အခန်း ၄၉၇

အခန်း (၄၉၇) ၀င်္ကပါအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းခြင်း

ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် မှ လူယုတ်မာများသည် သာမန်ပြည်သူများကို အစာအဖြစ် အသုံးချကာ ဆရာတော် ဟုန်ယွင် တို့အား အန္တရာယ်ရှိသော နယ်မြေအတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့ကြသည်။ ထိုရန်သူများအနက် အဆိုးဆုံးမှာ ချာယွမ်ကျွင်း ပင် ဖြစ်၏။ ထိုသူသည် တစ်ကိုယ်တည်း၌ ယင်နှင့်ယန် နှစ်ရပ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဆန်းကြယ်လှသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပေါင်းစည်းခြင်းကျမ်း ကိုလည်း အဆုံးစွန်ထိ တတ်မြောက်ထားသည်။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကြောင့် ဆရာတော် ဟုန်ယွင် ၏ တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းကွက်များမှာ သူ၏အပေါ်တွင် အစွမ်းပြနိုင်စွမ်း အလွန်နည်းပါးနေခြင်း ပင်တည်း။ အတွင်းအား တစ်ခုတည်းကိုသာ အားကိုးပါက ဆရာတော် ဟုန်ယွင် အနေဖြင့် သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

'ဒီမိစ္ဆာကောင်ကတော့ တကယ့်ကို အရေထူတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ သိုင်းကွက်တွေက သူ့အပေါ်မှာ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ဒီအဘိုးကြီး အသက်နဲ့လဲပြီး တစ်ခုခု လုပ်ပြရတော့မှာပေါ့။ ငါ့တပည့်တွေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ချီ တွေကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေါက်ကွဲပစ်ရလိမ့်မယ်။'

ယခုအခါ (၁၀) ရက်တိုင်တိုင် နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက်တွင်မူ ဆရာတော် ဟုန်ယွင် သည် ချာယွမ်ကျွင်း ၏ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပေါင်းစည်းခြင်းကျမ်း ကို ဖြိုခွင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိနေပြီပင်။ အကယ်၍ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရန်သူနှင့်အတူ အသက်ပေး၍ တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏တပည့်များအတွက်မူ အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် လမ်းစတစ်ခု သေချာပေါက် ပေါ်ပေါက်လာပေလိမ့်မည်။

---

ကျိဖန်တောင် သို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆုမို သည် ရွှမ်ဟူမျှော်စင် မှ ရောက်ရှိလာကြသော မိန်းမပျိုများ၏ အကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိခွင့်ရခဲ့သည်။ ဝေါယာဉ်ကို ထမ်းလာကြသော မိန်းမပျို (၄) ဦး၏ နာမည်များကို အရပ်မျက်နှာများကို အစွဲပြု၍ တုန်းချန်း ၊ ရှီးပိုင် ၊ နန်ချွဲ နှင့် ပေ့ရွှမ် ဟု မှည့်ခေါ်ထားကြသည်။

သူမတို့၏ အမည်များမှာ မူလအမည်များ မဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် ပြောင်းလဲမှည့်ခေါ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ဆုမို သည် ထိုအသေးစိတ် အချက်အလက်များကို နက်နက်နဲနဲ စပ်စုမနေတော့ဘဲ ဝေါယာဉ်ထက်သို့သာ ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်မိသည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားစွင့်နေသော သခင်လေးစစ်ထူ မှာမူ ဆုမို လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း ကပျာကယာပင် တရားထိုင်နေဟန် ဆောင်လိုက်၏။

သခင်လေးစစ်ထူ သည် ဆုမို ၏ အကြည့်ကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် ဝံ့ရဲခြင်း မရှိတော့ချေ။ ဆုမို သူမကို မကြည့်သည့် အချိန်တွင်မူ သူမက ဆုမို ကို ခိုးကြည့်နေတတ်သော်လည်း ဆုမို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်စိမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေဟန် ပြုမူလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေကြောင့် မိန်းမပျို (၄) ဦးမှာလည်း အနေရခက်လာသဖြင့် ဆုမို အား စကားစမြည် ပြောဆိုကာ အာရုံလွှဲပေးကြ၏။

သူမတို့သည် ရွှမ်ဟူမျှော်စင် တွင် နေထိုင်ကြရင်း သခင်လေးစစ်ထူ အား အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် သခင်လေးစစ်ထူ ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်သော ကိစ္စရပ်များတွင်မူ သူမတို့က ဝင်ရောက် ကူညီခြင်း မရှိဘဲ ဘေးမှသာ ကြည့်နေကြသည်။ အသက်အန္တရာယ်နှင့် စိုးရိမ်ရသော အခြေအနေမျိုးမှလွဲ၍ သူမအား နုနယ်လှသော သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံရန် မလိုအပ်ကြောင်း ဆုမို နားလည်လိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်... ရွှမ်ဟူမျှော်စင် ရဲ့ နည်းစနစ်တွေက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လှတာပဲဗျာ”

သခင်လေးစစ်ထူ သည် ငွေအပ်ကလေးများဖြင့် သွေးကြောများကို ပိတ်ဆို့ကာ ရုပ်ရည်ကို သိသိသာသာ ပြောင်းလဲခဲ့သည်ကို ဆုမို သတိရလိုက်မိသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ မည်သည့် ရုပ်ဖျောက်အတတ်ထက်မဆို အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ပါးနပ်လှ၏။

ဆုမို ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မိန်းမပျို တုန်းချန်း က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒါက ပြောင်းပြန်ဓာတ်ငါးပါးအပ် လို့ ခေါ်ပါတယ်ရှင်။ သခင်လေးရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ နောက်ထပ် ထူးခြားတဲ့ အသုံးဝင်ပုံ တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်...”

သူမသည် ပြုံးလျက် ပြောဆိုနေရင်းမှ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စကားစကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော မိန်းမပျို (၃) ဦးမှာလည်း ဘာဆက်ပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေကြဟန် ရှိ၏။ ဆုမို သည် ထိုအကြောင်းကို ထပ်မံ၍ မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးများကို ပြန်လည် မျိုချလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ ပြောပြသင့်သော ကိစ္စမျိုးဆိုပါက သူမတို့က ဆက်လက်ပြောဆိုကြမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

ဆုမို သည် စကားလမ်းကြောင်းကို ပါးနပ်စွာ လွှဲပြောင်းလိုက်ပြီး ကိုယ်ဖော့ပညာ အကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်း (၁၀၀) ကျော် ဝေးကွာသော ခရီးလမ်းမှာ သူတို့၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ကျိဖန်တောင် သို့ သူတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီပင်။ လမ်းကြောင်းကို ကျွမ်းကျင်သော မိန်းမပျို (၄) ဦးသည် သူတို့အား ဝူဝမ်တောအုပ် ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ထိုအခါမှ သခင်လေးစစ်ထူ သည် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြကာ စကားစလိုက်တော့၏။

“ဒီနေရာပါပဲ။ ဆရာတော် ဟွေပြန့် ရဲ့ ပြောပြချက်အရဆိုရင် ဒီနေရာကို ဝူဝမ်တောအုပ် လို့ ခေါ်ပါတယ်...”

သခင်လေးစစ်ထူ သည် ရုတ်တရက် စကားစကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် က လူယုတ်မာတွေက ဒီတောအုပ်ထဲမှာ ၀င်္ကပါ တစ်ခု ဆင်ထားကြတယ်။ သစ်ပင်တွေကို အထောက်အပံ့အဖြစ် သုံးပြီး လူတွေကိုတော့ ၀င်္ကပါရဲ့ ဗဟိုချက်တွေအဖြစ် ထားထားကြတာ။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေကို အသုံးချပြီး အန္တရာယ်တွေကို ဖန်တီးထားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီ၀င်္ကပါက ကျွန်မအတွက်တော့ ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“ခေါင်းဆောင်ဆု”

သူမသည် ထိုသို့ ခေါ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဆုမို အား မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နားရွက်လေးများမှာ ရဲတက်သွားတော့၏။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်မက လမ်းပြပေးပါ့မယ်။ ခေါင်းဆောင်ဆုကတော့ ရန်သူတွေကို ရှာဖွေပြီး ဖြိုခွင်းပေးရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက ၀င်္ကပါထဲမှာ ပုန်းနေကြတာဆိုတော့ အရေအတွက် ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ အကယ်၍သာ လူအုပ်စုလိုက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင်တော့...”

“ဒါဆိုရင်တော့ ခေါင်းဆောင် လုပ်သူကို အရင်ဆုံး ဖမ်းရမှာပေါ့..”

ဆုမို က ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“ရန်သူက အင်အားကြီးပြီး ငါတို့တွေ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက မကောင်းတဲ့ အခြေအနေပဲ။ သခင်လေးစစ်ထူ... ငါတို့တွေ ၀င်္ကပါထဲ ဝင်သွားပြီးရင် မင်းက လမ်းပြပေးပါ။ ငါတို့ ပထမဆုံး လုပ်ရမှာက ဆရာတော် ဟုန်ယွင် ကို ရှာဖို့ပဲ။ သူတို့နဲ့ ဆုံပြီးသွားပြီဆိုရင်တော့ ဝိုင်းရံထားတာကို ဖြိုခွင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရမယ်။ ၀င်္ကပါထဲ ဝင်သွားတဲ့အခါ မင်းတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘေးကင်းအောင် ဂရုစိုက်ကြပါ”

“အကယ်၍ ကျွမ်းကျင်သူတွေ ပါလာရင်တော့ ငါပဲ ကိုင်တွယ်ပါ့မယ်..”

“နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်မတို့ မှတ်ထားပါ့မယ်ရှင်”

--