို သွားကြစို့”ရှောင်ချန်းထျန်းက ပြောလိုက်၏။ သူ၏ အသံကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ မာနကြီးသူပီပီ လူအများရှေ့တွင် ရန်သူကို ချေမှုန်းရသည်ကို သူ အလွန် သဘောကျလေ၏။

---

“တားမြစ်နယ်မြေက လူတွေပါလား”“ဟွန်း”ထိုစဉ် လမ်းမပေါ်၌ အမျိုးသား အသံ (၂) သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝတ်ရုံဖြူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နှင့် နဂါးဝါ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တို့ ဘေးချင်းယှဉ် လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

တားမြစ်နယ်မြေ (၅) ခုကို လူအများက ကြောက်ရွံ့နေကြရခြင်းမှာ အတွင်းပိုင်း အလွန်အန္တရာယ်များသောကြောင့်သာမက ထိုနေရာမှ သတ္တဝါများက အပြင်သို့ ထွက်လာကာ ဒေသအနှံ့တွင် ဘေးအန္တရာယ်များ ဖြစ်စေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါး အပါအဝင် မည်သူမျှ ရှောင်ချန်းထျန်းကို ကြည့်မရကြချေ။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ရှောင်ချန်းထျန်း ကျောင်းယန်မြို့သို့ လာခြင်းမှာ သူတို့ကို စိန်ခေါ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

“အို ... ဝတ်ရုံဖြူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်နဲ့ နဂါးဝါ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တို့ပါလား ... သခင်လေး ... ဒီလူတွေကို သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းအဖြစ် သုံးလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား”မိန်းကလေး ပိုင်ကျီးက တခိခိ ရယ်မောလျက် ဆို၏။

“ကောင်းသားပဲ”ရှောင်ချန်းထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါးကို ကြည့်ကာ ဆို၏။

“ကျောင်းယန်မြို့တော်မှာ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ် ... ငါက အမြဲတမ်း လာပြီး ပညာယူချင်နေတာ ... ကဲ ... ဘယ်လိုလဲ ... တစ်ပွဲလောက် နွှဲကြမလား”“ဟွန်း ... မင်းက တမင် လာပြီး ပြဿနာရှာနေတာပဲ”နဂါးဝါ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။

“ငါက ကြောက်နေမယ်လို့ ထင်နေလား”“သတိထားဦး ... ဒီလူက မရိုးရှင်းဘူး”ဝတ်ရုံဖြူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်၏။ သူတို့သည် တားမြစ်နယ်မြေမှ လူများကို ကြည့်မရပေ။ အကယ်၍ ရှောင်ချန်းထျန်းကို လူအများရှေ့တွင် အနိုင်ယူနိုင်ပါက မြို့တော်အတွက် မျက်နှာပန်း လှသွားပေလိမ့်မည်။

“မဟုတ်ဘူး ... မဟုတ်ဘူး ... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အထင်မှားနေပြီ ... တစ်ယောက်ချင်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်း လာခဲ့ကြပါ ... မဟုတ်ရင် သိပ်ပျင်းဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်”ရှောင်ချန်းထျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မာနပါပါ ပြောလိုက်၏။

“မင်း ... တော်တော် ရဲတင်းတာပဲ”“မိုက်ရိုင်းလှချည်လား ... တကယ့်ကို မာနကြီးတဲ့ ကောင်ပဲ”ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါး ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် နှာခေါင်းများပင် တွန့်ကွေးကုန်ကြသည်။ သူတို့သည် ဒေါသကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရ၏။

“နှစ်ယောက် တိုက်မှာနော် ... နောက်မှ နောင်တမရနဲ့”ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါးသည် နည်းစနစ်များကို သုံးကာ ကျောင်းယန်မြို့တော်နှင့် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီဝေးသော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။

ဝှီး ...

ရှောင်ချန်းထျန်းသည်လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

---

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် နှစ်ဖက် ရင်ဆိုင်လိုက်ကြတော့၏။ ရှောင်ချန်းထျန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်တွင် ပစ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေ၏။ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါးမှာမူ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်ကာ ရှောင်ချန်းထျန်းကို အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

“သူက တော်တော် သန်မာတယ် ... အထင်မသေးနဲ့”“စိတ်ချပါ ... ငါ သိပါတယ်”သူတို့အချင်းချင်း အချက်ပေးပြီးနောက် အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူတို့ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြတော့၏။

“အချိန်ဆိုတာ မြန်လွန်းလှသည် ... ကောင်းကင်ဓားက ရက်စက်သည်”ဝတ်ရုံဖြူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က အရင်ဆုံး ဓားဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဓားအသိများက တိမ်တိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင်များကို ဝါးမြိုပစ်သည်။ မိုင် (၁၀၀) ရှည်သော ဓားကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ၎င်းသည် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်၏။

“နဂါးဝါ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက် ... နတ်ဘုရား အာဏာ ပြိုင်ဘက်ကင်း”နဂါးဝါ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်က သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်တွင် ဧရာမ နဂါးဝါကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ နဂါးငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လာသည်။ နဂါးဝါကြီးက ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ် တိုက်ခိုက်၏။

သူတို့ (၂) ဦး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် လေဟာနယ်မှာ တစ်စစီ ကွဲအက်သွား၏။ စွမ်းအားများက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

“ကောင်းကင်ဧကရာဇ်တွေဆိုတော့ တကယ် သန်မာတာပဲ”ကျောင်းယန်မြို့တော်မှ လူများက အဝေးမှနေ၍ ရင်တမမဖြင့် ကြည့်နေကြရသည်။ ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် သူတို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကြရရှာ၏။

“မဆိုးပါဘူး ... ငါ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို သုံးဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်”ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရင်း ရှောင်ချန်းထျန်းက ဘယ်ဘက်လက်ကို အနောက်တွင် ထားမြဲ ထားထားသည်။ ညာဘက်လက် တစ်ဖက်တည်းကိုသာ ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

“မောက်မာလှချည်လား”ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါးမှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ နှစ်ယောက် တိုက်နေတာကိုတောင် လက်တစ်ဖက်တည်း သုံးသည်မှာ သူတို့ကို လုံးဝ အထင်သေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဒီကောင် တော်တော် မာနကြီးသည်။

“ကမ္ဘာဦး ရှေးဟောင်း နဂါး ... ကောင်းကင် တုန်လှုပ်စေသော တိုက်ကွက်”ရှောင်ချန်းထျန်းက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ဟန်များ ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ အနောက်တွင် မိုင်ပေါင်း ရာချီ ရှည်လျားသော ကမ္ဘာဦး ရှေးဟောင်း နဂါးကြီး တစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာ၏။ နဂါးကြေးခွံ တစ်ခုချင်းစီမှာ စားပွဲတစ်လုံးခန့် ကြီးမားသည်။ ခြောက်မြောင့်ပုံစံ ရှိပြီး အေးစက်သော သတ္တုရောင်များ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေ၏။

နဂါးကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်က ဝတ်ရုံဖြူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ မိုင် (၁၀၀) ရှည်သော ဓားကြီးကို လမ်းကြောင်း လွဲသွားစေ၏။ နောက်ထပ် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်တွင်မူ ဓားကြီးမှာ တစ်စစီ အက်ကွဲ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ဧရာမ နဂါးအမြီးကြီးက ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နဂါးဝါ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ နဂါးဝါကြီးမှာလည်း ကြေမွသွားတော့၏။ ဘယ်အရာကမှ သူ့ကို တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

“အဆုံးသတ်ကြရအောင်”ရှောင်ချန်းထျန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ လက်ဝါးဖြင့် ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ကမ္ဘာဦး ရှေးဟောင်း နဂါးကြီးက တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့၏။ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှု အချို့အပြီးတွင် ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါး၏ အကာအကွယ်ဒိုင်းများကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး သူတို့ (၂) ဦးကို ကျောင်းယန်မြို့တော်ထဲသို့ ရောက်သွားအောင် လွှင့်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

“ဖူး …”

ကောင်းကင်ဧကရာဇ် (၂) ပါးစလုံး သွေးအန်သွားကြသည်။ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့ကုန်ကြ၏။

“ဒါ ... ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသူများ အားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြရသည်။

‘ရှောင်ချန်းထျန်းက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေတာလား’

--